Wystawy psów to znacznie więcej niż pokaz urody. To kompleksowa ocena czworonogów prowadzona przez licencjonowanych sędziów, którzy analizują budowę ciała, ruch, temperament i zgodność ze wzorcem rasy. W Polsce wystawy organizuje głównie Związek Kynologiczny w Polsce, a imprezy z rangą międzynarodową odbywają się pod patronatem FCI.

Dla widzów to wyjątkowa okazja, by w jednym miejscu zobaczyć dziesiątki ras, ich wygląd, charakter i sposób poruszania się. Osoby planujące zakup lub adopcję psa mogą porozmawiać bezpośrednio z hodowcami. Właściciele psów rasowych zyskują natomiast szansę na punkty do tytułów hodowlanych i ocenę swojego psa na tle innych przedstawicieli rasy.

Wystawy psów w III kwartale: kalendarz wydarzeń

Trzeci kwartał to jeden z najbardziej intensywnych okresów w kalendarzu kynologicznym. Wystawy odbywają się w całej Polsce, od dużych miast po mniejsze miejscowości, często w plenerze, co sprawia, że atmosfera jest szczególnie przyjemna zarówno dla psów, jak i dla widzów.

Poniżej znajdziesz część z zaplanowanych wydarzeń:

• 3-5.07, Wisła: międzynarodowa wystawa CACIB (nominacja na Crufts),
• 25-26.07, Rudniki: międzynarodowa wystawa CACIB, DUO CACIB,
• 2.08, Iłowa: specjalistyczna wystawa hovawartów oraz wystawa krajowa psów myśliwskich - Memoriał Ryszarda Szewczyka,
• 8-9.08, Sopot: międzynarodowa wystawa CACIB,
• 21-23.08, Białystok: międzynarodowa wystawa CACIB, klubowa nordyckich psów zaprzęgowych oraz krajowa psów ras myśliwskich,
• 5.09, Wrocław: wystawa klubowa psów pasterskich,
• 12.09, Wrocław: specjalistyczna wystawa dogów niemieckich,
• 19.09, Rybnik: wystawa krajowa psów myśliwskich,
• 26-27.09, Nowy Dwór Mazowiecki: wystawy krajowe oraz klubowe sznaucerów, pinczerów i czarnego teriera rosyjskiego.

To tylko niektóre z wydarzeń, które czekają na Nas w III kwartale! Całą listę nadchodzących wydarzeń oraz szczegółowe informacje o każdej znajdziesz na stronie Związku Kynologicznego w Polsce lub bezpośrednio u organizatora danego wydarzenia. Warto śledzić też profile wydarzeń w mediach społecznościowych, gdzie pojawiają się aktualizacje i zmiany terminów.

Jak przygotować psa do wystawy? Praktyczne wskazówki

Udział w wystawie wymaga przygotowania formalnego i praktycznego. Pies musi mieć aktualną książeczkę zdrowia ze szczepieniami, rodowód, rejestrację w ZKwP oraz chip lub tatuaż. Formularz zgłoszeniowy należy złożyć z kilkutygodniowym wyprzedzeniem, a opłata startowa zależy od rangi imprezy i klasy, w której startuje pies.

Każda rasa ma specyficzne wymagania pielęgnacyjne, od trymowania terierów po kąpiel i rozczesanie dużych ras. Kondycja psa buduje się tygodniami: liczy się dieta, regularne szczotkowanie i codzienny ruch. Równie istotne jest przygotowanie behawioralne, ponieważ pies musi spokojnie stać w pozie stacjonarnej, poruszać się kłusem przy nodze i pozwolić sędziemu na ocenę budowy oraz uzębienia.

Wystawa psów jako wydarzenie dla całej rodziny

Wystawy psów przyciągają nie tylko hodowców i kynologów, ale też całe rodziny. To imprezy otwarte dla publiczności. Zazwyczaj są bezpłatne lub za symbolicznym biletem. Dzieci mogą z bliska zobaczyć rasy znane dotąd tylko z książek, a wielu hodowców chętnie odpowiada na pytania i pozwala pogłaskać psy.

Najciekawsze rywalizacje odbywają się w drugiej połowie dnia, warto więc zaplanować przyjazd z odpowiednim wyprzedzeniem. Zabierz wygodne buty i wodę, bo teren wystawy potrafi być rozległy. Jeśli chcesz przyjechać z własnym psem jako widz, sprawdź wcześniej regulamin, ponieważ nie wszystkie imprezy wpuszczają psy niestartujące.

Dla miłośników fotografii wystawy to prawdziwy raj: psy w szczytowej kondycji, doskonale przygotowane, prezentowane przez profesjonalnych przewodników!

Źródło: Związek Kynologiczny w Polsce https://zkwp.pl/wystawy.php?rok=2026

Z danych i obserwacji entomologów wynika, że sytuacja zmienia się od początku XXI wieku. Korowódka dębówka zaczęła pojawiać się liczniej i rozszerzać swój zasięg.

Jak tłumaczy prof. Jacek Twardowski z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu:

- Gąsienice korowódki mogą powodować rozległe uszkodzenia dębów, zjadając ich liście.

W praktyce oznacza to, że podczas masowego występowania owady potrafią ogołocić całe korony drzew, co osłabia ich kondycję i zwiększa podatność na choroby.

Dlaczego korowódka staje się coraz większym problemem?

Badacze wskazują kilka możliwych przyczyn, w tym zmiany klimatyczne – łagodniejsze zimy i coraz cieplejsze lata, które sprzyjają przeżywalności larw i rozwojowi populacji.

W efekcie coraz częściej dochodzi do tzw. gradacji, czyli masowego pojawu gąsienic na jednym obszarze.

Nie tylko drzewa są zagrożone

Choć z punktu widzenia leśnictwa problemem jest osłabienie dębów, znacznie większe emocje budzi wpływ korowódki na zdrowie ludzi i zwierząt.

Ciało gąsienic pokryte jest tysiącami mikroskopijnych włosków, które łatwo odrywają się i mogą być przenoszone przez wiatr. Jak podkreśla prof. Jacek Twardowski:

– Ciało gąsienic pokrywają tysiące mikroskopijnych włosków parzących. Zawierają one substancje o silnym działaniu drażniącym i alergizującym, w tym białko zwane taumetopoeiną. Współczesne badania wskazują, że za reakcje organizmu odpowiada nie tylko ono, lecz także kilka innych alergenów i substancji biologicznie czynnych obecnych we włoskach.

W skrajnych przypadkach możliwe są silne reakcje alergiczne wymagające interwencji medycznej.

Gdzie najłatwiej o kontakt z gąsienicami?

Największe ryzyko występuje w miejscach masowego występowania dębów – parkach, lasach i terenach rekreacyjnych.

Szczególnie niebezpieczne są:

• oprzędy na pniach i gałęziach drzew,
• miejsca linienia gąsienic,
• okolice silnie zasiedlonych dębów.

Co ważne, włoski mogą utrzymywać się w środowisku przez wiele miesięcy, dlatego zagrożenie nie znika wraz z końcem obecności samych gąsienic.

Jak rozpoznać korowódkę dębówkę?

Jednym z najbardziej charakterystycznych znaków obecności tego gatunku są białe, jedwabiste oprzędy na drzewach oraz nocne „procesje” gąsienic.

Stąd właśnie pochodzi nazwa owada – larwy przemieszczają się w długich kolumnach, jedna za drugą, tworząc charakterystyczne korowody.

Co zrobić w przypadku kontaktu?

Najważniejsze jest szybkie usunięcie włosków ze skóry i odzieży oraz unikanie drapania miejsc podrażnionych.

Przy silnych objawach – szczególnie dusznościach lub reakcjach alergicznych – konieczna jest konsultacja medyczna.

Czy to problem, który zostanie z nami na dłużej?

Choć korowódka dębówka nie jest nowym gatunkiem w Polsce, jej rosnąca liczebność sprawia, że coraz częściej jest uznawana za realne zagrożenie lokalne.

Jeśli trend się utrzyma, możliwe, że w przyszłości – podobnie jak w niektórych krajach Europy Zachodniej – konieczne będą działania ograniczające jej populację na większą skalę.

Źródło: Eksperci UPWr: czy grozi nam inwazja niebezpiecznych gąsienic? https://upwr.edu.pl/aktualnosci/eksperci-upwr--czy-grozi-nam-inwazja-niebezpiecznych-gasienic-4924.html

Naukowcy nazywają je zwierzętami synantropijnymi – od greckiego syn (razem) i anthropos (człowiek). To organizmy dzikie, niehodowane, które jednak z własnej woli związały swój los z człowiekiem. Przyciąga je to samo, co przyciąga nas do miast: ciepło, jedzenie i schronienie.

Encyklopedia PWN dzieli synantropy na kilka grup:

• synantropy właściwe – gatunki zawleczone z tropików, których cały cykl życiowy przebiega wyłącznie w środowisku człowieka (karaczan, mrówka faraona, mucha domowa),
• półsynantropy – związane z człowiekiem, ale obecne też w przyrodzie (np. szkodniki magazynowe, pchły),
• gatunki synantropizujące się – leśne zwierzęta, które stopniowo zasiedlają zieleń miejską, jak kos czy gołąb grzywacz.

Proces synantropizacji, czyli „oswajania się" dzikich gatunków z miejskim środowiskiem, nie tylko trwa od tysięcy lat, ale – jak podkreślają badacze – przyspiesza. Urbanizacja obejmuje coraz większe obszary, a zwierzęta błyskawicznie uczą się korzystać z nowych możliwości.

Roztocza w Twoim łóżku – niewidzialni lokatorzy materacy

Jeden gram kurzu domowego może kryć od kilkudziesięciu do kilkuset osobników. Nie mówimy tu o bakteriach – mówimy o roztoczach kurzu domowego (Dermatophagoides pteronyssinus i D. farinae), mikroskopijnych pajęczakach wielkości około 0,3 mm, które zamieszkują materace, poduszki, kołdry i dywany w praktycznie każdym polskim domu.

Roztocza to keratynofagi – żywią się złuszczonym naskórkiem człowieka i zwierząt. A mają go pod dostatkiem: naskórek złuszczony przez człowieka w ciągu jednej doby mógłby wyżywić tysiące roztoczy przez kilka miesięcy.

Dlaczego to ważne? Bo według danych Polskiego Towarzystwa Alergologicznego roztocza kurzu domowego są najczęstszą przyczyną chorób alergicznych w Polsce. Polskie wieloośrodkowe badanie ECAP (Epidemiologia Chorób Alergicznych w Polsce) wykazało, że uczulenie na Dermatophagoides pteronyssinus stwierdza się u znacznego odsetka dzieci szkolnych i dorosłych. Szacuje się, że na całym świecie na schorzenia związane z nadwrażliwością na alergeny roztoczy cierpi około 100 milionów osób.

Największe nagromadzenie roztoczy stwierdza się w:

• materacach i poduszkach,
• kołdrach i pościeli,
• dywanach i wykładzinach,
• meblach tapicerowanych i pluszowych zabawkach.

Co ciekawe – roztocza nie gryzą i nie przenoszą chorób zakaźnych. Uczulają nas głównie drobniny ich odchodów, które zawierają enzymy trawienne Der p 1 i Der p 2. To właśnie te białka wywołują alergiczny nieżyt nosa, astmę i atopowe zapalenie skóry.

Jak ograniczyć ich populację?

• pranie pościeli w temperaturze minimum 55°C (w niższej roztocza nie giną, choć stężenie alergenów spada o ok. 90%),
• regularne wietrzenie i przewracanie materacy,
• stosowanie pokrowców antyroztoczowych,
• rezygnacja z dywanów na rzecz łatwo zmywalnych podłóg,
• utrzymywanie wilgotności powietrza poniżej 50% (roztocza najlepiej rozwijają się przy wilgotności 60–80%).

Rybiki, prusaki i spółka – mieszkańcy, których nie zapraszałeś

Oprócz mikroskopijnych pajęczaków w każdym mieście żyją nieco więksi, choć wciąż skryci lokatorzy. Ich wspólna cecha? Wszystkie prowadzą nocny lub zmierzchowy tryb życia i doskonale opanowały sztukę bycia niewidzialnym.

Rybik cukrowy – starożytny gość łazienki

Rybik cukrowy (Lepisma saccharina) to jeden z najstarszych ewolucyjnie owadów na Ziemi – jego przodkowie żyli już 300 milionów lat temu. Dziś chętnie zamieszkuje łazienki, piwnice i kuchnie – wszędzie tam, gdzie jest ciepło i wilgotno. Ma spłaszczone, pokryte srebrzystymi łuseczkami ciało, które pozwala mu wciskać się w najwęższe szczeliny. Nie przenosi chorób, żywi się papierem, klejem, resztkami żywności i martwymi owadami. Szkodzi głównie książkom i tapetom.

Prusak – nocny przeżywacz

Prusak (Blattella germanica), zwany też francuzem, szwedem lub szwabrą (w zależności od regionu Polski), to jeden z najbardziej odpornych mieszkańców miast. Aktywny nocą, wszystkożerny, zdolny do przeżycia bez jedzenia nawet 40 dni. Preferuje ciepłe i wilgotne miejsca: kuchnie, piekarnie, szpitale, zakłady gastronomiczne. Prusak jest owad synantropijny – bez środowiska stworzonego przez człowieka nie przeżyłby w naszym klimacie. Zanieczyszcza żywność, roznosi pleśnie i bakterie, a z czasem uodparnia się na stosowane trucizny.

Mól ubraniowy – cichy niszczyciel szafy

Mól włosienniczek (Tineola bisselliella) to motyl, którego skrzydła rozpiętość mają zaledwie 1–1,5 cm. Dorosły osobnik nie je w ogóle – całe zniszczenia robią gąsienice, żywiące się wełną, jedwabiem, futrem i sierścią zwierząt. Lubi ciemne, zaciszne zakamarki szaf i magazynów z odzieżą.

Niewidzialne życie w glebie miejskich parków

Miasta to nie tylko mieszkania i biura. Każdy skrawek parku, każdy klomb i każda alejka skrywa pod sobą osobny mikroświat. W jednym gramie zdrowej gleby może żyć ponad miliard bakterii reprezentujących tysiące gatunków, a także setki metrów nici grzybni, dziesiątki tysięcy pierwotniaków i nicieni.

Badania naukowe nad „glebami miejskimi" pokazują jednak niepokojący obraz: w miastach żyje średnio o 30–50% mniej gatunków mikroorganizmów niż w glebach naturalnych. Betonowanie, zanieczyszczenie i ubijanie podłoża niszczy tę drobną, lecz kluczową dla ekosystemu faunę.

Do organizmów żyjących w glebie miejskiej należą m.in.:

• roztocza glebowe i skoczogonki – rozkładają materię organiczną,
• nicienie – regulują populacje bakterii,
• dżdżownice – napowietrzają glebę i ułatwiają wchłanianie wody,
• bakterie i grzyby – tworzą fundament każdego ekosystemu lądowego.

Mikroby w miejskim powietrzu – każdy oddech to spotkanie

Każdy wdech w miejskim powietrzu to kontakt z milionami mikroorganizmów. Badacze z Instytutu Podstaw Inżynierii Środowiska Polskiej Akademii Nauk w Zabrzu prowadzą badania nad mikrobiomem powietrza miejskiego – czyli składem mikroorganizmów zawieszonych w pyle. Ich ustalenia są jednoznaczne: w zanieczyszczonym powietrzu dużych miast (zwłaszcza tam, gdzie pojawia się smog) bakterii jest znacznie więcej niż w powietrzu obszarów wiejskich.

Co więcej, naukowcy z Uniwersytetu w Lund planują dosłownie zmapować całe miasta pod kątem mikroorganizmów. Okazuje się, że skład bakteryjny powietrza różni się w zależności od dzielnicy, pory roku, a nawet stacji metra. Bakterie zbierane na naszych ciałach i ubraniach mogą w przyszłości służyć jako swoisty biologiczny „GPS" – narzędzie kryminalistyczne i epidemiologiczne.

Dlaczego warto je lubić, a nie tylko się ich bać?

Większość ludzi, słysząc o niewidzialnych zwierzętach w swoim otoczeniu, odczuwa odruch niechęci. Tymczasem zdecydowana większość małych niewidocznych mieszkańców miast jest albo neutralna, albo wręcz pożyteczna.

• Roztocza glebowe rozkładają martwą materię organiczną i utrzymują żyzność ziemi.
• Pająki (kątnik domowy i inne gatunki synantropijne) polują na muchy, prusaki i inne szkodniki.
• Bakterie miejskiego powietrza – część z nich może wzmacniać odporność poprzez naturalne „treningowe" kontakty z mikroorganizmami.
• Skoczogonki i nicienie regulują ekosystem gleby parkowej.

Jak przypominają naukowcy z Uniwersytetu Massachusetts Amherst w opublikowanej w Proceedings of the National Academy of Sciences pracy: owady i pajęczaki mają fundamentalne znaczenie dla ludzkiego społeczeństwa – są kluczowym ogniwem ekosystemów, w których dramatycznie spada bioróżnorodność.

Poznawanie małych niewidocznych mieszkańców miast to nie powód do paniki – to zaproszenie do fascynującej zmiany perspektywy. Miasto jest żywe znacznie bardziej, niż nam się wydaje.

26 czerwca 2026 roku dyżurny Komendy Powiatowej Policji w Żurominie odebrał zgłoszenie, które na co dzień nie trafia na biurko stróżów prawa. Mieszkańcy zauważyli krowę swobodnie przemierzającą miejskie ulice – bez właściciela, bez oznakowania i najwyraźniej bez żadnych planów na powrót do zagrody. Funkcjonariusze nie zwlekali.

Na miejsce natychmiast wyruszyli dzielnicowi, którym bez większych trudności udało się zlokalizować czworonożną uciekinierkę. Krowa – choć ewidentnie zdezorientowana nową rolą „turystki" – nie stawiała większego oporu. Szybko okazało się jednak, że zwierzę nie posiada żadnych cech identyfikacyjnych, czyli obowiązkowych kolczyków, które pozwalają jednoznacznie ustalić właściciela i historię zdrowotną bydła.

Akcja z rozmachem – dzielnicowi, drogówka i detektywistyczne śledztwo

Zabezpieczenie jednej krowy okazało się zadaniem wymagającym pełnej mobilizacji. Na miejsce zdarzenia wezwano dodatkowo policjantów ruchu drogowego, których zadaniem było pilnowanie zwierzęcia i zapewnienie bezpieczeństwa w pasie jezdni. W tym samym czasie dzielnicowi rozpoczęli lokalne „śledztwo" – szukali właściciela, który mógłby przyznać się do porannej ucieczki swojej podopiecznej.

Poszukiwania nie trwały długo. Stosunkowo szybko ustalono, że krowa należy do 73-letniego mieszkańca Żuromina. Zwierzę zostało bezpiecznie przekazane właścicielowi, kończąc tym samym swoją nieplanowaną wycieczkę po mieście.

Właściciel nie poczuł się winny. Sąd może mieć inne zdanie

I tu zaczyna się poważniejsza część tej historii. Seniorowi nie spieszyło się z przeprosinami ani przyznaniem do błędu – mężczyzna nie poczuł się odpowiedzialny za zaistniałą sytuację. Policjanci jednak podeszli do sprawy zgodnie z literą prawa i sporządzili wniosek o ukaranie do sądu.

- 73‑letni mieszkaniec Żuromina, właściciel krowy, nie poczuł się do winy za zaistniałą sytuację. W związku z tym policjanci sporządzili wobec niego wniosek o ukaranie do sądu. Zgodnie z kodeksem wykroczeń mężczyzna musi liczyć się z odpowiedzialnością za niezachowanie środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia oraz brak identyfikacji i rejestracji zwierzęcia. Dalsze decyzje w tej sprawie podejmie sąd - informują żuromińscy policjanci.

Właściciel może odpowiadać za dwa poważne naruszenia:

• Niezachowanie środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia – krowa wydostała się z zagrody i samodzielnie wyszła na miejską ulicę, co stwarza realne zagrożenie dla ruchu drogowego.
• Brak identyfikacji i rejestracji zwierzęcia – obowiązkowe kolczyki dla bydła to nie tylko formalność. To wymóg prawny wynikający z przepisów weterynaryjnych i unijnych regulacji dotyczących identyfikacji zwierząt gospodarskich.

Ostateczną decyzję w tej sprawie podejmie sąd.

Kolczyki dla krowy – co to takiego i dlaczego są obowiązkowe?

Wielu czytelników może się zastanawiać: czemu tak duże zamieszanie o brak kolczyków? Otóż w przypadku bydła „kolczyki" to oficjalne żółte znaczniki identyfikacyjne, które każde zwierzę powinno mieć założone na obu uszach. Numery na kolczykach są rejestrowane w krajowej bazie danych – Systemie Identyfikacji i Rejestracji Zwierząt (IRZ), prowadzonym przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR).

Brak oznakowania utrudnia:

• ustalenie właściciela w razie ucieczki lub wypadku,
• kontrolę stanu zdrowia i historii weterynaryjnej zwierzęcia,
• monitorowanie ruchu bydła, co ma kluczowe znaczenie dla zwalczania chorób zakaźnych (np. pryszczycy czy BSE).

Za brak kolczyków właścicielowi grozi nie tylko mandat, ale i poważne konsekwencje finansowe związane z utratą dopłat rolnych z Unii Europejskiej.

Krowy w miastach – to nie pierwszy taki przypadek

Choć brzmi to absurdalnie, ucieczki zwierząt gospodarskich z zagród zdarzają się w Polsce regularnie, szczególnie w mniejszych miejscowościach, gdzie hodowla bydła czy świń prowadzona jest niemal na obrzeżach zabudowy miejskiej. Policja, straż gminna i służby weterynaryjne interweniują w takich sytuacjach kilka razy w roku w różnych częściach kraju.

Każda taka ucieczka niesie ze sobą realne ryzyko:

• wypadku drogowego – zwierzę ważące kilkaset kilogramów na jezdni to śmiertelne zagrożenie dla kierowców,
• urazu zwierzęcia – krowa potrącona przez samochód rzadko wychodzi z tego bez szwanku,
• kosztów interwencji służb – każda akcja pochłania czas i zasoby policji, które mogłyby być wykorzystane inaczej.

Apel policji: odpowiedzialna opieka to nie opcja

Żuromińska policja po zakończeniu akcji wystosowała wyraźny apel do wszystkich hodowców zwierząt gospodarskich: odpowiedzialne zabezpieczenie zwierząt to nie tylko wymóg prawny, ale przede wszystkim kwestia bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Zagrody, ogrodzenia i systemy zamknięć powinny być regularnie kontrolowane – szczególnie przed nocą i wczesnym rankiem, gdy zwierzęta są najbardziej aktywne.

Historia żuromińskiej krowy skończyła się szczęśliwie – zarówno dla niej, jak i dla mieszkańców. Ale mogło być zupełnie inaczej. I właśnie dlatego warto potraktować tę historię nie tylko jako zabawną ciekawostkę, ale też jako przypomnienie, że opieka nad zwierzętami gospodarskimi to poważna odpowiedzialność.

Źródło: KPP Żuromin / mł. asp. Monika Ejnik/MS

Strażacy z Zielonej Góry odwiedzili Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt w piątek – w jeden z najgorętszych dni tego lata. Ich zadanie było proste, ale niezwykle ważne: systematyczne polewanie kojców zimną wodą, by obniżyć temperaturę metalowych i betonowych konstrukcji nagrzanych przez słońce.

Dla zwierząt żyjących w schronisku upał jest szczególnie niebezpieczny. W przeciwieństwie do domowych pupili, które właściciele mogą zabrać do klimatyzowanego pomieszczenia, psy i koty ze schroniska skazane są na warunki, jakie im zapewnią opiekunowie i wolontariusze. A w temperaturach zbliżających się do 40°C nawet krótka ekspozycja na słońce może skończyć się udarem cieplnym lub śmiercią.

Starżacy w akcji

Akcja chłodzenia kojców to nie symboliczny gest – to konkretna, fizyczna pomoc, która realnie obniża temperaturę otoczenia zwierząt. Polewanie wodą metalowych prętów, betonowych podłóg i ścian kojców sprawia, że w wyniku parowania temperatura spada nawet o kilka stopni. To może być różnica między komfortem a udarem.

W schronisku w Zielonej Górze przebywa wiele psów i kotów czekających na adopcję. Każdy z nich – niezależnie od rasy, wieku czy historii – ma prawo do bezpiecznych warunków bytowania. Strażacy swoją obecnością pokazali, że to prawo traktują poważnie.

Ekstremalny weekend: 39°C w sobotę, 41°C w niedzielę

To nie był jednorazowy wypad. Akcja chłodzenia zwierząt zaplanowana jest na cały weekend, a potrzeba jest pilna – prognozy pogody nie pozostawiają złudzeń:

• Sobota – prognozowane 39°C. W schronisku pojawią się jednostki OSP Zawada oraz OSP Stary Kisielin, które przejmą pałeczkę i zadbają o zwierzęta.
• Niedziela – termometry mają pokazać nawet 41°C. To ekstremalny upał, który może być śmiertelnie niebezpieczny dla zwierząt. Strażacy z Zielonej Góry ponownie odwiedzą schronisko.

Koordynacja między jednostkami straży pożarnej pokazuje, że akcja nie jest improwizowana – to przemyślana, wielodniowa pomoc dla zwierząt w potrzebie.

OSP Zawada i OSP Stary Kisielin – solidarność wykracza poza jednostkę

- Bardzo dziękujemy też jednostkom OSP Zawada i OSP Stary Kisielin, które w sobotę, gdy prognozowane jest 39°Crównież będą w schronisku by dać chwilę ulgi dla zwierząt. Cieszymy się, że możemy liczyć na wsparcie naszych koleżanek i kolegów z innych jednostek - dziękują ochotnicy z OSP "Przylep" w Zielonej Górze soim kolegom z innych jednostek.

Taka postawa zasługuje na uznanie. OSP często kojarzą się z gaszeniem pożarów traw czy wypadkami drogowymi. Tymczasem ochotnicza straż pożarna to coraz częściej organizacja, która angażuje się w szeroko rozumianą pomoc społeczności – a zwierzęta są jej pełnoprawną częścią.

Jak upał zagraża zwierzętom? Fakty, które warto znać

Upał jest dla zwierząt równie groźny jak dla ludzi – a w wielu przypadkach nawet groźniejszy. Psy i koty nie pocą się przez skórę tak jak ludzie. Chłodzą się głównie przez ziajanie i przez łapy. Kiedy temperatura otoczenia jest zbliżona do temperatury ciała, mechanizm ten przestaje działać skutecznie.

Objawy udaru cieplnego u psa to:

• intensywne ziajanie i ślinotok
• osłabienie, brak chęci do ruchu
• czerwone lub blade dziąsła
• wymioty i biegunka
• utrata przytomności

U kotów udar objawia się nieco inaczej – zwierzę staje się apatyczne, szuka najzimniejszego miejsca w zasięgu, oddech staje się płytki i przyspieszone. W obu przypadkach każda minuta zwłoki z pomocą weterynaryjną może kosztować zwierzę życie.

Co ty możesz zrobić dla swojego zwierzęcia podczas upałów?

Strażacy, kończąc swój komunikat, zaapelowali do wszystkich właścicieli zwierząt. Warto wziąć sobie ten apel do serca i zapamiętać kilka podstawowych zasad:

• Świeża woda zawsze dostępna – latem uzupełniaj miskę kilka razy dziennie. Możesz też dodać do niej kostki lodu.
• Cień to podstawa – jeśli zwierzę przebywa na dworze, zadbaj o zadaszenie lub dostęp do naturalnego cienia.
• Nigdy w samochodzie – nawet przy otwartych szparach w oknach temperatura w aucie zaparkowanym w słońcu może w ciągu kilku minut przekroczyć 60°C. Nawet 5 minut może być śmiertelne.
• Unikaj spacerów w południe – gorący asfalt parzy łapy. Spaceruj wczesnym rankiem lub wieczorem.
• Chłodna mata lub mokry ręcznik – połóż je w miejscu, gdzie przebywa twój pies lub kot. To proste i tanie rozwiązanie, które działa.

Opinie w internecie są jednym z najważniejszych źródeł informacji, gdy chcesz wybrać dobry internetowy sklep zoologiczny. Pokazują one, jak sklep funkcjonuje w praktyce, a nie tylko w reklamach. Dzięki nim możesz ocenić jakość obsługi, czas dostawy oraz podejście do reklamacji. Warto jednak pamiętać, że nie każda opinia ma taką samą wartość.

Aby lepiej ocenić wiarygodność recenzji, zwróć uwagę na kilka kluczowych elementów:

• Szczegółowość komentarza. Rzetelne opinie opisują konkretny proces zakupu, dostawę i kontakt ze sklepem, zamiast ogólników typu „super sklep”.
• Powtarzalność wątków. Jeśli wielu użytkowników wskazuje te same zalety lub problemy, to sygnał, że mogą być one prawdziwe.
• Źródło opinii i profil użytkownika. Większą wiarygodność mają recenzje od zweryfikowanych klientów oraz osób aktywnych na platformie.

Opinie najlepiej analizować na sprawdzonych portalach, które dbają o ich weryfikację, takich jak Opineo, Trustpilot, Ceneo czy Google Opinie. Oprócz możliwości przeglądania recenzji użytkowników, serwis Opineo publikuje również rankingi sklepów internetowych w poszczególnych kategoriach. Przykładowo, w 2025 roku sklep zoologiczny Unizoo.pl zajął 2. miejsce w kategorii „Artykuły zoologiczne”. Takie zestawienia mogą stanowić dodatkową wskazówkę podczas oceny wiarygodności i jakości obsługi danego sklepu.

Jakie udogodnienia czekają na klientów Unizoo?

Na polskim rynku funkcjonuje już ponad 250 internetowych sklepów zoologicznych (źródło: ageno.pl), dlatego znalezienie najlepszego miejsca do zakupów dla swojego pupila nie zawsze jest łatwe. W obliczu tak dużej konkurencji klienci coraz częściej porównują nie tylko ceny produktów, ale również jakość obsługi, dostępność asortymentu oraz dodatkowe udogodnienia. To właśnie te elementy często decydują o tym, do którego sklepu właściciele zwierząt wracają przy kolejnych zamówieniach.

Na przykład internetowy sklep zoologiczny Unizoo.pl oferuje swoim klientom szereg dodatkowych korzyści:

• Program lojalnościowy – zbieraj punkty za każde zamówienie oraz za dodawanie opinii o zakupionych produktach, a następnie wymieniaj je na rabaty przy kolejnych zakupach.
• Subskrypcję UNIbox – zamawiaj wybrane produkty w abonamencie i korzystaj z dodatkowych zniżek: 5% na pierwsze zamówienie oraz 7% na kolejne dostawy.
• Rabat na cały rok – możliwość wykupienia stałej zniżki na zamówienia w wysokości 5%, 7% lub 10%.
• Darmowe prezenty w koszyku – przy osiągnięciu określonej wartości zamówienia (np. od 99 zł) możesz wybrać dodatkowy gratis.

Dodatkowo sklep regularnie organizuje akcje promocyjne UnizooDays, podczas których wiele produktów można kupić w jeszcze bardziej atrakcyjnych cenach. Klienci mogą również skorzystać z darmowej dostawy od 95 zł, co pozwala dodatkowo obniżyć koszt zakupów. Takie udogodnienia sprawiają, że regularne zamawianie karmy i akcesoriów dla zwierząt jest wygodniejsze i bardziej opłacalne. To właśnie między innymi szeroka oferta, korzystne warunki zakupów oraz pozytywne doświadczenia klientów przyczyniają się do wysokich ocen sklepu w serwisie Opineo.

Podsumowanie

Podsumowując, opinie klientów to jedno z najważniejszych narzędzi, które pomagają ocenić wiarygodność sklepu z artykułami dla zwierząt. Warto jednak podchodzić do nich krytycznie i analizować zarówno treść, jak i źródło. Rzetelne recenzje pozwalają szybciej odróżnić miejsca godne zaufania od tych, które mogą rozczarować. Dodatkowo zwracanie uwagi na udogodnienia oferowane przez sklepy online pozwala wybrać rozwiązanie dopasowane do własnych potrzeb. Dzięki temu zakupy stają się wygodniejsze, bardziej przewidywalne i bezpieczne dla Ciebie oraz Twojego pupila. Świadome podejście do opinii i ofert sprawia, że łatwiej znaleźć sprawdzony sklep na dłużej. To podejście pozwala uniknąć nietrafionych decyzji zakupowych online w praktyce codziennej skutecznie.

Problem nadwagi nie wynika wyłącznie z ilości podawanego jedzenia. Znaczenie ma również jego skład, kaloryczność oraz sposób żywienia. Psy z nadwagą często wymagają specjalnego podejścia żywieniowego, które pozwala ograniczyć liczbę spożywanych kalorii bez wywoływania uczucia głodu (źródło: liverpool.ac.uk). Dlatego wielu właścicieli zastanawia się, czy lepszym rozwiązaniem będzie karma sucha czy mokra. Każde z tych rozwiązań ma swoje zalety i ograniczenia, które warto poznać przed podjęciem decyzji.

Poniżej znajdziesz porównanie suchej i mokrej karmy dla kota pod względem kontroli wagi:

Cecha

Sucha karma

Mokra karma

Kaloryczność

Zwykle bardziej kaloryczna w przeliczeniu na 100 g produktu.

Najczęściej mniej kaloryczna dzięki wysokiej zawartości wody.

Kontrola porcji

Łatwiejsze dokładne odmierzanie przy użyciu miarki lub wagi.

Wymaga przeliczania porcji według gramatury lub liczby saszetek/puszek.

Uczucie sytości

Mniejsza objętość posiłku przy tej samej liczbie kalorii.

Większa objętość może sprzyjać dłuższemu uczuciu sytości.

Wygoda przechowywania

Łatwa w przechowywaniu po otwarciu opakowania.

Po otwarciu wymaga chłodzenia i szybszego zużycia.

Koszt żywienia

Często bardziej ekonomiczna przy długoterminowym stosowaniu.

Zwykle wyższy koszt dziennego żywienia.

Kontrola masy ciała

Dobrze sprawdza się przy precyzyjnym porcjowaniu i karmach typu light.

Może pomagać ograniczać kaloryczność posiłków dzięki wysokiej zawartości wilgoci.

Dostępność diet odchudzających

Szeroki wybór karm light, weight control i weterynaryjnych.

Dostępne specjalistyczne diety, choć wybór bywa mniejszy.

W przypadku psów z nadwagą weterynarz może zalecić specjalistyczne karmy dietetyczne opracowane z myślą o redukcji masy ciała. Takie produkty charakteryzują się odpowiednio dobraną kalorycznością oraz zawartością składników odżywczych. Jeżeli Twój pies otrzymał konkretne zalecenia żywieniowe, warto zapoznać się z dostępnymi opcjami karm weterynaryjnych. W sklepach zoologicznych można znaleźć oddzielne kategorie produktów przeznaczonych dla zwierząt wymagających szczególnego wsparcia żywieniowego.

Jak wybrać suchą karmę dla psa z nadwagą?

Obecnie na rynku dostępne są setki produktów przeznaczonych dla psów. Nie każda sucha karma dla psa będzie jednak odpowiednia dla zwierzęcia mającego problem z utrzymaniem prawidłowej masy ciała. Badania publikowane przez WSAVA oraz American Animal Hospital Association wskazują, że diety redukcyjne powinny charakteryzować się obniżoną kalorycznością, zwiększoną zawartością białka oraz odpowiednią ilością włókna pokarmowego. Dzięki temu pies może stopniowo tracić nadmierne kilogramy bez ryzyka niedoborów żywieniowych. Właśnie dlatego przed zakupem warto dokładnie przeanalizować skład produktu.

Przy wyborze suchej karmy dla psa z nadwagą zwróć uwagę na:

• Obniżoną wartość energetyczną – mniejsza liczba kalorii pomaga kontrolować masę ciała.
• Wyższą zawartość białka – wspiera utrzymanie masy mięśniowej podczas odchudzania.
• Dodatek włókna pokarmowego – pomaga zwiększyć uczucie sytości po posiłku.
• Dostosowanie do wieku psa – potrzeby żywieniowe szczeniąt, dorosłych i seniorów różnią się.
• Czytelny skład – łatwiej ocenić jakość zastosowanych surowców.
• Kontrolę wielkości porcji – nawet najlepsza karma nie pomoże, jeśli będzie podawana w nadmiarze.
• Specjalistyczne receptury typu light lub weight control – opracowane z myślą o kontroli masy ciała.

Jeśli szukasz szerokiego wyboru karm online, zerknij na Unizoo.pl. W tym sklepie znajdziesz suchą karmę dla psa (https://unizoo.pl/pol_m_Dla-psa_Karma_Sucha-karma-235.html) od ponad 35 producentów. Dodatkowo co miesiąc na stronie pojawiają się promocje na różne grupy produktów, w tym karmy, dzięki czemu można uzyskać atrakcyjne zniżki na wybrane pozycje. Do innych zalet Unizoo.pl należy program lojalnościowy, w ramach którego za zamówienia i opinie o produktach naliczane są punkty wymieniane później na rabaty. Dodatkowo przy zakupach od 99 zł można wybrać dostępny gratis w koszyku. Dzięki temu regularne zaopatrywanie się w karmę staje się jeszcze bardziej opłacalne.

Podsumowanie

Sucha karma dla psa może skutecznie wspierać kontrolę masy ciała, pod warunkiem że zostanie właściwie dopasowana do potrzeb zwierzęcia. Kluczowe znaczenie ma odpowiednia kaloryczność, wysoka zawartość białka oraz regularne porcjowanie posiłków. W przypadku psów z nadwagą warto również konsultować dietę z lekarzem weterynarii i rozważyć zastosowanie specjalistycznych receptur. Dobra sucha karma dla psa może być ważnym elementem procesu redukcji masy ciała i utrzymania zdrowia na dłuższą metę. Połączenie odpowiedniego żywienia z codzienną aktywnością fizyczną daje największe szanse na osiągnięcie prawidłowej wagi pupila.

Koń to nie maszyna. W czasie wysiłku fizycznego jego organizm wytwarza ogromne ilości ciepła – kilkakrotnie więcej niż człowiek. W normalnych warunkach pot i wentylacja pomagają utrzymać bezpieczną temperaturę ciała. Jednak gdy słupek rtęci przekracza 35°C, a wilgotność powietrza jest wysoka, mechanizmy chłodzące przestają nadążać. Efektem może być udar cieplny – stan bezpośredniego zagrożenia życia.

Organizatorzy tegorocznego weekendu wyścigowego zdecydowali się na krok zapobiegawczy, zanim doszło do jakiegokolwiek incydentu. W oficjalnym komunikacie czytamy:

- To decyzja podjęta w trosce o bezpieczeństwo koni, jeźdźców oraz osób zaangażowanych w organizację wydarzenia.

Choć wydaje się być ona właściwa i jedynie słuszna organizatorzy wyścigów na Służewcu musieli zmierzyć się z ostrą krytyką miłośników zwierząt, którzy zarzucają im podjęcie jej w ostatnim możliwym momencie i wyłącznie pod wpływem presji społecznej:

- Wy podjęliście decyzję? Decyzja została podjęła pod naporem głosu ludzi, dla których dobrostan zwierząt ma znaczenie! Mimo wszystko… Dziękuję! – takie komentarze pojawiają się pod postem na profilu FB Toru Wyścigów Konnych Służewiec. 

PZJ apeluje: dobrostan koni jest nadrzędny

Decyzja o odwołaniu gonitw nie jest odosobniona. Polski Związek Jeździecki wydał komunikat przypominający o konieczności zachowania szczególnej ostrożności oraz zapewnienia dobrostanu koni i bezpieczeństwa wszystkich uczestników zawodów w związku z wysokimi temperaturami panującymi w Polsce. 

PZJ idzie krok dalej i wskazuje konkretne rozwiązania dla organizatorów, którzy mimo upałów planują przeprowadzać zawody:

• Zmiana harmonogramu – zaleca się przesuwanie konkursów na wczesne godziny poranne lub popołudniowe i wieczorne, kiedy obciążenie cieplne jest mniejsze. 
• Dostęp do wody i chłodzenia – zgodnie z wytycznymi FEI „Beat the Heat" organizatorzy powinni zapewnić odpowiednie warunki do chłodzenia koni, w tym łatwy dostęp do wody o właściwej temperaturze oraz przygotowanie punktów schładzania w kluczowych strefach zawodów. 
• Zapas lodu – niezbędne jest zabezpieczenie odpowiedniej ilości lodu do efektywnego obniżania temperatury ciała koni. 
• Cień i odpoczynek – organizacja zacienionych miejsc umożliwiających odpoczynek i regenerację koni. 
• Właściwe warunki w stajniach – zapewnienie dobrej wentylacji i przepływu powietrza. 
• Stała obecność weterynarza – stała obecność lekarza weterynarii, który monitoruje stan koni i podejmuje szybkie działania w sytuacjach zagrożenia zdrowia. 

PZJ przypomina, że w warunkach ekstremalnych decyzje organizacyjne powinny być każdorazowo podejmowane z uwzględnieniem nadrzędnej zasady, jaką jest dobrostan koni. 

Co grozi koniowi w upale? Fakty, które warto znać

Udar cieplny u koni to stan nagły – i niestety nierzadko śmiertelny, jeśli pomoc nie nadejdzie wystarczająco szybko. Warto wiedzieć, jak rozpoznać pierwsze sygnały alarmowe:

• Nadmierne pocenie się lub paradoksalnie – całkowity brak potu (anhidroza)
• Przyspieszony oddech i rozszerzone nozdrza
• Apatia, osłabienie, niechęć do ruchu
• Podwyższona temperatura ciała (powyżej 40°C)
• Chwiejny chód, problemy z koordynacją
• Przyspieszone tętno (powyżej 60 uderzeń na minutę w spoczynku)

Jeżeli zauważysz którykolwiek z tych objawów u konia – natychmiast przerwij wysiłek, przenieś zwierzę w cień i wzywaj weterynarii. Każda minuta ma znaczenie.

Co ze zmienionymi terminami gonitw?

Organizatorzy zapowiedzieli, że na bieżąco będą informować o kolejnych decyzjach i ewentualnych zmianach w kalendarzu wyścigowym. Na razie nie podano konkretnej daty zastępczej.

Dla kibiców i właścicieli koni oznacza to konieczność śledzenia oficjalnych kanałów komunikacji organizatora. Warto zapisać się na powiadomienia lub sprawdzać stronę wydarzenia, by nie przegapić zaktualizowanych informacji. Należy odnotować, że sytuacja, w której wyścigi zostały odwołane z powodu upałów miała miejsce po raz pierwszy.

Fala upałów a sport jeździecki – rosnące wyzwanie

Ekstremalne upały to już nie tylko wyjątkowe zjawisko – to nowa rzeczywistość polskiego lata. Środowisko jeździeckie musi się do niej adaptować, podobnie jak dzieje się to w innych dyscyplinach sportowych na świecie.

Odwołanie weekendowych gonitw to sygnał, że w Polsce coraz więcej organizatorów podchodzi do tej kwestii poważnie. Zamiast ryzykować tragedię dla widowiska, wybierają odpowiedzialność. I choć dla miłośników wyścigów oznacza to rozczarowanie, taka postawa buduje zaufanie – i daje nadzieję, że polskie jeździectwo stawia dobro zwierząt naprawdę na pierwszym miejscu.

Do dramatycznych wydarzeń doszło w pociągu Warszawa–Berlin. W Poznaniu do przedziału, w którym podróżował Żulczyk, dosiadł się mężczyzna ze swoim psem – ośmioletnim buldogiem, z wyraźną nadwagą. Czterdzieści minut później pies zaczął wymiotować. Potem przyszły drgawki. Potem cisza.

Współpasażerowie natychmiast podjęli próbę reanimacji. Dołączyła do nich pielęgniarka z sąsiedniego przedziału. Konduktor przez radiowęzeł wezwał na pomoc weterynarza. Zgłosiła się studentka – technik weterynarii – która na widok psa szepnęła tylko: „Myślałam że on jest odwodniony". Było za późno.

- Najpierw zwymiotował, potem dostał drgawek i tyle. Próbowaliśmy go reanimować, potem zmieniła nas pani z przedziału, obok która okazała się pielęgniarką. Konduktor przez radiowęzeł zapytał, czy na pokładzie jest weterynarz - czytamy we wpisie pisarza.

Właściciel wysiadł w Świebodzinie, prawdopodobnie próbując wezwać pogotowie weterynaryjne. Żulczyk napisał wprost: „Nie widziałem nic smutniejszego niż ten biedny, zapłakany gość wynoszący z pociągu swojego martwego psa."

Dlaczego upał jest śmiertelnie niebezpieczny dla psów?

To, co wydarzyło się w tym przedziale, to klasyczny przebieg udaru cieplnego u psa – stanu zagrożenia życia, który może zabić w ciągu minut. W odróżnieniu od ludzi, psy nie pocą się przez skórę. Jedynym mechanizmem chłodzenia jest ziajanie – wydychanie gorącego powietrza i wdychanie chłodniejszego. Gdy temperatura otoczenia zbliża się do temperatury ciała psa (ok. 38–39°C), mechanizm przestaje działać.

Szczególnie narażone są:

• Brachycefaliczne rasy – czyli psy z krótkim pyskiem: buldogi (angielskie i francuskie), mopsy, boksery, shih tzu. Ich drogi oddechowe są anatomicznie zwężone, co drastycznie ogranicza skuteczność ziajania.
• Psy starsze – powyżej 7–8 roku życia organizm gorzej reguluje temperaturę.
• Psy z nadwagą – tkanka tłuszczowa działa jak koc termiczny, uniemożliwiając odprowadzanie ciepła.
• Psy z chorobami serca lub układu oddechowego.

Ośmioletni buldog z nadwagą podróżujący w przedziale, gdzie panowało ponad 40°C, spełniał wszystkie kryteria psa w grupie najwyższego ryzyka.

Objawy udaru cieplnego u psa – rozpoznaj je, zanim będzie za późno

Udar cieplny u psa rozwija się szybko. Pasażerowie tego pociągu mieli dosłownie kilka minut, żeby zareagować. Znajomość objawów może uratować życie.

Wczesne sygnały alarmowe:

• intensywne, głośne ziajanie
• nadmierne ślinienie się
• czerwony lub ciemnoczerwony język i dziąsła
• niepokój, szukanie chłodniejszego miejsca
• podwyższone tętno

Objawy zaawansowanego udaru cieplnego:

• wymioty i/lub biegunka (często z krwią)
• zataczanie się, brak koordynacji
• drgawki
• utrata przytomności
• bladość lub siniejące dziąsła

Normalną temperaturą ciała psa jest 38–39,2°C. Przy 40°C zaczynają się uszkodzenia narządów. Przy 41–42°C dochodzi do uszkodzenia mózgu, nerek, wątroby i krzepnięcia wewnątrznaczyniowego. Powyżej 43°C – śmierć następuje bardzo szybko.

Co robić, gdy pies mdleje z gorąca? Pierwsza pomoc krok po kroku

Jeśli jesteś świadkiem udaru cieplnego u psa – każda sekunda ma znaczenie. Weterynarz jest celem, ale droga do niego zajmuje czas. Oto co możesz zrobić natychmiast:

• Przenieś psa w chłodniejsze miejsce – cień, klimatyzowane pomieszczenie, korytarz pociągu.
• Polewaj psa chłodną (nie lodowatą!) wodą – skup się na łapach, pachwinach, szyi i brzuchu. Lodowata woda powoduje skurcz naczyń krwionośnych i paradoksalnie spowalnia chłodzenie.
• Wachluj psa – ruch powietrza przyspiesza parowanie i chłodzenie.
• Nie przykrywaj mokrego psa – to zatrzyma ciepło.
• Pozwól mu pić, jeśli jest przytomny – nie zmuszaj.
• Natychmiast jedź do weterynarza – udar cieplny uszkadza narządy wewnętrzne nawet po pozornej poprawie.

Czy kolej ponosi odpowiedzialność za śmierć psa?

Żulczyk wprost wskazał na możliwą winę przewoźnika: w przedziale było – jego słowami – „grubo powyżej czterdziestu stopni". Dla porównania: wysiadając w Berlinie przy zewnętrznej temperaturze 39°C, poczuł ulgę, że jest chłodniej.

To ważna kwestia prawna i etyczna. Polskie koleje mają obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom – a w dokumentach przewozowych pies figuruje jako „bagaż żywy". Klimatyzacja w polskich pociągach od lat jest przedmiotem skarg. Temperatura przekraczająca 40°C w zamkniętym przedziale to warunki, w których śmierć starszego, brachycefalicznego psa z nadwagą jest niemal pewna.

Jednocześnie pisarz zaznacza: właściciel też mógł nie zabierać psa w taką podróż, w taką pogodę, w takim stanie zdrowia. To nie jest wzajemnie wykluczające się. Odpowiedzialność może być po obu stronach.

Jak bezpiecznie podróżować z psem latem?

Jeśli musisz zabrać psa w podróż pociągiem podczas upałów, stosuj się do tych zasad:

• Sprawdź prognozę i trasę – unikaj podróży, gdy temperatura przekracza 28–30°C, szczególnie z psami brachycefalicznymi lub starszymi.
• Zadbaj o wodę – miej przy sobie składaną miskę i co najmniej 1,5–2 litry wody.
• Wybierz klimatyzowany wagon – i zarezerwuj miejsce z wyprzedzeniem.
• Nie zostawiaj psa bez opieki – ani w przedziale, ani w samochodzie.
• Skonsultuj się z weterynarzem przed podróżą – starsze psy i rasy brachycefaliczne powinny mieć „zielone światło" od lekarza.
• Wieź dokumentację medyczną – na wypadek nagłej wizyty u weterynarza za granicą.

Wpis Żulczyka wywołał falę reakcji

Post pisarza na Facebooku zebrał tysiące komentarzy i udostępnień. Wielu użytkowników dziękowało za nagłośnienie sprawy, inni dzielili się własnymi traumatycznymi doświadczeniami z podróży z psem w upały. Pojawił się też głos krytyki pod adresem PKP i innych przewoźników – za nagminnie niesprawną klimatyzację w polskich pociągach.

Historia buldoga i jego zapłakanego pana stała się – chcemy tego czy nie – symbolem większego problemu: zmian klimatycznych, które sprawiają, że standardy z lat 90. po prostu już nie wystarczają. Ani dla ludzi, ani dla zwierząt.

- Kobieta jechała drogą dla rowerów, gdy została zaatakowana przez doga niemieckiego. Zwierzę było prowadzone na długiej smyczy i w pewnym momencie rzuciło się na rowerzystkę, gryząc ją w nogę – relacjonują policjanci z Białegostoku.

Po ataku właściciel odciągnął psa i oddalił się z miejsca zdarzenia.

Jak policja ustaliła właściciela psa po ataku na rowerzystkę

Poszkodowana zgłosiła sprawę policji. Funkcjonariusze przeanalizowali nagrania z monitoringu i szybko ustalili tożsamość mężczyzny prowadzącego psa.

Okazał się nim 48-letni mieszkaniec Białegostoku.

Właściciel psa poszukiwany listem gończym – trafił do więzienia po zatrzymaniu

– Gdy mężczyzna przyszedł do komendy, okazało się, że jest poszukiwany i ma do odbycia 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za wcześniej popełnioną kradzież – przekazują policjanci.

Mężczyzna został zatrzymany i przewieziony do jednostki penitencjarnej. 48-latek został również ukarany mandatem w wysokości 500 zł za niezachowanie zwykłych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia.

Odpowiedzialność właściciela psa za atak zwierzęcia – co mówi policja

Policja przypomina, że odpowiedzialność za zachowanie psa zawsze spoczywa na jego właścicielu. Nawet zwierzę prowadzone na smyczy może w nieprzewidzianych sytuacjach zachować się agresywnie i stanowić zagrożenie dla innych uczestników ruchu.

Funkcjonariusze wskazują, że w przestrzeni miejskiej kluczowe znaczenie ma realna kontrola nad zwierzęciem oraz przewidywanie jego reakcji na bodźce, takie jak rowery czy piesi.

Zanim wyruszymy w przeszłość — mała pigułka na dziś. Dzień Psa to wyjątkowe święto obchodzone zarówno w Polsce, jak i na całym świecie. W Polsce przypada 1 lipca, a Międzynarodowy Dzień Psa świętujemy 26 sierpnia. Inicjatywa polskiego święta powstała w 2007 roku dzięki redakcji czasopisma „Przyjaciel Pies". Nieprzypadkowo wybrano lipiec — to właśnie latem najwięcej psów zostaje porzuconych i trafia do schronisk. Dziś jednak nie o smutnych statystykach — dziś o czymś, co powinno nas napełniać dumą z tej niezwykłej, wielowiekowej przyjaźni. 

Wielka zagadka: kiedy wilk stał się psem?

Naukowcy od dziesięcioleci próbują odpowiedzieć na pytanie, które brzmi niebywale prosto: kiedy i gdzie pies przestał być wilkiem? Okazuje się, że to jedna z największych zagadek prehistorii.

Badania genetyczne pozwalają przypuszczać, że proces udomowienia mógł rozpocząć się już około 20 000 do 40 000 lat temu. Analizy DNA potwierdzają, że psy i wilki rozdzieliły się jako odrębne gatunki właśnie w tym okresie. Dla porównania — piramidy w Gizie mają zaledwie ok. 4500 lat. Pies jest więc z nami prawie dziesięć razy dłużej.

Naukowcy oszacowali, że psy i wilki rozdzieliły się między 36,9 a 41,5 tys. lat temu, natomiast psy na wschodnie i zachodnie rozdzieliły się genetycznie między 17,5 a 23,9 tys. lat temu. Skąd taka rozbieżność w datach? Jest wiele sprzecznych opinii na temat tego, gdzie i kiedy psy zostały udomowione — archeologowie mówią jedno, a genetycy drugie. 

Co do jednej rzeczy uczeni są jednak zgodni: wszystkie psy domowe wywodzą się od szarego wilka a związek psa z człowiekiem jest wyjątkowy i głęboko zakorzeniony biologicznie. 

Jak wilk stał się przyjacielem? Teoria śmietnikowa

Zapomnijcie o romantycznej wizji jaskiniowca, który znalazł małego wilczka i go wychował. Rzeczywistość była prawdopodobnie znacznie bardziej... prozaiczna.

Wilki mają w głowach jeden główny cel — przetrwać. Co może im to ułatwić? Oczywiście prostszy dostęp do pożywienia, a to właśnie zapewniało towarzystwo człowieka. Nie był to proces krótkotrwały — przyjaźń człowieka z wilkiem klarowała się setki lat. Pośrednio sytuacja ta wynikła z przejścia ludzi na osiadły tryb życia — zaczęto budować wioski i osady, a to równało się z wysypiskami śmieci, będącymi gratisową ucztą dla wilków. 

Naukowcy wyróżniają cztery etapy tego procesu:

• Symbioza — wilki podążają za ludźmi, korzystając ze wspólnych łowów i resztek pożywienia
• Zażyłość — wilki uczą swoje młode przebywania w pobliżu człowieka
• Selekcja — ludzie zaczynają preferować spokojniejsze, mniej agresywne osobniki
• Udomowienie — pies jako gatunek staje się odrębny od wilka

Amerykański antropolog prof. Pat Shipman z Uniwersytetu w Nowym Jorku stwierdził, że to właśnie udomowienie psa pozwoliło ludziom współczesnym wygrać z neandertalczykami i rozejść się po całym świecie. Pies mógł być więc jednym z powodów, dla których w ogóle tu jesteśmy.

Psy w starożytnym Egipcie: mumie, bogowie i… imię „Bezużyteczny"

Gdy myślimy o zwierzętach w starożytnym Egipcie, pierwsze przychodzą nam na myśl koty. Niesłusznie — psy odgrywały tam równie fascynującą rolę.

Charty, szpice, kundelki, jamniki — wiele ras psów znano już w starożytnym Egipcie. Pies był wówczas nie tylko pomocnikiem w polowaniach — podobnie jak dziś, bywał też najlepszym przyjacielem człowieka. 

Wśród znanych nam imion psów w starożytnym Egipcie były: Odważny, Niezawodny, Północny Wiatr albo… Bezużyteczny. Elity preferowały psy myśliwskie w typie chartów i krótkonogich piesków podobnych do corgi lub Jack Russell terierów. 

Egipcjanie traktowali swoje psy z niezwykłym szacunkiem — nawet po śmierci:

• W grobie króla Amenhotepa II w Dolinie Królów, który żył 3,5 tysiąca lat temu, odkryto doskonale zachowaną mumię psa. 
• W pobliżu egipskiej świątyni Anubisa, w Sakkarze, odnaleziono podziemny system korytarzy wypełniony zmumifikowanymi czworonogami. Szacuje się, że złożono tam nawet osiem milionów psich mumii.
• Gdy pies umierał, jego właściciel golił głowę na znak żałoby.

A bóg Anubis z psią głową? Zarówno psy, jak i szakale mogły być częstymi nocnymi gośćmi na cmentarzach — większość naukowców przychyla się do wersji, że Anubis to jednak szakal, choć bardzo przypomina archaiczne szpice. 

Co ciekawe, na Bliskim Wschodzie, przy świątyniach bogini Astarte, psy trzymano w świątyniach, aby lizały rany i zmiany chorobowe — miało to działanie lecznicze. Pies jako lekarz? W starożytności — jak najbardziej. 

Czworonożni żołnierze: psy na polu bitwy

Historia psa to nie tylko sielskie obrazki przy kominku. Przez tysiąclecia nasze czworonogi szły razem z ludźmi na wojnę.

Wśród malowideł ściennych z IV wieku p.n.e. można natknąć się na sceny przedstawiające egipskiego wojownika z trzymanym na smyczy psem atakującym nieprzyjaciela, greckich hoplitów prowadzonych przez psy do walk z Persami oraz Asyryjczyków z potężnymi czworonogami w najeżonych kolcami obrożach. 

Psy bojowe były doskonale wyszkolone do obrony swoich właścicieli i terytorium. Służyły jako żywa linia obrony, przerażając wrogów swoją obecnością. Ich wyczulony słuch i węch pozwalały wykrywać niebezpieczeństwo z dużym wyprzedzeniem, dając żołnierzom cenny czas na przygotowanie się do walki. 

W czasach nowożytnych psia służba trwała nadal. Jednym z najbardziej zasłużonych psich bohaterów I wojny światowej był Sierżant Stubby z amerykańskiego 102 Pułku Piechoty. Podczas trwającej 18 miesięcy służby brał udział w 17 bitwach i czterech ofensywach na froncie zachodnim. Ostrzegał żołnierzy przed atakami gazem musztardowym, odnajdywał rannych i był ulubioną maskotką żołnierzy. 

Łajka — pies, który podbił kosmos

3 listopada 1957 roku. Zimna Wojna w pełni, wyścig kosmiczny nabiera tempa. I właśnie wtedy na orbitę okołoziemską wyrusza sześciokilogramowa bezdomna suczka z moskiewskich ulic.

Łajka, a właściwie Kudriawka, to była mała, bezdomna suczka, mieszaniec husky i szpica. Wybrano ją z dziesiątek innych psów, bo była spokojna, pasywna i posłuszna. Przezwisko Łajka otrzymała po tym, jak szczekliwie przywitała się podczas przedstawiania jej przez radio — Łajka po rosyjsku znaczy „szczekaczka". 

Łajka była najładniejsza według naukowców i dobrze prezentowałaby się w mediach — co też zaważyło na jej wyborze. Od początku wiadomo było, że misja będzie jednostronna. Kapsuła nie miała systemu powrotnego. Łajka zginęła kilka godzin po starcie z powodu przegrzania. Jeden z naukowców zabrał Łajkę do swojego domu tuż przed misją — jak później tłumaczył, zrobił to, bo chciał zrobić dla tego przesympatycznego psiaka coś miłego. 

Misja Łajki dostarczyła cennych informacji o wpływie lotów kosmicznych na organizmy żywe, umożliwiając dalszy rozwój programu kosmicznego i przygotowanie przyszłych misji załogowych. Jej historia do dziś budzi emocje i refleksję nad etyką wykorzystywania zwierząt w nauce. 

W kwietniu 2008 roku Łajka została uhonorowana dwumetrowym pomnikiem w Moskwie. Historia nie skończyła się na Łajce — w 1960 roku Rosjanie wysłali Biełkę i Striełkę, które okrążyły orbitę i całe, zdrowe wróciły na Ziemię. 

Od wilka do kanapy — i co dalej?

Patrząc na całą tę podróż — 40 000 lat wspólnej historii, bitwy, mumie, gwiazdy — trudno nie poczuć respektu wobec tego stworzenia, które pewnego wieczoru po prostu podeszło bliżej ludzkiego ogniska. Dziś psy to nie tylko towarzysze, ale także ratownicy, terapeuci i pomocnicy ludzi z niepełnosprawnościami. Ich rola nieustannie się rozwija, a relacja między człowiekiem a psem staje się jeszcze silniejsza. 

Bibliografia

Veeramah, K. et al. (2017). Ancient genomic DNA from Europe and the Near East supports a single-origin hypothesis for domestication of the dog. Nature Communications. https://www.nature.com/articles/ncomms16082

Thalmann, O. et al. (2013). Complete Mitochondrial Genomes of Ancient Canids Suggest a European Origin of Domestic Dogs. Science, 342(6160), 871–874.

Plis, A., Stojak, J. (2019). Proces domestykacji psa: próba rozwikłania zagadki udomowienia. ResearchGate. https://www.researchgate.net/publication/333105343

National Geographic Polska. (2024). Pies w starożytnym Egipcie — już wówczas. https://www.national-geographic.pl/historia/pies-w-starozytnym-egipcie-juz-wowczas/

WielkaHistoria.pl. (2023). Psy bojowe w starożytnym Egipcie. Na podstawie: Słowiński P., Kowalik T. Zwierzęta na wojnie. Wydawnictwo Fronda, 2023.

Fera.pl. (2026). Pies w kosmosie — historia Łajki i innych psich bohaterów. https://fera.pl/pierwszy-pies-w-kosmosie-poznaj-prawdziwa-historie-lajki-i-innych-psow-w-kosmosie.html

John Dog Blog. (2024). Dzień Psa w Polsce i międzynarodowy. https://johndog.pl/blog/zyciezpsem/dzien-psa-w-polsce-i-miedzynarodowy-kiedy-przypada-i-jakie-jest-jego-znaczenie/

Interia Zielona. (2023). Jak udomowiono psy? Zagadkowa historia przyjaźni z człowiekiem. https://zielona.interia.pl/przyroda/psy/news-jak-udomowiono-psy-zagadkowa-historia-przyjazni-z-czlowiekie,nId,6932145

Przystanek Nauka. (2017). (Niejasna) historia udomowienia psa. https://przystaneknauka.us.edu.pl/artykul/niejasna-historia-udomowienia-psa 

Jak poinformowała Ewa Antonowicz, rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Zielonej Górze, śledztwo wykazało, że właściciel miał wiedzę o wcześniejszych agresywnych zachowaniach swoich psów.

– Z ustaleń śledztwa wynika, że oskarżony miał świadomość wcześniejszych agresywnych zachowań należących do niego psów oraz zagrożenia, jakie mogły stwarzać dla osób postronnych. Jednocześnie teren, na którym przebywały zwierzęta, nie był właściwie zabezpieczony przed ich wydostaniem się poza ogrodzenie – przekazała Ewa Antonowicz, rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Zielonej Górze.

Zarzuty dotyczą nie tylko śmierci mężczyzny

Akt oskarżenia obejmuje również zarzut znęcania się nad zwierzętami. Według ustaleń śledczych psy przez dłuższy czas miały być utrzymywane w niewłaściwych warunkach.

Jak podkreśla prokuratura, zwierzętom nie zapewniono odpowiedniej opieki, właściwego żywienia ani możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb wynikających z ich gatunku i kondycji.

– W toku postępowania ustalono również, że przez dłuższy czas psy były utrzymywane w niewłaściwych warunkach bytowych, bez zapewnienia im odpowiedniej opieki, właściwego żywienia oraz zaspokojenia podstawowych potrzeb wynikających z ich gatunku i kondycji – poinformowała Ewa Antonowicz.

Oskarżony nie przyznaje się do winy

54-letni mężczyzna nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył obszerne wyjaśnienia. Jak wskazuje prokuratura, nie znalazły one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Również czynności przeprowadzone na wniosek obrony nie podważyły ustaleń śledztwa.

Mężczyzna nadal pozostaje tymczasowo aresztowany.

Kluczowe były opinie biegłych

Śledztwo obejmowało szeroki materiał dowodowy oraz liczne ekspertyzy specjalistyczne. Biegli analizowali między innymi zachowanie psów, metody ich szkolenia, warunki utrzymania oraz wpływ sposobu opieki nad zwierzętami na poziom ich agresji. Sporządzono również opinie z zakresu medycyny sądowej, biologii i innych dziedzin, które pozwoliły odtworzyć przebieg tragicznego zdarzenia.

Za zarzucane przestępstwo spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu ze skutkiem śmiertelnym 54-latkowi grozi kara od 5 lat pozbawienia wolności do dożywotniego pozbawienia wolności. O jego winie i odpowiedzialności zdecyduje Sąd Okręgowy w Zielonej Górze.

W ubiegłym tygodniu do lubińskich policjantów trafiło zgłoszenie o dwóch wałęsających się bez opieki psach, które ugryzły przypadkowego przechodnia. Poszkodowany mężczyzna wskazał budynek, do którego zwierzęta uciekły po zdarzeniu. Mundurowi natychmiast pojawili się na miejscu, by wyjaśnić sprawę i ustalić właściciela agresywnych czworonogów.

To, co zastali w środku, szybko przestało być zwykłą interwencją dotyczącą pogryzienia – zamieniło się w sprawę o znęcanie się nad zwierzętami.

Skrajne zaniedbanie w czterech ścianach

Wewnątrz posesji policjanci natrafili na pomieszczenia w opłakanym stanie. Wśród nieprawidłowości, które udokumentowano, znalazły się:

• zalegające na podłodze odchody zwierząt,
• resztki jedzenia i śmieci porozrzucane po pomieszczeniach,
• szkło i piach zalegające na podłodze,
• brak stałego dostępu psów do wody i pokarmu,
• brak wiedzy właściciela na temat aktualnych szczepień zwierząt.

Tego rodzaju warunki bytowe są dalekie od standardów, jakich prawo wymaga od każdego opiekuna zwierzęcia domowego.

Dwa szczeniaki schowane za kanapą

Najbardziej poruszającym elementem interwencji było odkrycie dwóch małych szczeniaków, które znajdowały się ukryte za kanapą w jednym z pomieszczeń. Młode psy, podobnie jak dorosłe zwierzęta na posesji, przebywały w nieodpowiednich, niehigienicznych warunkach i wymagały natychmiastowej pomocy.

Wszystkie psy – zarówno dorosłe, jak i szczeniaki – zostały zabrane z posesji i przekazane pod opiekę osób zajmujących się ochroną zwierząt. Dzięki szybkiej reakcji policjantów zwierzęta mogą teraz liczyć na odpowiednią opiekę weterynaryjną i bezpieczne warunki do życia.

Właścicielowi grozi do 3 lat więzienia

W związku z podejrzeniem znęcania się nad zwierzętami, policjanci zatrzymali 50-letniego mieszkańca Lubina, właściciela psów. Mężczyzna został doprowadzony do jednostki policji, gdzie usłyszał zarzuty w tej sprawie. Zebrany materiał dowodowy dał funkcjonariuszom podstawy do formalnego postawienia zarzutów.

- W związku z podejrzeniem znęcania się nad zwierzętami policjanci zatrzymali 50-letniego właściciela psów. Zebrany materiał dowodowy pozwolił na przedstawienie mężczyźnie zarzutów w tej sprawie. Zgodnie z obowiązującym prawem mężczyźnie grozi  teraz kara do 3 lat pozbawienia wolności - relacjonuje mł. asp. Renata Ślęk.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami, za znęcanie się nad zwierzętami grozi kara do 3 lat pozbawienia wolności. Teraz o dalszym losie mężczyzny zdecyduje sąd.

Obowiązki właściciela zwierzęcia – co mówi prawo

Każdy, kto decyduje się na posiadanie zwierzęcia, bierze na siebie konkretne obowiązki prawne. Zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony zwierząt, właściciel musi zapewnić swojemu pupilowi:

• odpowiednie warunki bytowe, dostosowane do gatunku i potrzeb zwierzęcia,
• stały dostęp do czystej wody i pożywienia,
• właściwą opiekę, w tym opiekę weterynaryjną i szczepienia,
• czyste i bezpieczne miejsce do życia.

Niedopełnienie tych obowiązków może zostać uznane za znęcanie się nad zwierzęciem, co wiąże się z odpowiedzialnością karną.

Jak reagować, gdy podejrzewamy znęcanie się nad zwierzętami

Policja apeluje, by każdy przypadek podejrzenia złego traktowania zwierząt zgłaszać odpowiednim służbom – najbliższej jednostce policji lub organizacjom zajmującym się ochroną zwierząt. Szybka reakcja świadków ma kluczowe znaczenie, ponieważ może dosłownie uratować życie i zdrowie bezbronnych zwierząt, które same nie są w stanie poprosić o pomoc.

Warto pamiętać, że zgłoszenie takiej sytuacji nie jest "wtrącaniem się w cudze sprawy" – to obywatelski obowiązek, który może zapobiec tragedii. Historia z Lubina pokazuje, jak wiele może się zmienić dzięki czujności jednego przechodnia i błyskawicznej reakcji policji.

BIBLIOGRAFIA

Komenda Powiatowa Policji w Lubinie, Trzymał psy w skrajnie złych warunkach. Policjanci odnaleźli dwa szczeniaki trzymane za kanapą.

- Powiatowy Lekarz Weterynarii w Nowym Targu wydał decyzję o wykreśleniu z rejestru zakładów i podmiotów zarejestrowanych schroniska, co będzie skutkowało zakończeniem jego działalności.

Urząd dodał również, że decyzję o zakończeniu prowadzenia schroniska podjęła właścicielka.

Kontrole rozpoczęły się po sygnałach o złych warunkach

Wojewoda małopolski Krzysztof Jan Klęczar, po pojawieniu się doniesień medialnych o stanie zwierząt, zwrócił się do Małopolskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii Lecha Pankiewicza o natychmiastowe działania kontrolne.

26 czerwca Powiatowy Lekarz Weterynarii w Nowym Targu po całodziennej kontroli wydał decyzję o czasowym zakazie przyjmowania nowych zwierząt. Inspektorzy wskazali konkretne uchybienia i nałożyli obowiązki naprawcze - m.in. naprawę ogrodzenia, poprawę warunków dla młodych zwierząt oraz zapewnienie stałej opieki weterynaryjnej.

W kolejnych dniach, od 27 do 29 czerwca, inspekcja weterynaryjna prowadziła kontrole nawet trzy razy dziennie, sprawdzając warunki w trakcie fali upałów.

30 czerwca zapadła decyzja o wykreśleniu schroniska z rejestru. Na miejscu działały Policja oraz Straż Pożarna, która chłodziła psy i teren schroniska.

Alarmujące zgłoszenia o stanie zwierząt

Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami Oddział w Krynicy-Zdroju poinformowało o zgłoszeniach, które uruchomiły interwencję. Organizacja przekazała:

- Otrzymaliśmy zgłoszenie o tym że w Schronisku dla bezdomnych zwierząt w Nowym Targu jest w kojcach 70 stopni Celsjusza! Dodatkowo pięć z psów nie wstaje i nie reaguje.

TOZ zgłosił sprawę do Prokuratury Rejonowej w Nowym Targu i poinformował o obecności inspektorów oraz Policji na miejscu.

273 psy i 43 gminy w systemie

Schronisko obsługiwało 43 gminy z Małopolski. Po jego zamknięciu samorządy muszą przejąć opiekę nad zwierzętami i zapewnić im nowe miejsca pobytu.

Powiatowy Lekarz Weterynarii w Nowym Targu wezwał wójtów i burmistrzów do pilnego działania, wskazując obowiązek zapewnienia ciągłości opieki nad psami.

Wojewoda małopolski zwołał natomiast Wojewódzki Zespół Zarządzania Kryzysowego z udziałem przedstawicieli administracji, policji i inspekcji weterynaryjnej. Celem jest koordynacja transportu i zapewnienie bezpieczeństwa zwierząt.

Apel o adopcję

Władze i służby apelują o adopcję psów ze schroniska, aby przyspieszyć proces ich zabezpieczenia i zmniejszyć obciążenie systemu. 

Sytuacja pozostaje dynamiczna, a najbliższe dni będą kluczowe dla losu 273 psów. Zdjęcia piesków wraz z opisami ze Schroniska w Nowym Targu można znaleźć na stronie internetowej Urzędu Miasta. 

Górna stacja wyciągu narciarskiego na Gromadzyniu w Bieszczadach była wczoraj miejscem nietypowej interwencji służb ratunkowych. Do Stanowiska Kierowania Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Ustrzykach Dolnych wpłynęło zgłoszenie o zwierzęciu, które wpadło do zbiornika wodnego i nie mogło samodzielnie wydostać się na brzeg. Bohaterem akcji okazał się lis, dla którego każda minuta w wodzie mogła zakończyć się tragicznie.

Zgłoszenie dotyczące zagrożonego zwierzęcia trafiło do dyżurnych strażaków, którzy natychmiast skierowali na miejsce zastępy ratunkowe. Tego typu interwencje, choć rzadsze niż gaszenie pożarów czy usuwanie skutków wypadków drogowych, stanowią stały element pracy Państwowej Straży Pożarnej.

Jak przebiegała akcja ratowania lisa

Po przybyciu na miejsce Kierujący Działaniem Ratowniczym ocenił sytuację i potwierdził realne zagrożenie dla życia zwierzęcia. Lis znajdował się w zbiorniku wodnym w rejonie górnej stacji wyciągu Gromadzyń i nie był w stanie samodzielnie wydostać się na brzeg – w takich okolicznościach wychłodzenie organizmu i wyczerpanie mogą postępować bardzo szybko.

Strażacy przystąpili do działań, korzystając ze specjalistycznego sprzętu:

• próby podjęcia zwierzęcia przy pomocy chwytaka – pierwsze podejścia wymagały kilku prób, ponieważ przestraszone zwierzę instynktownie unikało kontaktu z ratownikami,
• stopniowe, ostrożne wyciąganie lisa z wody – kluczowe było zachowanie bezpieczeństwa zarówno dla strażaków, jak i dla samego zwierzęcia,
• bezpieczne postępowanie po wydobyciu – zwierzę zostało odpowiednio zabezpieczone przed dalszym działaniem.

W akcji uczestniczyła również Bieszczadzka Organizacja Ochrony Zwierząt, której przedstawiciele wsparli strażaków w zakresie bezpiecznego postępowania ze zwierzęciem. Współpraca służb mundurowych z organizacjami zajmującymi się ochroną zwierząt w takich sytuacjach jest nieoceniona – pozwala minimalizować stres zwierzęcia i ryzyko dla ludzi.

Po zakończeniu wszystkich czynności lis, cały i zdrowy, został wypuszczony do lasu, gdzie mógł wrócić do swojego naturalnego środowiska.

Dlaczego nie należy samodzielnie ratować dzikich zwierząt

Historia lisa z Gromadzynia to dobra okazja, by przypomnieć o kilku ważnych zasadach postępowania w kontakcie z dzikimi zwierzętami. Nawet zwierzę wycieńczone, osłabione czy pozornie bezbronne może stanowić realne zagrożenie dla człowieka.

Warto pamiętać, że:

• dzikie zwierzę w sytuacji stresowej może się bronić – gryzienie i drapanie to naturalna reakcja obronna, szczególnie u zwierzęcia zagrożonego i osaczonego,
• lisy mogą być nosicielami groźnych patogenów, w tym świerzbu, pcheł, kleszczy oraz innych drobnoustrojów niebezpiecznych zarówno dla ludzi, jak i zwierząt domowych,
• kontakt z dziką fauną niesie ryzyko zakażeń – niektóre choroby przenoszone przez dzikie zwierzęta mogą być poważnym zagrożeniem dla zdrowia.

Dlatego eksperci i służby ratunkowe apelują: nie należy podejmować samodzielnych prób chwytania dzikich zwierząt. Najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest zachowanie bezpiecznego dystansu, unikanie dotykania zwierzęcia oraz jak najszybsze powiadomienie odpowiednich służb – straży pożarnej, lokalnej organizacji ochrony zwierząt lub innych uprawnionych instytucji.

Straż pożarna – nie tylko pożary

Wielu z nas kojarzy Państwową Straż Pożarną głównie z gaszeniem pożarów i usuwaniem skutków wypadków komunikacyjnych. Tymczasem, jak pokazuje przypadek z Gromadzynia, strażacy regularnie angażują się także w akcje ratowania zwierząt – zarówno domowych, jak i dzikich. Interwencje takie jak wydobywanie zwierząt ze zbiorników wodnych, studzienek, rowów czy trudno dostępnych miejsc to codzienność wielu jednostek ratunkowych w Polsce.

Akcja na Gromadzyniu zakończyła się sukcesem dzięki sprawnej współpracy strażaków i organizacji zajmującej się ochroną zwierząt. To dobry przykład, jak ważna jest koordynacja różnych służb w sytuacjach zagrażających życiu zwierząt – i jak wiele zależy od szybkiej reakcji świadków zdarzenia, którzy zgłaszają takie przypadki odpowiednim instytucjom.

Podsumowanie

Zdarzenie na szczycie wyciągu Gromadzyń to przypomnienie, że pomoc zwierzętom w potrzebie wymaga wiedzy, doświadczenia i odpowiedniego sprzętu. Choć chęć niesienia pomocy jest naturalna, samodzielna interwencja wobec dzikiego zwierzęcia może zakończyć się urazem lub zakażeniem. Najlepszym sposobem na pomoc jest szybkie zgłoszenie sytuacji służbom – tak jak zrobił to świadek zdarzenia na Gromadzyniu, dzięki czemu lis mógł bezpiecznie wrócić do swojego naturalnego środowiska.

Zdarzenie miało miejsce nad jednym z rogozińskich zbiorników wodnych. Uwagę przechodnia zwrócił nietypowy widok – duży pies leżący samotnie na pomoście, w miejscu, w którym zwykle nikogo nie ma. Zamiast przejść obojętnie obok postanowił sprawdzić, co się dzieje.

- Starszy pies leżał na pomoście. Młody wyczerpany w wodzie, nie miał siły wskoczyć na pomost a gęsta trzcina nie pozwalała dotrzeć do brzegu. Na szczęście cudowna osoba nie pozostała obojętna, zainteresowała się, dlaczego tak duży pies leży samotnie na pomoście, zobaczyła w wodzie ledwo żywego psa i zadzwoniła po pomoc. Piesek uratowany, ponieważ wierny przyjaciel nie zostawił go w tarapatach a pani A wyczuła, że ktoś potrzebuje pomocy. Nasi dzielni strażacy przybyli i zakończyli akcję - relacjonuje internautka, pod postem OSP Rogoźno.

Spacerujący niezwłocznie zaalarmował odpowiednie służby.

Wspólna akcja WOPR i OSP Rogoźno

Po przyjęciu zgłoszenia do akcji błyskawicznie przystąpili:

• ratownicy WOPR Rogoźno (Oddział Miejsko-Powiatowy),
• druhowie OSP Rogoźno.

Dzięki sprawnej koordynacji działań i doświadczeniu obu jednostek, akcja ratunkowa przebiegła szybko i skutecznie. Ratownicy dotarli do miejsca zdarzenia, poradzili sobie z utrudnieniem, jakim była gęsta roślinność przybrzeżna, i wydobyli wyczerpanego psa z wody.

Jak podkreślają sami ratownicy, sukces akcji to efekt sprawnej współpracy oraz szybkiego zaangażowania wszystkich uczestników – od osoby zgłaszającej, przez strażaków, po ratowników wodnych.

Internauci mogą też być spokojni o losy psów, bo jak podają strażacy: 

- Udało się ustalić właściciela, odebrał je z miejsca zdarzenia.

Dlaczego psy nad wodą bywają w niebezpieczeństwie?

Sytuacje, w których zwierzęta domowe wpadają w tarapaty nad zbiornikami wodnymi, nie należą do rzadkości, zwłaszcza w cieplejszych miesiącach. Warto wiedzieć, jakie czynniki najczęściej do tego prowadzą:

• Gęsta roślinność wodna (trzciny, sitowie) – może uniemożliwić psu odnalezienie drogi powrotnej do brzegu, nawet jeśli zwierzę potrafi pływać.
• Zmęczenie i wyziębienie – długotrwałe przebywanie w wodzie szybko wyczerpuje siły zwierzęcia, a obniżona temperatura ciała dodatkowo osłabia jego zdolność do samodzielnego wydostania się na ląd.
• Śliskie lub strome brzegi – utrudniają wyjście z wody nawet zdrowemu i wypoczętemu psu.
• Panika – zwierzę w stresie może tracić orientację i płynąć w niewłaściwym kierunku.
• To właśnie dlatego czas reakcji ma tak ogromne znaczenie – im dłużej zwierzę pozostaje w wodzie, tym większe ryzyko hipotermii i wyczerpania.

Rola drugiego psa – niezwykła lojalność zwierząt

Szczególnie poruszający jest wątek starszego psa, który nie opuścił pomostu, mimo że sam nie był w stanie pomóc towarzyszowi w potrzebie. Tego typu zachowania – choć trudne do jednoznacznego naukowego zinterpretowania – są dobrze znane osobom zajmującym się behawiorem zwierząt. Psy, podobnie jak inne zwierzęta stadne, potrafią wykazywać silne przywiązanie i troskę wobec innych psów, z którymi przebywają na co dzień.

W tym przypadku obecność starszego psa na pomoście prawdopodobnie zwróciła uwagę przechodnia i pośrednio przyczyniła się do uratowania drugiego zwierzęcia.

Co robić, gdy zauważymy zwierzę w niebezpieczeństwie nad wodą?

Reakcja przypadkowego obserwatora w Rogoźnie pokazuje, jak istotna jest czujność i szybkie działanie. Eksperci ds. bezpieczeństwa nad wodą oraz służby ratunkowe zalecają:

• Nie wchodź samodzielnie do wody, jeśli nie masz odpowiedniego przygotowania – możesz sam znaleźć się w niebezpieczeństwie.
• Zadzwoń po pomoc – skontaktuj się z lokalnym WOPR, strażą pożarną (numer alarmowy 112) lub odpowiednią służbą ratunkową.
• Obserwuj zwierzę z bezpiecznej odległości, aby móc na bieżąco informować ratowników o jego pozycji i stanie.
• Nie płosz zwierzęcia – nagły ruch lub hałas może sprawić, że spanikowany pies odpłynie dalej od brzegu.
• Poczekaj na profesjonalną pomoc – ratownicy dysponują sprzętem i doświadczeniem niezbędnym do bezpiecznego przeprowadzenia akcji.

Policjanci otrzymali zgłoszenie o 19-latku będącym w silnym kryzysie emocjonalnym. Jak przekazują funkcjonariusze, mężczyzna miał udać się w kierunku lasu, co natychmiast uruchomiło działania poszukiwawcze.

Na miejsce skierowano psa tropiącego Szoguna wraz z przewodnikiem.

- Funkcjonariusze w pierwszej kolejności dostali się do mieszkania – ostatniego miejsca, w którym przebywał 19-latek, aby wskazać Szogunowi zapach, za którym miał podążać.

W trakcie akcji pojawiło się dodatkowe utrudnienie — matka zgłaszającego również ruszyła za synem, co wymagało szybkiej koordynacji działań na miejscu.

Skuteczny trop Szoguna

- Szogun nasz niezawodny pies tropiący bardzo szybko doprowadził policjantów do 19-latka i jego matki, która była w pobliżu – przekazują funkcjonariusze.

Dzięki jego pracy poszukiwania zakończyły się sukcesem.

Doświadczony funkcjonariusz na czterech łapach

Szogun to jeden z najbardziej doświadczonych psów służbowych w regionie. Jak informuje policja:

- Czworonożny funkcjonariusz jest obecnie mistrzem województwa, a także siódmym psem w kraju w kategorii psów patrolowo-tropiących.

Pies pracuje od 7 lat pod opieką asp. Jacka Werbińskiego, z którym tworzy zgrany zespół operacyjny. Współpraca opiera się na codziennym treningu, dyscyplinie i wzajemnym zaufaniu, które w działaniach terenowych ma kluczowe znaczenie.

Kryzys emocjonalny – ważne przypomnienie

Policja przypomina, że kryzys emocjonalny może dotknąć każdego – niezależnie od wieku czy sytuacji życiowej. W takich momentach istotna jest szybka reakcja oraz wsparcie otoczenia.

W sytuacji zagrożenia życia należy dzwonić pod numer 112.

Dostępne są także całodobowe formy wsparcia:

• 800 70 2222 – Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym
• 116 123 – Telefon Zaufania dla Dorosłych w Kryzysie Emocjonalnym
• 116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży

Do sprawy doszło po nietypowym zgłoszeniu, gdy w jednym z krakowskich bloków zauważono węża na klatce schodowej.

Po interwencji straży pożarnej i zabezpieczeniu gada, na miejsce przybyła policja. W trakcie dalszych czynności ujawniono znacznie większą liczbę zwierząt.

147 pytonów w piwnicy

W jednej z piwnic budynku funkcjonariusze znaleźli dziesiątki gadów.

 - Po interwencji straży pożarnej i zabraniu gada, przybyli na miejsce funkcjonariusze Policji dokonali przeszukań. W jednej z piwnic odkryli 147 pytonów królewskich o długości od 1 do 2 metrów, zamkniętych pojedynczo w małych pojemnikach. Z ustaleń dochodzenia wynika, że węże były przechowywane w niewłaściwych warunkach - podaje prokuratura. 

Pyton królewski – popularny, ale wymagający gatunek

Pyton królewski (Python regius) to jeden z najczęściej hodowanych węży egzotycznych w warunkach domowych. W internecie często pojawiają się zapytania takie jak „jak hodować pytona królewskiego w domu”, „czy pyton królewski nadaje się dla początkujących hodowców węży” czy „warunki utrzymania pytona królewskiego w terrarium”.

Mimo popularności wśród hodowców, jest to gatunek wymagający odpowiednio przygotowanego terrarium, stabilnych warunków środowiskowych oraz właściwej opieki. Nieprawidłowe warunki utrzymania mogą prowadzić do silnego stresu, problemów zdrowotnych oraz obniżenia dobrostanu zwierząt.

Podejrzany nie przyznaje się do winy

Mężczyzna przesłuchany w sprawie nie przyznał się do zarzucanych mu czynów.

Za znęcanie się nad zwierzętami grozi kara do 3 lat pozbawienia wolności.

Dodatkowy wątek: możliwy handel zwierzętami

Śledczy prowadzą także odrębne postępowanie dotyczące potencjalnego handlu egzotycznymi zwierzętami z naruszeniem przepisów prawa Unii Europejskiej.

Jak przebiegała akcja ratunkowa?

Informacja o wypadku trafiła do leśniczki z Nadleśnictwa Lipka, opiekującej się projektem transmisji na żywo. Bez chwili zwłoki powiadomiła przełożonych oraz leśniczego odpowiedzialnego za dany teren, który natychmiast pojechał na miejsce zdarzenia. Pod młodymi sosnami rosnącymi u podstawy słupa energetycznego odnalazł rannego rybołowa – wbrew wcześniejszym obawom, ptak żył.

Kluczowy okazał się splot okoliczności:

• Amortyzacja upadku – młode sosny rosnące pod wieżą złagodziły siłę uderzenia o ziemię
• Szybka reakcja obserwatorów – natychmiastowe zgłoszenie umożliwiło błyskawiczną interwencję
• Sprawna komunikacja między jednostkami – zaangażowanie kilku nadleśnictw w krótkim czasie

Po zdarzeniu ptak trafił pod opiekę specjalistów. Konieczne było uzyskanie zgody Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, która sprawuje nadzór nad gatunkiem – rybołów jest bowiem ptakiem objętym ścisłą ochroną. Po formalnościach młodego rybołowa przewieziono do Ośrodka Rehabilitacji Dzikich Zwierząt, gdzie zbadał go weterynarz.

Dobra wiadomość: ptak nie doznał poważnych obrażeń

Badanie weterynaryjne przyniosło ulgę wszystkim śledzącym sprawę – u ptaka nie stwierdzono obrażeń zagrażających życiu. To prawdziwe szczęście, biorąc pod uwagę wysokość, z jakiej spadł, oraz siłę ataku drapieżnika. Mimo dobrego stanu zdrowia pojawił się jednak nowy problem logistyczny: powrót pisklęcia do rodzinnego gniazda okazał się niemożliwy.

Dlaczego? Gniazdo znajduje się na szczycie ponad 40-metrowej wieży linii wysokiego napięcia. Odłożenie tam ptaka wymagałoby specjalistycznego podnośnika oraz czasowego wyłączenia całej linii energetycznej – co wiązałoby się z dużymi utrudnieniami dla okolicznych mieszkańców i znacznym ryzykiem dla ekipy ratunkowej.

Nietypowe rozwiązanie: nowy dom dla podrzutka

Los okazał się wyjątkowo łaskawy dla młodego rybołowa. Dzięki informacji od naukowca z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, będącego jednocześnie członkiem Komitetu Ochrony Orłów, leśnicy dowiedzieli się o zaplanowanym tego samego dnia obrączkowaniu innego młodego rybołowa w pobliskim nadleśnictwie. Po konsultacjach ze specjalistami zapadła decyzja o przetransportowaniu uratowanego pisklaka właśnie tam.

- Dzięki informacji od profesora Mizery z UPP w Poznaniu, który jednocześnie jest członkiem Komitetu Ochrony Orłów leśnicy dowiedzieli się, że w Nadleśnictwie Krzyż zaplanowano obrączkowanie młodego rybołowa w innym gnieździe. Po konsultacjach ze specjalistami zapadła decyzja, aby przy tej okazji umieścić tam również uratowanego pisklaka. Otrzyma on obrączkę, podobnie jak jego nowy „przybrany” współlokator. Rybołowy wychowują zwykle od jednego do trzech młodych, dlatego istnieją bardzo duże szanse, że dorosłe ptaki bez problemu zaakceptują dodatkowego podopiecznego i będą go karmić razem z własnym potomstwem - tłumaczą specjaliści na stronie Lasów Państwowych.

Rybołów – rzadki gość na polskim niebie

Warto przypomnieć, kim właściwie jest bohater tej historii. Rybołów to duży ptak drapieżny, żywiący się niemal wyłącznie rybami, które chwyta charakterystycznym nurkowaniem nogami do przodu. W Polsce jest gatunkiem rzadkim i objętym ścisłą ochroną, dlatego każde gniazdo tego gatunku znajduje się pod szczególnym nadzorem przyrodników.

Projekt Rybołowy Online działa od 2014 roku i umożliwia całodobową obserwację życia tych ptaków w naturalnym środowisku – od marca do listopada, czyli przez cały okres, gdy przebywają w Polsce. Transmisja to nie tylko atrakcja dla miłośników przyrody, ale realne narzędzie ochrony gatunku – jak pokazuje opisana wyżej sytuacja, dzięki czujności widzów udało się uratować życie.

Co robić, gdy znajdziemy ranne dzikie zwierzę?

Historia z Nadleśnictwa Lipka to również dobra okazja, by przypomnieć podstawowe zasady postępowania w kontakcie z dziką fauną:

• Nie dotykaj młodych zwierząt znalezionych w lesie – matka może je porzucić, wyczuwając ludzki zapach
• Nie zabieraj zwierząt z lasu – to, co wygląda na porzucenie, najczęściej nim nie jest
• Zgłoś rannego lub chorego osobnika miejscowemu leśniczemu lub do urzędu gminy
• Zachowaj bezpieczny dystans – dzikie zwierzęta, zwłaszcza w okresie godowym lub z młodymi, mogą być nieprzewidywalne
• Nie próbuj samodzielnie leczyć czy transportować dzikich zwierząt bez konsultacji ze specjalistami

Interwencje takie jak ta opisana wymagają odpowiednich zezwoleń (np. zgody Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska) i wiedzy specjalistycznej – to nie zadanie dla przypadkowych osób, nawet w dobrej wierze.

Kilkutygodniowa samiczka to córka Juany i Pitchu. Jej rozmiary są naprawdę zaskakujące, nawet jak na ten gatunek.

Jak podkreśla warszawskie ZOO:

- Mała waży ok. 1 kilograma, a docelowo osiągnie wzrost do ok. 40 cm.

To sprawia, że pudu południowy należy do najmniejszych jeleniowatych na świecie, a jego urok trudno porównać z jakimkolwiek innym gatunkiem.

Pochodzenie z dzikich lasów Ameryki Południowej

Pudu południowy naturalnie występuje w lasach deszczowych Chile i Argentyny. To zwierzę niezwykle skryte i płochliwe, przez co w naturze bardzo trudno je zobaczyć.

W warunkach ogrodu zoologicznego również nie należy do gatunków „łatwych do wypatrzenia”, dlatego każde jego narodziny są dużym wydarzeniem hodowlanym i edukacyjnym.

Ruszył plebiscyt na imię – zasady są proste

Mała samiczka wciąż nie ma imienia, dlatego Warszawskie ZOO zaprasza do zabawy wszystkich miłośników zwierząt.

- Do końca tygodnia, czyli do niedzieli 12 lipca włącznie, czekamy na Wasze propozycje imion w komentarzach pod tym postem. W tym roku wszystkie zwierzęta urodzone w Warszawskim ZOO otrzymują imiona na literę "S" i o propozycje zaczynające się na tę właśnie literkę Was prosimy

To oznacza, że kreatywność jest mile widziana, ale musi zmieścić się w konkretnej literze alfabetu.

Mały zwierzak, wielkie emocje

Choć waży zaledwie około kilograma, nowa mieszkanka już teraz stała się jedną z największych atrakcji ogrodu. Jej narodziny to nie tylko powód do radości, ale też ważny element działań ochronnych gatunku.

Jedno jest pewne – ta maleńka pudu dopiero zaczyna swoją historię, a już zdążyła skraść serca odwiedzających.

W piątek, 3 lipca, funkcjonariusze Ekopatrolu Straży Miejskiej m.st. Warszawy otrzymali pilne zgłoszenie z Chomiczówki, osiedla na warszawskich Bielanach. Jedna z mieszkanek ulicy Conrada poinformowała, że w pudełku po butach zamknęła sporych rozmiarów węża zbożowego – i czeka na pomoc.

Strażniczka i strażnik po przybyciu na miejsce skontaktowali się ze zgłaszającą, a następnie ostrożnie otworzyli pudełko. W środku rzeczywiście znajdował się okazały wąż zbożowy o intensywnym, kontrastowym ubarwieniu. Jego rozmiar – blisko metr długości – wskazywał, że funkcjonariusze mają do czynienia z osobnikiem dorosłym.

- Po otwarciu pudełka okazało się, że w środku rzeczywiście znajduje się sporych rozmiarów wąż zbożowy o intensywnych barwach. Jego wielkość wskazywała, że mamy do czynienia z osobnikiem dorosłym. Wstępne badanie przeprowadzone przez strażników nie wykazało żadnych ran ani innych obrażeń. Wąż sprawiał wrażenie zadbanego i dobrze odżywionego. Prawdopodobnie uciekł komuś z terrarium relacjonują strażnicy miejscy z Warszawy.

Zadbany i dobrze odżywiony. Skąd się wziął?

Wstępne oględziny przeprowadzone przez strażników przyniosły dobre wieści: gad nie miał żadnych ran ani innych obrażeń. Co więcej, wąż sprawiał wrażenie zadbanego i dobrze odżywionego, co praktycznie przesądza sprawę jego pochodzenia. Wąż zbożowy nie występuje naturalnie w Polsce ani nigdzie w Europie – to gatunek pochodzący z Ameryki Północnej, który nad Wisłą można spotkać wyłącznie jako zwierzę terrarystyczne.

Najbardziej prawdopodobny scenariusz? Gad uciekł komuś z terrarium. Węże zbożowe słyną z talentu do „ucieczek” – potrafią wykorzystać każdą nieszczelność pokrywy czy niedomknięte drzwiczki. Nie można też wykluczyć, że zwierzę zostało porzucone, choć jego dobra kondycja przemawia raczej za niedawną ucieczką.

Po zakończeniu oględzin strażnicy przenieśli nieproszonego gościa do specjalnego pojemnika transportowego i odwieźli go do Centrum CITES na terenie warszawskiego zoo. To właśnie tam trafiają egzotyczne zwierzęta znajdowane na ulicach stolicy – zajmą się nim doświadczeni specjaliści.

Wąż zbożowy – co to za gatunek?

Wąż zbożowy (Pantherophis guttatus) to jeden z najpopularniejszych węży hodowanych w domowych terrariach na całym świecie. Warto wiedzieć o nim kilka podstawowych faktów:

• Pochodzenie: południowo-wschodnie rejony Stanów Zjednoczonych, gdzie zamieszkuje pola, zarośla i okolice zabudowań – stąd zresztą nazwa, bo często poluje na gryzonie w spichlerzach i przy uprawach zbóż.
• Rozmiar: dorosłe osobniki osiągają zwykle od 100 do 150 cm długości.
• Jad: wąż zbożowy jest całkowicie niejadowity i niegroźny dla człowieka – zdobycz dusi, a wobec ludzi jest z reguły łagodny i spokojny.
• Ubarwienie: dzięki wieloletniej hodowli selektywnej istnieją setki odmian barwnych, od klasycznej pomarańczowo-czerwonej po odmiany białe, lawendowe czy niemal czarne.
• Długość życia: w niewoli może żyć nawet 15–20 lat – to zobowiązanie na lata, nie na sezon.

W Polsce zbożówki są powszechnie dostępne w sklepach terrarystycznych, a liczne krajowe hodowle oferują szeroki wybór umaszczeń. Proste wymagania i przystępna cena sprawiły, że to właśnie wąż zbożowy jest najczęściej wybieranym gadem przez początkujących terrarystów w naszym kraju.

Czy wąż zbożowy jest niebezpieczny? Uspokajamy

Widok metrowego węża na klatce schodowej czy w ogródku może przestraszyć, ale w przypadku węża zbożowego nie ma powodów do paniki. Ten gatunek:

• nie jest jadowity,
• rzadko podejmuje próby ugryzienia, a ewentualne ukąszenie jest niegroźne i porównywalne z zadrapaniem,
• nie stanowi zagrożenia dla ludzi, psów ani kotów,
• w polskim klimacie nie przetrwa zimy na wolności, więc nie zagraża rodzimej przyrodzie jako gatunek inwazyjny.

Mieszkanka Chomiczówki zachowała się wzorcowo: zabezpieczyła zwierzę w pudełku i wezwała fachową pomoc. Dzięki temu wąż nie ucierpiał, a interwencja przebiegła szybko i sprawnie.

Znalazłeś węża w mieście? Zrób to krok po kroku

Uciekinierzy z terrariów trafiają na warszawskie ulice, klatki schodowe i balkony częściej, niż mogłoby się wydawać. Ekopatrol regularnie odławia w stolicy węże zbożowe, ale też agamy, żółwie i inne egzotyczne zwierzęta. Co robić, gdy natkniemy się na węża?

Zachowaj spokój i dystans. Nie próbuj chwytać zwierzęcia gołymi rękami – nawet niejadowity wąż w stresie może ugryźć.

Obserwuj zwierzę z bezpiecznej odległości, żeby nie stracić go z oczu do przyjazdu służb.

Jeśli to możliwe i bezpieczne, delikatnie zabezpiecz węża – np. przykrywając go pudełkiem lub wiadrem. Zbożówki są łagodne, ale jeśli nie masz pewności, z jakim gatunkiem masz do czynienia, ogranicz się do obserwacji.

Zadzwoń do straży miejskiej – w Warszawie pod alarmowy numer 986. Ekopatrol dysponuje sprzętem i doświadczeniem w odławianiu gadów.

Nie wypuszczaj zwierzęcia „na wolność”. Egzotyczny wąż nie przeżyje w polskim klimacie, a pozostawiony sam sobie jest skazany na powolną śmierć z wychłodzenia lub głodu.

Apel do właścicieli terrariów

Historia z Chomiczówki zakończyła się szczęśliwie, ale to także przypomnienie dla wszystkich opiekunów gadów. Węże są mistrzami ucieczek – regularnie sprawdzaj szczelność terrarium, zamknięcia pokrywy i otwory wentylacyjne. Jeśli twój podopieczny zaginął, zgłoś to sąsiadom, administracji budynku i lokalnym grupom terrarystycznym – być może właśnie ktoś znalazł go piętro niżej i zamknął w pudełku po butach.

A jeśli to twój wąż „zwiedzał” Chomiczówkę – czeka na ciebie w Centrum CITES warszawskiego zoo.

Młody mieszkaniec Piastowa, będąc na rowerowej wyprawie pod Piotrkowem Trybunalskim, zauważył dwa małe kocięta. Zwierzęta były oswojone - pozwalały się głaskać i szukały kontaktu z człowiekiem. Wszystko wskazywało na to, że wcześniej miały dom i znały ludzką obecność.

Ktoś jednak zdecydował się je porzucić.

Dla tak małych zwierząt pozostawienie ich samych w lesie oznacza ogromne zagrożenie. Kocięta nie potrafią jeszcze samodzielnie zadbać o siebie, znaleźć bezpiecznego schronienia ani zdobyć wystarczającej ilości pożywienia.

Młody człowiek nie przeszedł obok nich obojętnie. Zaczął szukać pomocy, kontaktując się z różnymi organizacjami i instytucjami. Był jednak weekend, a sytuacja wymagała szybkiej reakcji.

Wtedy zadzwonił do swojej mamy.

150 kilometrów w jedną stronę, by ratować kocie życie

Rodzina postanowiła działać. Mama chłopaka razem z mężem ruszyli po kocięta. Przed nimi było około 150 kilometrów w jedną stronę - łącznie 300 kilometrów podróży.

Nie była to prosta akcja. Pierwszego wieczoru udało się odnaleźć i zabezpieczyć tylko jedno z kociąt. Drugie, przestraszone i ukrywające się w ciemności, pozostało na miejscu.

Można było uznać, że zrobiono wszystko, co było możliwe. Ale myśl o samotnym maluchu nie dawała spokoju.

Następnego dnia rodzina ponownie ruszyła w drogę.

Kolejne 150 kilometrów.

Maleństwo czekało dokładnie tam, gdzie zostało znalezione

Po przyjeździe okazało się, że drugi kociak nadal przebywał w tym samym miejscu. Jakby czekał, że ktoś po niego wróci.

Osoby pomagające zwierzętom często obserwują takie zachowania. Porzucone koty, szczególnie te wcześniej związane z człowiekiem, mogą długo pozostawać w miejscu, w którym straciły opiekuna. Nie rozumieją, dlaczego nagle zostały same, i mogą czekać na powrót osoby, którą znały.

Tym razem po malucha ktoś wrócił.

Drugie kocię również zostało uratowane.

Łącznie rodzina pokonała około 600 kilometrów, poświęciła czas, pieniądze i energię, by dwa niewinne stworzenia dostały szansę na nowe życie.

Za każdą taką historią stoją ludzkie decyzje

Historia dwóch kociąt pokazuje ogromną różnicę między obojętnością a odpowiedzialnością.

Porzucenie oswojonego zwierzęcia jest dla niego traumatycznym doświadczeniem. Kot, który znał człowieka i domowe życie, nagle zostaje pozbawiony bezpieczeństwa. Szczególnie małe kocięta często nie mają szans samodzielnie przetrwać.

Jednocześnie ta historia pokazuje, że wciąż są osoby, które reagują. Nie kalkulują, czy pomoc będzie wygodna, bliska czy łatwa. Widzą potrzebujące zwierzę i próbują znaleźć rozwiązanie.

Jak podkreśla Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami Oddział TOZ Piastów, właśnie takie postawy dają zwierzętom drugą szansę.

Porzucanie kotów to wciąż poważny problem

Przypadek dwóch kociąt spod Piotrkowa Trybunalskiego nie jest niestety odosobniony. Organizacje pomagające zwierzętom każdego roku mierzą się z wieloma zgłoszeniami dotyczącymi porzuconych kotów.

Często przyczyną problemu jest brak sterylizacji i niekontrolowane rozmnażanie zwierząt. Kolejne mioty pojawiają się, a część osób zamiast szukać odpowiedzialnego rozwiązania, decyduje się na pozbycie się kociąt.

Tymczasem sterylizacja kotów, odpowiedzialna opieka i szukanie pomocy wśród organizacji prozwierzęcych mogą zapobiec wielu tragediom.

Dwa kocięta dostały drugą szansę

Dzięki determinacji jednej rodziny oba maluchy są już bezpieczne. Obecnie przebywają w domu tymczasowym u osób, które zdecydowały się je uratować.

Gdy będą gotowe, rozpoczną poszukiwanie nowych, odpowiedzialnych domów. Ta historia jest dowodem na to, że dobro również wymaga działania. Czasem oznacza setki przejechanych kilometrów, nieprzespaną noc i rezygnację z własnej wygody.

Ale dla dwóch małych kotów oznaczało coś najważniejszego — życie.

Zanim sięgniesz po jakąkolwiek metodę, warto wiedzieć, z kim masz do czynienia. Szkodniki ogrodowe dzielą się na dwie główne grupy: kręgowce (ssaki, ptaki) i bezkręgowce (owady, ślimaki, roztocza). Każda grupa wymaga nieco innego podejścia.

Do najczęstszych winowajców należą:

• Ślimaki nagie i ślimakowate – mistrzowie nocnej destrukcji, uwielbiają sałatę, kapustę i hosty; szczególnie groźny jest inwazyjny ślimak hiszpański (arion luzytański)
• Mszyce – małe, ale działają w koloniach; osłabiają rośliny, wysysając soki, i przenoszą wirusy
• Przędziorki – niemal niewidoczne pajęczaki, szczególnie groźne w czasie upałów i suszy
• Stonka ziemniaczana – pomarańczowo-czarny chrząszcz, który potrafi doszczętnie zniszczyć uprawę ziemniaka w kilka dni
• Kret – sam nie zjada roślin, ale kopanie jego korytarzy niszczy korzenie i dewastuje trawnik
• Nornica ruda i mysz polna – drążą tunele i podgryzają cebulki oraz korzenie
• Pędraki (larwy chrabąszczy) – niewidoczne w glebie; atakują korzenie trawników i warzyw przez całe lato
• Mszyca różana – specjalizuje się w atakach na róże, pąki i młode pędy
• Zające i sarny – w ogrodach przy lasach lub polach potrafią ogołocić młode drzewka owocowe już w jedną noc

Dlaczego humanitarne metody są lepsze – nie tylko dla zwierząt?

Trucizny i trutki działają szybko – to prawda. Ale mają poważne skutki uboczne, o których rzadko się mówi głośno. Środki na ślimaki zawierające metaldehyd są toksyczne dla psów, kotów, jeży i ptaków. Rodentycydy (trucizny na gryzonie) zabijają nie tylko nornice, ale też polujące na nie pustułki, sowy i lisy – poprzez wtórne zatrucie pokarmowe. Stosując chemię na szeroką skalę, niszczymy naturalną sieć zależności, która sama – przy odrobinie wsparcia – mogłaby regulować liczebność szkodników.

Humanitarne metody to także lepsza opcja dla nas samych:

• Bezpieczeństwo dzieci i zwierząt domowych – żadnego ryzyka przypadkowego zatrucia
• Zdrowa żywność – warzywa bez pozostałości pestycydów
• Ochrona pożytecznych owadów – pszczoły, biedronki, trzmiele nie ucierpią
• Zgodność z przepisami ekoupraw – część naturalnych środków jest certyfikowana przez IFOAM i dopuszczona w rolnictwie ekologicznym
• Metody fizyczne – prosta bariera robi różnicę

Zanim sięgniesz po jakikolwiek preparat, pomyśl o fizycznym oddzieleniu roślin od problemu. To najczęściej najtańsze i najskuteczniejsze pierwsze podejście.

• Siatki i agrowłókniny – chronią warzywa przed owadami (mszyca kapuściana, bielinek), przepuszczając jednocześnie powietrze, wodę i światło
• Ogrodzenia z drobnej siatki – skuteczne przeciw zajęcom i sarnom; ogrodzenie powinno mieć minimum 1,2–1,5 m wysokości, dolny fragment wkopany 20 cm w ziemię (przeciw nornicom)
• Osłony na pnie drzewek – plastikowe spirale lub jutowe owijki chronią korę przed zającami i nornicami zimą, gdy brakuje pokarmu w naturze
• Taśmy i granulki miedziane przeciw ślimakom – kontakt z miedzią powoduje u ślimaków delikatne podrażnienie elektrochemiczne, które je odpędza; taśmy miedziane dobrze sprawdzają się wokół donic i podwyższonych grządek
• Ściółkowanie drobnymi kamyczkami lub trocinami iglastymi – ślimaki unikają szorstkich, suchych podłoży; materiał utrudnia poruszanie i zmniejsza wilgotność przy glebie

Pułapki żywołowne – złap i przenieś dalej

Dla większych szkodników – kreta, nornicy, a nawet jenota regularnie odwiedzającego kompost – idealnym rozwiązaniem są pułapki żywołowne. Działają na zasadzie bezpiecznego zamknięcia zwierzęcia, po czym można je wypuścić z dala od ogrodu.

Jak używać pułapek skutecznie i odpowiedzialnie:

• Sprawdzaj pułapkę minimum dwa razy dziennie – zwierzę nie może się w niej głodować ani odwadniać
• Przenoś złapane gryzonie minimum 2–3 km od miejsca odłowu – inaczej wrócą
• Dla kreta najlepiej sprawdzają się pułapki tunelowe wieloprzejściowe, umieszczone bezpośrednio w aktywnym korytarzu (świeże kopce to dobry znak)
• Pułapki na nornice można skutecznie zwabiać kawałkiem jabłka, marchewki lub słonecznika

W Polsce odłów i przenoszenie większości małych dzikich zwierząt przy użyciu pułapek żywołownych jest legalny – w przeciwieństwie do stosowania trucizn na gatunki objęte ochroną.

Odstraszacze – zapachy, dźwięki i wibracje

Natura wyposażyła zwierzęta w doskonałe zmysły – i właśnie to możemy sprytnie wykorzystać.

Odstraszacze zapachowe

Preparaty z ekstraktem z drapieżników – spreje i granulki zawierające mocz lisa lub kojota (np. marki Defenders, Get Off, Scoot) skutecznie odstraszają króliki, sarny i nornice, bo naturalnie sygnalizują obecność zagrożenia

Ekstrakt czosnkowy – koncentraty takie jak Garlic Barrier odstraszają mszyce, roztocza i wiele innych owadów; bezpieczne dla pszczół po wyschnięciu

Olejki eteryczne – lawendowy, miętowy i eukaliptusowy w rozcieńczeniu, rozproszony na grządkach, płoszy mszyce i roztocza; wzmocnij efekt, sadząc lawendę i miętę jako rośliny towarzyszące

Odstraszacze ultradźwiękowe

Urządzenia zasilane bateryjnie lub solarnie (np. Weitech, Gardigo, PestBye) emitują fale dźwiękowe słyszalne dla gryzoni i kretów, ale niesłyszalne dla ludzi. Badania wykazują zmienne wyniki – działają lepiej na świeżo przybyłych intruzów niż na tych, którzy mieszkają w ogrodzie od sezonów. Warto co 2–3 tygodnie zmieniać ich pozycję, by zwierzęta się nie przyzwyczaiły.

Odstraszacze wibracyjne

Metalowe szpilki wkopywane w ziemię (np. Mole Scram, Wind Chime Stakes) generują wibracje przy podmuchach wiatru. Krety, wyjątkowo wrażliwe na drgania podłoża, instynktownie omijają takie strefy. Skuteczność rośnie przy regularnym przestawianiu co kilka tygodni.

Biologiczne sojuszniki – niech natura pracuje za Ciebie

Najskuteczniejsza i najtańsza metoda humanitarna to zaproszenie do ogrodu naturalnych wrogów szkodników. Wystarczy stworzyć im odpowiednie warunki.

Jeże – jeden dorosły jeż zjada nawet 200 ślimaków na dobę. Postaw drewnianą budkę jeżową w zacienionym kącie ogrodu, zostaw nieuporządkowane zakątki z liśćmi i gałązkami, i nigdy nie używaj preparatów z metaldehydem

Biedronki i ich larwy – naturalne drapieżniki mszyc. Nasadź koper, marchewkę i inne baldaszkowate, które przywabiają dorosłe osobniki szukające nektaru

Sikorki i inne ptaki – jedna para sikorek bogatek może zebrać do 10 000 gąsienic i owadów w ciągu sezonu lęgowego. Zadbaj o budki lęgowe, karmniki i wodopój

Nicienie owadobójcze – mikroskopijne organizmy dostępne w sklepach ogrodniczych (np. Nemasys, Nematop, Entonem); stosowane doglebowo w formie roztworu do podlewania eliminują pędraki, larwy chrabąszczy i ślimaków, nie szkodząc kręgowcom ani dżdżownicom

Rośliny towarzyszące (allelopatia) – stara ogrodnicza mądrość potwierdzona badaniami: aksamitka (Tagetes) odstraszy nicienie glebowe i mszyce, bazylia poprawia kondycję sąsiednich pomidorów, a lawenda i szałwia zniechęcają roztocza i skoczki

Dostępne środki na rynku – co wybrać i na co uważać?

Polski i europejski rynek ogrodniczy oferuje coraz więcej preparatów przyjaznych dla fauny. Przy wyborze środka zawsze sprawdzaj skład i oznakowanie ekologiczne.

• Granulki na ślimaki z fosforanem żelaza

W odróżnieniu od metaldehyd, fosforan żelaza jest bezpieczny dla jeży, psów, kotów i ptaków. Po rozłożeniu w glebie staje się nawozem. Posiada certyfikat IFOAM i jest dopuszczony w uprawach ekologicznych.

• Spreje olejowe i mydlane

Preparaty działają na mszyce i przędziorki, zatykając ich aparat oddechowy. Bezpieczne dla ssaków i ptaków. Stosować wieczorem lub wczesnym rankiem, by ograniczyć kontakt z pszczołami.

• Preparaty miedziane i siarkowe

Siarka elementarna w formie opylacza lub granulatu działa na przędziorki i mączniaka. Miedź hamuje choroby grzybowe. Obydwa są dopuszczone w ekouprawach, ale należy stosować z umiarem – miedź kumuluje się w glebie.

• Pyrytyna i pyretryna naturalna

Naturalny insektycyd pozyskiwany z kwiatów chryzantem Działa szybko na szerokie spektrum owadów, ale rozkłada się w ciągu kilku godzin. Uwaga: szkodliwy dla pszczół i pożytecznych owadów w momencie aplikacji – stosować wyłącznie wieczorem.

Czego unikać?

• Środków zawierających metaldehyd– zabójcze dla jeży, psów, kotów, ptaków
• Rodentycydów drugiej generacji – powodują masowe wtórne zatrucia drapieżników
• Środków chwastobójczych zawierających glifosat w pobliżu strefy wodnej lub pasiek

Ogrodowy ekosystem – Twoja najlepsza polisa

Najlepszą ochroną przed szkodnikami jest ogród, który sam się broni. Różnorodność biologiczna – mieszanka kwiatów, ziół, krzewów i drzew owocowych – przyciąga naturalne drapieżniki i zmniejsza ryzyko masowych inwazji. Zadbaj o wodopój dla zwierząt, zostaw dzikie zakątki z suchymi gałęziami i liśćmi, unikaj chemii szerokospektralnej.

I pamiętaj: nie każda dziurka w liściu to katastrofa. Zdrowy ogród zawsze będzie miał swoich małych lokatorów – i właśnie to świadczy o jego sile.

BIBLIOGRAFIA

Łabanowski G., Orlikowski L.B., Szkodniki i choroby roślin ozdobnych, Plantpress, Kraków 2019.

Buczacki S., Harris K., Szkodniki i choroby roślin ogrodowych, Multico Oficyna Wydawnicza, Warszawa 2018.

European Food Safety Authority (EFSA), Peer review of the pesticide risk assessment of the active substance metaldehyde, EFSA Journal 2020; 18(3).

Kowalski R., Ochrona roślin w uprawach ekologicznych, Instytut Ogrodnictwa, Skierniewice 2021.

Certis Europe B.V., Ferramol Slug Killer – Product Safety Data Sheet, 2022.

e-nema GmbH, Nemasys / Nematop – Technical Application Guide for Beneficial Nematodes in Horticulture, 2023.

Instytut Ochrony Roślin – Państwowy Instytut Badawczy, Metodyka integrowanej ochrony roślin ogrodniczych, Poznań 2022.

Jak przekazała policja: 

- Podejrzenia właściciela potwierdziły się. Zabezpieczone nagranie z monitoringu zarejestrowało, jak 62-latek uderza psa metalową rurką oraz innymi przedmiotami. W wyniku zadawanych ciosów zwierzę doznało obrażeń, zaczęło kuleć na przednie łapy, wykazywało bolesność mięśni oraz stało się wyraźnie lękliwe wobec ludzi.

Ta historia pokazuje coś bardzo ważnego: psy często wcześniej sygnalizują, że potrzebują pomocy. Trzeba tylko nauczyć się zauważać te sygnały.

Kiedy strach psa powinien zaniepokoić?

Nie każdy przestraszony pies jest ofiarą przemocy. Zwierzęta mogą reagować lękiem z wielu powodów – choroby, bólu, złych doświadczeń z przeszłości czy stresu związanego ze zmianą otoczenia.

Są jednak sytuacje, których nie warto ignorować. Szczególną uwagę powinny zwrócić nagłe zmiany zachowania.

Pies może próbować powiedzieć, że coś jest nie tak, gdy:

• zaczyna bać się konkretnej osoby,
• chowa się przed domownikami,
• unika dotyku, choć wcześniej go lubił,
• kuli się przy podniesionym głosie lub gwałtownych ruchach,
• staje się nagle agresywny ze strachu,
• traci zainteresowanie jedzeniem, zabawą i kontaktem z człowiekiem.

Dla opiekuna ważne powinno być nie tylko to, co pies robi, ale też to, czego nagle przestał robić.

Pies, który cierpi, często milczy

Wiele osób wyobraża sobie, że krzywdzone zwierzę zawsze będzie głośno protestować – szczekać, uciekać albo próbować się bronić. W rzeczywistości część psów reaguje zupełnie inaczej.

Zwierzę może stać się ciche, apatyczne i wycofane. Może przestać szukać kontaktu z człowiekiem, siedzieć w jednym miejscu albo reagować lękiem na sytuacje, które wcześniej były dla niego normalne.

Takie zachowanie bywa mylone z „trudnym charakterem” albo nieposłuszeństwem. Tymczasem często jest to sygnał stresu.

Zaufanie psa łatwo stracić, trudniej odbudować

Pies jest zwierzęciem bardzo uważnie obserwującym ludzi. Zapamiętuje nie tylko dobre doświadczenia, ale również sytuacje, które wywołały u niego strach.

Jeśli człowiek, który powinien zapewniać bezpieczeństwo, staje się źródłem zagrożenia, pies może przestać mu ufać. Nawet po zakończeniu trudnej sytuacji odbudowanie poczucia bezpieczeństwa może wymagać czasu i cierpliwości.

Dlatego tak ważna jest szybka reakcja, kiedy opiekun zauważa, że zwierzę zaczyna zachowywać się inaczej.

Co zrobić, gdy podejrzewamy, że zwierzę jest krzywdzone?

Najważniejsze jest, żeby nie przechodzić obok takiej sytuacji obojętnie. Jeśli coś wzbudza nasz niepokój, warto obserwować zwierzę i – jeśli jest to możliwe – dokumentować niepokojące zdarzenia.

W przypadku podejrzenia przemocy wobec zwierzęcia można zgłosić sprawę policji lub organizacjom zajmującym się ochroną zwierząt.

Nie należy samodzielnie narażać się na konflikt ze sprawcą. Najważniejsze jest bezpieczeństwo zwierzęcia i skuteczne przerwanie sytuacji, w której może ono cierpieć.

Jakie konsekwencje grożą za znęcanie się nad zwierzętami?

W tej sprawie 62-letni mężczyzna usłyszał zarzut znęcania się nad psem. Jak poinformowała policja, przyznał się do zarzucanego czynu i poddał się dobrowolnie karze. Prokurator zawnioskował o wymierzenie mu grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 20 zł każda, pięcioletni zakaz posiadania psów oraz nawiązkę w wysokości 5 tys. zł na cel związany z ochroną zwierząt.

Przypomnijmy, że zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt znęcanie się nad zwierzęciem jest przestępstwem. W zależności od okoliczności sprawcy może grozić kara pozbawienia wolności, a sąd może również orzec zakaz posiadania zwierząt oraz obowiązek zapłaty nawiązki na cele związane z ich ochroną.

We wtorek 7 lipca z gospodarstwa w miejscowości Morczyny koło Torunia uciekło stado liczące około 30 byków. Zwierzęta szybko rozbiegły się po okolicy. Byki pasły się na łące obok gospodarstwa i najprawdopodobniej coś je przepłoszyło, przez co wydostały się poza jego teren. 

Część zwierząt udało się szybko zagonić z powrotem do gospodarstwa, jednak pozostałe, spłoszone, przemieściły się dalej na teren gminy Łysomice. W Starostwie Powiatowym w Toruniu powołano sztab kryzysowy, a w działania zaangażowano m.in. strażaków ochotników, służby porządkowe i weterynaryjne. Według doniesień z pierwszych dni akcji złapano 16 z 30 zwierząt.

Starostwo Powiatowe w Toruniu opublikowało oficjalny apel: „Na prośbę służb zwracamy się o pomoc w lokalizacji byków rasy Limousine, które zbiegły z gospodarstwa w okolicach Torunia". Zwierzęta o umaszczeniu białym i czerwonym najprawdopodobniej przebywają obecnie na obszarze gmin Chełmża i Łysomice. 

Gdzie przebywają zbiegłe byki i dlaczego tak trudno je złapać?

Odławianie stada okazało się większym wyzwaniem, niż mogłoby się wydawać. Zwierzęta przemieszczają się po terenach rolniczych, gdzie o tej porze roku rosną wysokie uprawy kukurydzy i słoneczników, co bardzo utrudnia ich lokalizację. Byki potrafią najeść się, położyć w uprawie i stać się praktycznie niewidoczne – dlatego do poszukiwań wykorzystywane są drony. 

Dodatkowym problemem jest to, że zbiegłe zwierzęta to młode osobniki, które nie mają założonych kantarów, czyli specjalnych uprzęży dla bydła. Część udało się ująć przy pomocy specjalnej linki, ale najskuteczniejszym rozwiązaniem okazuje się podanie środka nasennego, dzięki któremu byki można bezpiecznie przetransportować do gospodarstwa. 

Niestety, nie obyło się bez groźnych incydentów. We wtorek po godz. 20:00 w miejscowości Turzno (gmina Łysomice) jeden z byków wtargnął na teren prywatnej posesji i zaatakował grupę osób – mężczyźni próbujący okiełznać zwierzę zostali niegroźnie poturbowani. Zwierzę stratowało też podwórko, wyrządzając właścicielom szkody materialne. 

Widzisz byka? Zadzwoń pod te numery

Służby proszą o natychmiastowe zgłaszanie każdego zauważenia zwierząt. Do dyspozycji mieszkańców są:

• 112 – numer alarmowy,
• 986 – Straż Miejska,
• 997 – Policja,
• 56 611 93 10 – dyżurny Toruńskiego Centrum Zarządzania Kryzysowego, 
• 608 668 986 – numer SMS do Straży Miejskiej. 

Podczas zgłoszenia podaj dokładną lokalizację oraz kierunek, w którym przemieszczają się zwierzęta. Szybka i precyzyjna informacja to większa szansa na sprawne i bezpieczne odłowienie stada przez specjalistów.

Zasady bezpieczeństwa – jak zachować się przy spotkaniu z bykiem?

Byki rasy Limousine to zwierzęta hodowane na mięso, silne i masywne. Choć na co dzień nie są agresywne, w stresie i na obcym terenie mogą zachowywać się nieprzewidywalnie. Dlatego bezwzględnie przestrzegaj czterech zasad:

• Zachowaj bezpieczny dystans. Nie podchodź do zwierząt i nie próbuj samodzielnie ich zaganiać – to zadanie dla specjalistów.
• Unikaj hałasu i gwałtownych ruchów. Krzyki, klaksony czy bieganie mogą dodatkowo spłoszyć byki i sprowokować atak.
• Zabezpiecz posesję. Zamknij bramy i furtki, a psy oraz zwierzęta gospodarskie trzymaj w zamknięciu – szczekający pies może rozdrażnić byka.
• Zwolnij na drodze. Bydło może niespodziewanie wtargnąć na jezdnię, zwłaszcza o zmierzchu i w nocy. Zdejmij nogę z gazu na terenie gmin Chełmża i Łysomice.

Limousine – co to za rasa?

Bohaterowie całego zamieszania to przedstawiciele jednej z najpopularniejszych mięsnych ras bydła na świecie. Rasa Limousine pochodzi z krainy o tej samej nazwie w środkowej Francji i słynie z wysokiej jakości mięsa. To zwierzęta o charakterystycznym umaszczeniu w odcieniach czerwieni, muskularne i wytrzymałe – dorosłe byki mogą ważyć nawet 700 kg i więcej. Właśnie ta masa i siła sprawiają, że spłoszony osobnik, nawet młody, stanowi poważne zagrożenie dla człowieka. 

Co ciekawe, ucieczki bydła tej rasy zdarzały się w Polsce już wcześniej – podobny przypadek miał miejsce na pograniczu województw mazowieckiego i lubelskiego, gdzie byki staranowały bramę gospodarstwa i również trzeba było szukać ich m.in. z pomocą dronów. 

Akcja trwa – służby uspokajają

Choć sytuacja jest dynamiczna, przedstawiciele lokalnych władz zapewniają, że jest pod kontrolą. „Do tej akcji potrzeba czasu i cierpliwości. Na pewno wszystkie byki uda się złapać" – mówił wójt gminy Łysomice Piotr Kowal. Do czasu zakończenia akcji mieszkańcy powiatu toruńskiego powinni jednak zachować wzmożoną czujność – szczególnie w okolicach pól, dróg i terenów zielonych. Pamiętajmy: najlepsze, co możemy zrobić dla siebie i dla zwierząt, to trzymać się z daleka i szybko zadzwonić do służb.

BIBLIOGRAFIA

Starostwo Powiatowe w Toruniu – komunikat ostrzegawczy z 7 lipca 2026 r.

Nowości Dziennik Toruński – „Byki uciekły z pastwiska pod Toruniem. Uwaga na drodze do Chełmży" (nowosci.com.pl)

Farmer.pl – „30 byków uciekło z gospodarstwa. Pod Toruniem trwa wielka akcja odławiania"

Poza Toruń – „Zbiegłe byki dotarły do Turzna. Są zniszczenia na posesji" oraz „Byki uciekły z gospodarstwa. Jest pilny apel do mieszkańców!" (pozatorun.pl)

O2.pl – „Wstrząsające obrazy w Turznie. Byk stratował ludzi. Oto słowa świadków"

Polskie Radio PiK – „Apelują o pomoc w poszukiwaniu byków. Uciekły z gospodarstwa w powiecie toruńskim"

Gatunek, który wrócił z krawędzi wyginięcia

Historia koni Przewalskiego to jeden z największych sukcesów współczesnej ochrony przyrody. W latach 60. XX wieku gatunek całkowicie zniknął z naturalnego środowiska. Ostatnie dzikie osobniki wyginęły, a przyszłość tych wyjątkowych zwierząt wydawała się przesądzona.

Szansę na przetrwanie dała niewielka populacja zaledwie 12 koni utrzymywanych w ogrodach zoologicznych. 

- Dzięki międzynarodowej współpracy i skoordynowanym działaniom hodowlanym, ten wyjątkowy gatunek dostał drugą szansę - przyznaje Warszawskie ZOO

Każde kolejne narodziny są więc ważnym krokiem w dalszej ochronie tego niezwykłego gatunku.

Trwa plebiscyt na imię dla źrebaka

Nowo narodzony maluch jest samcem, a jego opiekunowie postanowili zaangażować internautów w wybór imienia. Każdy może zaproponować swoją nazwę w komentarzach pod wpisem Warszawskiego ZOO.

Na propozycje organizatorzy czekają do 14 lipca. Następnie opiekunowie wybiorą kilka najciekawszych, które trafią do finałowego głosowania.

- W tym roku maluszki urodzone w Warszawskim ZOO otrzymują imiona na literę "S" i o imiona zaczynające się na tę właśnie literę Was prosimy.

To kolejny dowód na to, że w Warszawskim ZOO panuje prawdziwy baby boom. Po niedawnych narodzinach uroczego pudu odwiedzający i miłośnicy zwierząt mogą cieszyć się kolejnym wyjątkowym mieszkańcem ogrodu.

Według informacji przekazanych przez polanowski magistrat, na terenie gminy Polanów (powiat koszaliński, województwo zachodniopomorskie) pojawiło się dzikie zwierzę, które nie występuje naturalnie w polskiej przyrodzie. Świadkowie zaobserwowali dużego kota, którego wygląd wskazuje na pumę – drapieżnika pochodzącego z obu Ameryk.

Z uwagi na potencjalne zagrożenie dla ludzi, urząd apeluje o niewchodzenie do lasu oraz na tereny przyległe w rejonie Karsinki i Rekowa do odwołania.

Powołano Gminny Sztab Kryzysowy

Gmina Polanów podjęła natychmiastowe działania mające na celu zlokalizowanie i odłowienie zwierzęcia. W tym celu powołany został Gminny Sztab Kryzysowy, który na bieżąco koordynuje czynności służb.

Pod komunikatem podpisał się burmistrz Polanowa Grzegorz Lipski.

Jak się zachować w przypadku spotkania z drapieżnikiem?

Władze gminy proszą mieszkańców i osoby przebywające w okolicy o stosowanie się do poniższych zaleceń:

• w przypadku zauważenia drapieżnika należy zachować szczególną ostrożność i spokojnie się oddalić,
• obserwację trzeba pilnie zgłosić do Gminnego Sztabu Kryzysowego pod numerami telefonów: 515 151 086 lub 519 195 848,
• jeśli zwierzę zachowuje się agresywnie, należy natychmiast dzwonić na numer alarmowy 112.

Do czasu odłowienia zwierzęcia zaleca się szczególną czujność, zwłaszcza podczas spacerów z dziećmi i psami w pobliżu terenów leśnych.

Koniec z trzymaniem psów i kotów na łańcuchu

Nowelizacja zakłada całkowity zakaz utrzymywania psów i kotów na uwięzi. Jak podkreśla Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi, ostateczny kształt przepisów jest efektem kompromisu wypracowanego podczas prac parlamentarnych z udziałem posłów, senatorów, przedstawicieli Prezydenta RP oraz organizacji zajmujących się ochroną zwierząt.

Jeśli pies przebywa poza domem, właściciel będzie zobowiązany zapewnić mu możliwość swobodnego poruszania się po odpowiednio ogrodzonej posesji.

Kojec będzie dopuszczalny, ale pod określonymi warunkami

Jeżeli pies nie będzie mógł swobodnie poruszać się po ogrodzonym terenie, będzie mógł przebywać w kojcu. Przepisy przewidują jednak konkretne wymagania dotyczące jego konstrukcji.

Kojec ma być na tyle przestronny, aby zwierzę mogło swobodnie się poruszać oraz realizować swoje naturalne potrzeby. Konstrukcja powinna być trwała i stabilna, a co najmniej dwa boki muszą posiadać prześwity zapewniające dostęp światła oraz odpowiednią cyrkulację powietrza.

Szczegółowe wymagania, w tym minimalną powierzchnię kojca uzależnioną od wielkości psa i liczby utrzymywanych zwierząt, określi minister rolnictwa i rozwoju wsi w odrębnym rozporządzeniu.

Obowiązkowa buda dla psa

Nowelizacja wprowadza również obowiązek zapewnienia budy każdemu psu utrzymywanemu w kojcu, nieogrzewanym pomieszczeniu lub na otwartej przestrzeni.

Buda będzie musiała być wykonana z drewna lub materiałów drewnopochodnych zapewniających odpowiednią izolację termiczną. Powinna chronić zwierzę przed deszczem, śniegiem, wiatrem oraz wysoką temperaturą, być dostosowana do jego wielkości i ustawiona w sposób izolujący od podłoża.

Kiedy nowe przepisy wejdą w życie?

Ustawa została przekazana do podpisu Prezydenta RP. Jeśli zostanie podpisana i opublikowana w Dzienniku Ustaw, nowe przepisy zaczną obowiązywać po 12 miesiącach od dnia ogłoszenia.

Roczny okres przejściowy ma umożliwić właścicielom psów dostosowanie wybiegów, kojców oraz miejsc przebywania zwierząt do nowych wymogów. Celem zmian jest poprawa dobrostanu zwierząt oraz wyeliminowanie praktyki długotrwałego trzymania psów i kotów na uwięzi.

Źródło: Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi

Do WOPR Toruń w godzinach porannych wpłynęło zgłoszenie dotyczące psa znajdującego się w wodach Wisły. Informacja została przekazana za pośrednictwem numeru alarmowego 601 100 100.

Ratownicy natychmiast zadysponowali łódź motorową i rozpoczęli poszukiwania zwierzęcia w rejonie mostu kolejowego. Pierwsze działania nie przyniosły jednak oczekiwanego rezultatu - psa nie udało się odnaleźć.

Pies ponownie zauważony w rzece. Druga próba ratunku zakończyła się powodzeniem

Około godziny 8:30 pojawiło się kolejne zgłoszenie, że pies ponownie został zauważony w Wiśle. Ratownicy bez zwłoki wrócili na miejsce i rozpoczęli kolejną akcję.

Tym razem działania zakończyły się sukcesem. Zwierzę zostało odnalezione i bezpiecznie przetransportowane na pokład łodzi ratowniczej.

- Bez chwili zwłoki ratownicy ponownie wypłynęli na Wisłę. Tym razem akcja zakończyła się pełnym sukcesem! Piesek został bezpiecznie wyciągnięty z wody na łódź ratowniczą - poinformował WOPR Toruń.

Ratowanie psa z Wisły było trudnym zadaniem. Pomogli strażacy PSP

W akcję zaangażowali się również strażacy z Państwowej Straży Pożarnej. Współpraca służb pozwoliła sprawnie przeprowadzić działania w wymagających warunkach.

Jak podkreślili ratownicy WOPR Toruń, niski poziom Wisły - około 90 cm - dodatkowo utrudniał prowadzenie akcji i wymagał dużej precyzji oraz doświadczenia.

Uratowany pies trafił pod opiekę służb

Najważniejsza informacja jest taka, że pies przeżył i jest już bezpieczny. Po zakończeniu akcji zwierzę zostało przekazane odpowiednim służbom, które zajmą się jego dalszym losem.

W działania zaangażowane było również Schronisko dla Zwierząt w Toruniu.

Co zrobić, gdy zobaczymy psa w rzece?

Historia psa uratowanego z Wisły pokazuje, że szybka reakcja świadków może uratować zwierzęciu życie. Jednocześnie należy pamiętać, że samodzielne wejście do rzeki może być bardzo niebezpieczne.

Jeśli zauważymy psa lub inne zwierzę w wodzie:

• nie próbujmy samodzielnie płynąć po zwierzę, jeśli zagraża to naszemu bezpieczeństwu,
• natychmiast powiadommy odpowiednie służby,
• przekażmy dokładną lokalizację i opis sytuacji,
• obserwujmy miejsce zdarzenia do czasu przyjazdu ratowników.

Jak przypuszczają pracownicy ośrodka, mogła doznać urazu po upadku. Zamiast pomocy weterynaryjnej otrzymała jednak coś zupełnie innego - została porzucona.

Zwierzę nie jest problemem do usunięcia przed urlopem

Leśne Pogotowie zwraca uwagę, że podobne sytuacje nasilają się w okresie wakacyjnym. Właśnie wtedy do ośrodków i organizacji pomocowych częściej trafiają nie tylko gady, ale również króliki, chomiki, świnki morskie czy żółwie.

- Dla wielu osób wraz z nadejściem lata zwierzę domowe przestaje być żywym stworzeniem, a staje się zbędnym przedmiotem, ciężarem i śmieciem, którego trzeba się pozbyć przed urlopem -  zauważają w Leśnym Pogotowiu.

Problem często zaczyna się dużo wcześniej. Wiele takich zwierząt było kupowanych jako prezenty lub pod wpływem impulsu. Dopiero po czasie właściciele przekonują się, że opieka nad nimi wymaga wiedzy, czasu i regularnego zaangażowania.

Egzotyczny pupil to odpowiedzialność na lata

Agama brodata może wyglądać jak nietypowy i łatwy w utrzymaniu zwierzak, jednak jej potrzeby są bardzo konkretne. Wymaga odpowiednich warunków w terrarium, właściwego ogrzewania, oświetlenia UVB oraz odpowiednio dobranej diety.

Podobnie jest z innymi zwierzętami egzotycznymi. Żółw, królik czy gryzoń nie są „mniej wymagającymi” alternatywami tylko dlatego, że zajmują mniej miejsca niż pies lub kot. Każde zwierzę wymaga opieki i ponosi konsekwencje decyzji człowieka.

Porzucenie nie jest jedynym wyjściem

Pracownicy Leśnego Pogotowia przypominają, że nawet w trudnej sytuacji istnieją inne rozwiązania. Jeśli opiekun nie może dalej zajmować się zwierzęciem, powinien szukać dla niego bezpiecznego domu.

Pomoc można znaleźć m.in. poprzez:

• organizacje zajmujące się pomocą zwierzętom,
• sprawdzone grupy adopcyjne,
• ogłoszenia internetowe,
• konsultację z weterynarzem lub specjalistami od danego gatunku.

Kilka minut poświęconych na znalezienie nowego opiekuna może zdecydować o czyimś życiu.

„One same nie poproszą o pomoc”

Porzucenie domowego zwierzęcia w lesie, na śmietniku czy w przypadkowym miejscu oznacza dla niego ogromne zagrożenie. Zwierzęta przyzwyczajone do życia pod opieką człowieka często nie mają szans samodzielnie zdobyć pożywienia, znaleźć schronienia czy przetrwać w nowych warunkach.

- One same nie poproszą o pomoc, bo nie miały żadnego wyboru. My ten wybór mamy - przypomina Leśne Pogotowie.

Rejon jeziora Łebsko to teren, gdzie łąki i pastwiska sąsiadują z gęstą siecią kanałów, rowów melioracyjnych i podmokłych brzegów. To właśnie w jednym z kanałów dopływających do jeziora znalazła się krowa, która najprawdopodobniej straciła grunt pod nogami i nie była w stanie samodzielnie wydostać się na brzeg.

Dla tak dużego zwierzęcia taka sytuacja to śmiertelne zagrożenie – i to z kilku powodów:

• masa ciała – dorosła krowa waży od 500 do nawet 700 kg, więc grzęźnie w mule znacznie szybciej niż mniejsze zwierzę;
• wychłodzenie – długie przebywanie w zimnej wodzie prowadzi do hipotermii i osłabienia mięśni;
• panika i wyczerpanie – szamocząc się, zwierzę traci siły i coraz głębiej zapada się w dno;
• budowa ciała – krowy pływają słabo, a strome, śliskie brzegi kanału praktycznie uniemożliwiają im samodzielne wyjście.

Każda minuta działała na niekorzyść zwierzęcia. Na szczęście pomoc nadeszła szybko.

Kto ruszył na ratunek? Trzy służby i wielkie serca

Do akcji ratunkowej zadysponowano aż trzy jednostki:

• OSP Łebieniec,
• Ochotniczą Straż Pożarną w Łebie,
• ratowników Służby SAR – Brzegowej Stacji Ratowniczej w Łebie.

Na miejscu pojawił się także właściciel krowy oraz lekarze weterynarii, gotowi natychmiast zająć się zwierzęciem po wyciągnięciu go na brzeg. Łącznie w działania zaangażowało się około 25 osób – strażaków ochotników, ratowników morskich i osób postronnych, które nie przeszły obojętnie obok dramatu zwierzęcia.

Warto to podkreślić: ratowanie krowy z kanału to zadanie zupełnie inne niż typowe interwencje strażackie. Nikt jednak nie zadawał pytania „czy warto?". Dla wszystkich obecnych było oczywiste, że życie zwierzęcia jest warte każdego wysiłku – przemoczonych ubrań, ubłoconego sprzętu i godzin ciężkiej, fizycznej pracy.

Jak wygląda ratowanie tak dużego zwierzęcia?

Wyciągnięcie kilkusetkilogramowej, wystraszonej i wyczerpanej krowy z wody wymaga siły, sprzętu i przede wszystkim rozwagi. W takich akcjach ratownicy zwykle muszą:

• Uspokoić i zabezpieczyć zwierzę – spanikowana krowa może być niebezpieczna zarówno dla siebie, jak i dla ratowników.
• Podtrzymać jej głowę nad wodą – to absolutny priorytet, bo wyczerpane zwierzę może w każdej chwili się zachłysnąć.
• Założyć pasy lub liny ratownicze – tak, by przy wyciąganiu nie uszkodzić kończyn, kręgosłupa ani narządów wewnętrznych.
• Skoordynować siłę wielu ludzi – i tu właśnie liczy się każda para rąk; około 20 osób pracujących wspólnie to nie luksus, a konieczność.

Współpraca strażaków z OSP Łebieniec i OSP Łeba z ratownikami Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa , którzy na co dzień specjalizują się w ratownictwie wodnym, okazała się kluczowa. Każdy wiedział, co robić, a działania prowadzono spokojnie i metodycznie – tak, by nie narazić zwierzęcia na dodatkowy stres i obrażenia.

Szczęśliwy finał: krowa żywa na brzegu

Po wytężonej pracy ratowników krowa została wyciągnięta z wody żywa. Zwierzę było wycieńczone długą walką o utrzymanie się na powierzchni, ale trafiło prosto pod opiekę czekających na brzegu lekarzy weterynarii. Obecność właściciela, który cały czas towarzyszył akcji, dodatkowo pomogła uspokoić zestresowane zwierzę – krowy rozpoznają znane im osoby i reagują na ich głos.

Wycieńczona krowa po takiej przeprawie potrzebuje przede wszystkim:

• osuszenia i ogrzania – walka z wychłodzeniem to pierwszy krok;
• odpoczynku w spokojnym miejscu – stres po takim przeżyciu jest ogromny;
• kontroli weterynaryjnej – lekarze sprawdzają, czy zwierzę nie zachłysnęło się wodą i nie doznało urazów kończyn;
• obserwacji w kolejnych dniach – powikłania, np. zapalenie płuc, mogą pojawić się z opóźnieniem.

Dlaczego ta akcja tak chwyta za serce?

Bo pokazuje coś, o czym łatwo zapomnieć w codziennym pędzie: ludzka empatia nie wybiera. Strażacy ochotnicy i ratownicy morscy z Łeby i Łebieńca ruszyli na pomoc zwierzęciu z takim samym zaangażowaniem, z jakim ratują ludzi. Nikt nie liczył godzin, nikt nie narzekał na błoto i zimną wodę.

Ochotnicze Straże Pożarne coraz częściej biorą udział w akcjach ratowania zwierząt – od psów uwięzionych w studzienkach, przez sarny zaplątane w ogrodzenia, po właśnie krowy i konie tonące w kanałach i bagnach. To interwencje trudne, wymagające improwizacji i ogromnej siły fizycznej, a mimo to strażacy podejmują je bez wahania. Historia znad jeziora Łebsko to najlepszy dowód, że dla tych ludzi każde życie ma wartość.

Krowa jest bezpieczna, właściciel odetchnął z ulgą, a ratownicy mogli wrócić do domów z poczuciem dobrze wykonanej misji. Takie newsy czyta się najlepiej!

Za akcję dziękujemy i gratulujemy: OSP Łebieniec, OSP w Łebie oraz Służbie SAR – BSR Łeba.

Do zdarzenia doszło 8 lipca 2026 roku, tuż przed godziną 11.00. Funkcjonariusze z I Komisariatu Policji w Łodzi patrolowali okolicę, gdy przejeżdżając ulicą Uniwersytecką zauważyli na środku jezdni coś, co z daleka mogło przypominać zgubiony przedmiot. Z bliska okazało się, że to żywe, przerażone pisklę pustułki – młody ptak drapieżny, który najprawdopodobniej wypadł z gniazda lub nie poradził sobie podczas pierwszych prób latania.

- Tuż przed godziną 11.00 przejeżdżając ulicą Uniwersytecką zauważyli leżące na środku jezdni pisklę. Młody ptak był bardzo wystraszony. Funkcjonariusze natychmiast zatrzymali radiowóz i zaopiekowali się podlotkiem. Jeden z policjantów podniósł go i razem ze współpatrolowcem stworzyli maleństwu bezpieczne tymczasowe schronienie – informuje podkom. Kamila Sowińska

Policjanci nie zastanawiali się ani chwili. Natychmiast zatrzymali radiowóz, zabezpieczając jednocześnie miejsce zdarzenia przed nadjeżdżającymi samochodami. Jeden z funkcjonariuszy ostrożnie podniósł wystraszonego podlotka, a razem ze współpatrolowcem stworzyli maleństwu bezpieczne, tymczasowe schronienie. O całej sytuacji poinformowali dyżurnego śródmiejskiego komisariatu.

Pisklę pustułki trafiło pod fachową opiekę

Sama pomoc na miejscu to jednak nie wszystko. Młody, dziki ptak – zwłaszcza drapieżny – wymaga specjalistycznej opieki, której nie zapewni mu ani komisariat, ani prywatny dom. Dlatego funkcjonariusze przetransportowali pisklę pustułki do Ośrodka Rehabilitacji Dzikich Zwierząt, gdzie maluch pozostał pod troskliwą i fachową opieką specjalistów.

Wieści z ośrodka są bardzo dobre. Jak się okazało, młoda pustułka jest w dobrej kondycji – nie stwierdzono poważnych urazów ani obrażeń. Oznacza to, że już niedługo ptak będzie mógł wrócić do swojego naturalnego środowiska i rozpocząć samodzielne życie na wolności. To najlepsze możliwe zakończenie tej historii.

Pustułka zwyczajna – miejski sokół pod ochroną

Pustułka zwyczajna (Falco tinnunculus) to niewielki ptak drapieżny z rodziny sokołowatych, który – co może zaskakiwać – coraz częściej wybiera życie w miastach. Warto wiedzieć o niej kilka rzeczy:

• Jest objęta ścisłą ochroną gatunkową w Polsce – nie wolno jej płoszyć, chwytać ani niszczyć jej gniazd.
• Uwielbia miejskie „skały" – gniazduje na wieżach kościołów, wysokich blokach, kominach i gzymsach budynków, które przypominają jej naturalne, skalne siedliska.
• To mistrzyni zawisania w powietrzu – potrafi „stać" w miejscu, trzepocząc skrzydłami, wypatrując zdobyczy. To jej znak rozpoznawczy.
• Jest sprzymierzeńcem człowieka – poluje głównie na gryzonie i duże owady, naturalnie ograniczając ich populację w miastach.

Obecność pustułek w Łodzi i innych polskich miastach to dobry znak – świadczy o tym, że miejski ekosystem wciąż potrafi zapewnić dzikim zwierzętom warunki do życia. Niestety, miejskie środowisko niesie też zagrożenia, a ruchliwe jezdnie to jedno z największych – szczególnie dla młodych, niedoświadczonych ptaków.

Podlotek na ziemi – kiedy naprawdę potrzebuje pomocy?

Historia z Łodzi to świetna okazja, by przypomnieć ważną zasadę: nie każdy młody ptak siedzący na ziemi potrzebuje ratunku. Latem podloty – czyli młode ptaki, które opuściły już gniazdo, ale nie potrafią jeszcze sprawnie latać – często przesiadują na trawnikach czy w krzakach, a rodzice wciąż je dokarmiają. Zabranie takiego ptaka to w praktyce „porwanie".

Interwencja jest jednak konieczna, gdy ptak:

• leży na jezdni, chodniku lub w innym miejscu bezpośredniego zagrożenia,
• jest wyraźnie ranny – ma widoczne obrażenia, krwawi, nie może się poruszać,
• jest osowiały, ma nastroszone pióra i nie reaguje na otoczenie,
• to pisklę bez piór lub w samym puchu, które wypadło z gniazda.

W przypadku łódzkiej pustułki decyzja policjantów była w stu procentach słuszna – ptak leżał na środku jezdni, gdzie groziło mu rozjechanie, a przeniesienie go na pobocze nie rozwiązałoby problemu.

Znalazłeś pisklę? Zrób to krok po kroku

Jeśli kiedykolwiek znajdziesz się w podobnej sytuacji, zachowaj spokój i działaj według prostego schematu:

• Oceń sytuację – sprawdź, czy ptak jest ranny i czy znajduje się w miejscu zagrożenia.
• Zapewnij mu spokój i ciemność – delikatnie umieść ptaka w kartonowym pudełku z otworami wentylacyjnymi, wyłożonym ręcznikiem papierowym lub miękką tkaniną.
• Nie karm i nie pój na siłę – niewłaściwy pokarm lub woda podana nieumiejętnie mogą zaszkodzić bardziej niż głód. Zostaw to specjalistom.
• Skontaktuj się z fachowcami – zadzwoń do najbliższego ośrodka rehabilitacji dzikich zwierząt, lecznicy weterynaryjnej współpracującej z takim ośrodkiem lub straży miejskiej. W nagłych sytuacjach – tak jak w Łodzi – pomóc może również policja.
• Nie próbuj hodować ptaka samodzielnie – dzikie ptaki chronione, w tym pustułki, nie mogą być przetrzymywane bez zezwolenia, a domowa „opieka" najczęściej kończy się dla nich źle.

Policjanci nie tylko od przestępców

Łódzka interwencja pokazuje, że praca policjanta to znacznie więcej niż ściganie sprawców przestępstw. Funkcjonariusze regularnie pomagają zwierzętom – ratują psy z rozgrzanych samochodów, zatrzymują ruch dla rodzin kaczek przechodzących przez jezdnię czy, jak tym razem, wyciągają z opresji pisklęta ptaków drapieżnych.

Każda taka historia niesie też ważne przesłanie dla nas wszystkich: dzikie zwierzęta są częścią naszych miast, a ich los często zależy od uważności i reakcji zwykłych ludzi. Wystarczy się zatrzymać – dosłownie, jak zrobili to śródmiejscy policjanci – by uratować czyjeś życie. Nawet jeśli to życie waży zaledwie kilkadziesiąt gramów i ma dopiero kilka tygodni.

Młodej pustułce życzymy szybkiego powrotu do zdrowia i wysokich lotów nad Łodzią!

Jak poinformował Urząd Miejski w Polanowie, odłowiona puma została zbadana przez lekarza weterynarii bezpośrednio po schwytaniu. Wyniki badania przyniosły uspokajające informacje:

• to młoda samica – a nie dorosły, doświadczony drapieżnik,
• jest w ogólnie dobrej kondycji – co oznacza, że tygodnie spędzone poza opieką człowieka nie odbiły się poważnie na jej zdrowiu,
• została oznakowana mikroczipem – dzięki temu zwierzę można będzie jednoznacznie zidentyfikować na każdym etapie dalszej opieki,
• noc spędziła bezpiecznie w ośrodku, pod fachowym nadzorem.

W poniedziałek rano puma została przetransportowana do Ogrodu Zoologicznego w Poznaniu, gdzie rozpoczyna kolejny etap swojej niezwykłej historii.

Dlaczego akurat zoo w Poznaniu?

Wybór poznańskiego ogrodu zoologicznego nie był przypadkowy ani uznaniowy. Ogród Zoologiczny w Poznaniu został wskazany jako podmiot właściwy do przejęcia pumy na podstawie wniosku złożonego przez Burmistrza Polanowa, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 4 listopada 2022 r. o Centralnym Azylu dla Zwierząt.

To ważny mechanizm prawny, który porządkuje sytuacje kryzysowe z udziałem egzotycznych zwierząt. Zamiast improwizacji – jasna procedura: samorząd składa wniosek, a wyspecjalizowana instytucja wskazuje miejsce, które ma warunki, doświadczenie i kadrę, by zaopiekować się dużym drapieżnikiem.

Warto dodać, że poznańska placówka słynie z ogromnego doświadczenia w opiece nad wielkimi kotami odbieranymi z nielegalnych hodowli i z rąk przemytników. Trudno o lepsze miejsce dla zagubionej młodej pumy. 

Co teraz czeka pumę? Badania i kwarantanna

Na miejscu, w poznańskim zoo, samica przejdzie:

• szczegółowe badania weterynaryjne – pełną diagnostykę stanu zdrowia, znacznie dokładniejszą niż pierwsze badanie po odłowieniu,
• kwarantannę – standardową procedurę bezpieczeństwa, chroniącą zarówno pumę, jak i inne zwierzęta w ogrodzie przed ewentualnymi chorobami i pasożytami,
• obserwację behawioralną – opiekunowie będą uważnie przyglądać się jej zachowaniu, apetytowi i reakcjom na ludzi.

Co istotne – o dalszym losie pumy zadecyduje Centralny Azyl dla Zwierząt, instytucja powołana właśnie do tego rodzaju zadań. 

Jak doszło do schwytania drapieżnika?

Przypomnijmy krótko kulisy tej niecodziennej akcji. Puma została odłowiona w niedzielę, 12 lipca, po godzinie 16:00, przez myśliwych współpracujących z gminą Polanów. Do jej schwytania wykorzystano strzałki ze środkiem usypiającym, a zwierzę nie odniosło żadnych obrażeń. 

Cała operacja była zwieńczeniem kilkudniowych, intensywnych poszukiwań. W akcję zaangażowała się specjalistyczna firma ze Szczecina zajmująca się odławianiem dzikich zwierząt, a Lasy Państwowe rozstawiły fotopułapki i zwiększyły liczbę patroli straży leśnej. 

Skąd puma w polskim lesie? Zagadka pozostaje nierozwiązana

Choć historia poszukiwań ma swój szczęśliwy finał, jedno pytanie wciąż pozostaje bez odpowiedzi: skąd puma wzięła się w zachodniopomorskich lasach? Puma płowa (Puma concolor) naturalnie występuje wyłącznie na kontynentach amerykańskich – od Kanady po Patagonię. W Europie może pojawić się tylko w jeden sposób: za sprawą człowieka.

Służby nie otrzymały żadnego zgłoszenia o ucieczce pumy z zoo czy z prywatnej woliery. Eksperci wskazują na możliwe scenariusze – zwierzę może pochodzić z prywatnej hodowli, na przykład zza południowej granicy, gdzie zmiany prawne zmusiły hodowców do pozbywania się egzotycznych zwierząt, albo od kogoś, kto nielegalnie trzymał dużego kota w Polsce. 

To dobry moment, by przypomnieć: trzymanie dużych kotów przez osoby prywatne jest w Polsce nielegalne – i jak pokazuje ta historia, kończy się dramatem przede wszystkim dla samego zwierzęcia.

Pisaliśmy o tym  – tak wyglądały poszukiwania

O poszukiwaniach pumy i ostrzeżeniach dla mieszkańców Karsinki i Rekowa informowaliśmy na bieżąco. Historię pierwszego spotkania myśliwego z drapieżnikiem, komunikaty gminnego sztabu kryzysowego i apele o niewchodzenie do lasu znajdziecie tu.

Dziś możemy z ulgą napisać: las w okolicach Karsinki i Rekowa znów jest bezpieczny, a młoda puma – zamiast błąkać się po obcym dla siebie środowisku – jest pod opieką ludzi, którzy wiedzą, jak się nią zająć. Będziemy śledzić jej dalsze losy i informować Was, gdzie ostatecznie zamieszka. Trzymamy kciuki za naszą kudłatą uciekinierkę!

BIBLIOGRAFIA

Urząd Gminy w Polanowie – komunikat oficjalny w sprawie odłowienia pumy (lipiec 2026)

Ustawa z dnia 4 listopada 2022 r. o Centralnym Azylu dla Zwierząt, art. 7 ust. 1

TVN24 – „Gmina Polanów. Puma schwytana. Drapieżnika poszukiwano od kilku dni” (tvn24.pl)

Głos Wielkopolski – „Puma w Polsce. Odłowione zwierzę przejdzie kwarantannę w Zoo Poznań” (gloswielkopolski.pl)

PAP / 24kurier.pl – „Złapano pumę, którą od czwartku poszukiwano w lasach koło Polanowa”

National Geographic Polska – „Puma z Pomorza bezpiecznie odłowiona. Gdzie trafi dziki kot?” (national-geographic.pl)

Oczywiście, że tak! Nikt nie zna lepiej swojego pupila niż jego opiekun, dlatego nie zawsze będzie mógł określić dokładnie, z którą kończyną jest kłopot, ale już będzie bardziej się przyglądał ruchom psa, a to już połowa sukcesu! 

Codzienna obserwacja psa jest bardzo ważna, aby szybko wychwycić nieprawidłowości w zachowaniu i chodzie psa. Na co zwracać najbardziej uwagę: 

• Niechęć do ruchu i zabawy.
• Ospałość, apatyczność.
• Słabsza kondycja podczas spaceru. 
• Niechęć do podnoszenia jednej łapy i przenoszenia ciężaru ciała na resztę kończyn opartych na podłodze.
• Odciążanie jednej kończyny w pozycji stojącej.
• Kulawizna pojawiająca się po zabawie, po spacerze lub dłuższym wysiłku.
• „Przeskakiwanie" kończynami podczas wchodzenia po schodach.
• Kulawizna pojawiająca się po wchodzeniu/schodzeniu z górki.
• Przy głaskaniu wyczuwalny obrzęk lub ciepłota w okolicy stawu.
• Zmiana ustawienia łap podczas siadu, szerokie rozstawienie bioder.
• Brak koordynacji podczas swobodnego ruchu i w domu.
• Ślizganie się na niestabilnych podłożach – śliskie kafle, panele.
• Niechęć do wskakiwania na kanapę i zeskakiwania.
• Problem ze wstawaniem z legowiska z rana.
• Reakcja agresywna lub widoczny dyskomfort przy dotyku konkretnej partii ciała.
• Problem z pobieraniem pokarmu z niżej ustawionych misek – może świadczyć o problemach z odcinkiem szyjnym kręgosłupa.

Każdy z nas ma swoją rutynę, tak samo nasze pupile. Jeśli coś nas zaniepokoi, pojawi się jakieś odstępstwo od normy – np. psiak, który witał nas zawsze w progu teraz nie przychodzi – warto skonsultować to ze specjalistami. 

Czy nagranie wideo zrobione smartfonem psa ma realną wartość diagnostyczną dla specjalisty? 

Tak, nagrania wideo często pomagają w wychwyceniu problemu, zwłaszcza wtedy, gdy kulawizna pojawia się sporadycznie, po konkretnym ruchu lub aktywności. Czasem też gołym okiem nie jesteśmy w stanie określić każdej nieprawidłowości, a dzięki opcji „slow motion" w naszych telefonach mamy możliwość pauzy i analizy każdego ruchu, długości kroku lub wychwycenia delikatnych ruchów głową, które często pojawiają się przy kulawiznach kończyn przednich. 

Poza tym – zwierzak w gabinecie potrafi się zestresować, a co za tym idzie – spiąć mięśnie i ukryć problem, a dzięki filmikom specjalista może pooglądać psa w różnych sytuacjach w naturalnym środowisku. Także tak, filmiki są świetnym uzupełnieniem badania wykonanego przez specjalistę. 

Kiedy wystarczy wizyta u fizjoterapeuty weterynaryjnego, a kiedy konieczne są już specjalistyczne badania z użyciem zaawansowanego sprzętu? 

Wizyta u zoofizjoterapeuty zalecana jest: 

• psim / kocim seniorom – żeby zmniejszyć napięcia mięśniowe i sztywność mięśni, popracować nad mobilnością tkanek, wdrożyć terapię przeciwbólową (jeśli jest taka konieczność) 
• szczeniętom – jako element profilaktyki urazów (praca nad koordynacją, wzmacnianie mięśni) oraz jako element terapii behawioralnej lub przygotowania do wystaw 
• psom / kotom dorosłym – towarzyszącym lub pracującym – w celu zniwelowania napięć mięśniowych i wzmocnieniu mięśni, profilaktycznie 
• psom / kotom otyłym – otyłość sprzyja procesom degeneracyjnym stawów, często wiąże się to z bólem, dlatego wdraża się plan leczenia i plan zrzucenia kilku kilogramów

Nieraz jest też tak, że fizjoterapeuta w badaniu wyczuje coś, co będzie wymagało sprawdzenia w obrazowaniu i wdrożenia leczenia farmakologicznego. Jeśli podczas badania pacjenta fizjoterapeuta stwierdzi nieprawidłowości – np. zaburzenia neurologiczne, uraz ostry lub nagły ból niewiadomego pochodzenia – wtedy kieruje się pacjenta do dalszej diagnostyki obrazowej i na wizytę ortopedyczną do specjalisty, aby postawił diagnozę. Współpraca weterynarza i zoofizjoterapeuty może być gwarantem lepszej opieki dla Państwa pupili. 

Jakie są najczęstsze błędy właścicieli psów, przez które kulawiznę wykrywa się zbyt późno? 

Głównym „grzeszkiem" jest bagatelizowanie wczesnych objawów kulawizny u zwierząt, często myślimy, że się porusza, rozchodzi i będzie dobrze. Często niestety dochodzi do tego, że pies lub kot uczy się żyć z tą kulawizną, dostosowuje swoje ruchy tak, aby jak najmniej obciążać te bolące lub sprawiające dyskomfort miejsce. Wtedy pojawiają się napięcia w innych miejscach spowodowane większym obciążeniem – tzw. kompensacje. Zwierzęta przystosowują się do bólu przewlekłego i nie pokazują później już tak silnych objawów. 

Kolejny błąd często popełniany przez opiekunów to niezwracanie uwagi na małe zmiany w zachowaniu, w rutynie. Nawet drobne zmiany powinny nas już zaalarmować. 

Profilaktyczne badania powinny być wykonywane przynajmniej raz w roku – badanie krwi, moczu, u starszych psów i kotów dodatkowo badanie kardiologiczne. Pomijanie tego często prowadzi do zbyt późnego wdrożenia leczenia. 

Niestety, dużym błędem pośrednim jest również przekarmianie zwierzęcia. Często zrzuca się winę za to, że pies jest niechętny do ruchu na otyłość. Mówi się, że jest „leniwy". A przeważnie otyłe zwierzęta odczuwają dyskomfort ze względu na to, że dodatkowe kilogramy obciążają ich aparat ruchu i układ krwionośny, co nie pozwala im prowadzić aktywnego trybu życia. 

Pamiętajmy również, że podeszły wiek nie może być wytłumaczeniem kulawizny. Jeśli psiak starszy kuleje, należy zacząć szukać przyczyny i wdrożyć w razie konieczności terapię przeciwbólową – np. fizjoterapię + farmakoterapię. 

Podsumowanie – uważne oko opiekuna to pierwsza linia obrony 

Kulawizna u psa rzadko pojawia się nagle – najczęściej poprzedzają ją drobne sygnały, które łatwo zbagatelizować: niechęć do zabawy, wolniejsze wstawanie, unikanie schodów. Codzienna obserwacja, nagranie podejrzanych ruchów smartfonem i szybka konsultacja z zoofizjoterapeutą lub lekarzem weterynarii to najprostszy sposób, by nie dopuścić do przewlekłego bólu i kompensacji. Twój pies nie powie Ci, że go boli – ale pokaże. Wystarczy patrzeć. 

O autorce: Justyna Jóźwin-Sekuła 

zootechnik, zoofizjoterapeutka i dietetyk zwierzęcy, właścicielka firmy Łapkoterapia w Syryni. 

Swoją przygodę z fizjoterapią zwierzęcą rozpoczęła w 2019 roku, a rok później założyła własną firmę Łapkoterapia, w której od 2020 roku na co dzień pracuje z pacjentami czworonożnymi. Od 2023 roku dzieli się wiedzą także jako wykładowczyni Studium Fizjoterapii Zwierząt we Wrocławiu, prowadząc zajęcia na kursach zoofizjoterapii. 

Absolwentka zootechniki na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu (2016), gdzie ukończyła również studia podyplomowe z pielęgniarstwa i chowu zwierząt towarzyszących (2017). Kwalifikacje zawodowe zoofizjoterapeutkizdobyła w Studium Fizjoterapii Zwierząt we Wrocławiu (2019), a dietetyka zwierzęcego – w warszawskim Ethoplanet (2021). 

Stale poszerza swoje kompetencje – ma na koncie kilkadziesiąt kursów, szkoleń i webinarów, m.in. z zakresu kinesiotapingu, neurorehabilitacji funkcjonalnej, manipulacji powięziowej metodą Stecco (level I i II oraz Master Class), osteopatycznych strategii terapii psów, treningu motorycznego oraz rehabilitacji psich seniorów. Regularnie uczestniczy w konferencjach branżowych poświęconych fizjoterapii weterynaryjnej, behawiorystyce i żywieniu zwierząt. 

W swojej pracy łączy wiedzę z zakresu fizjoterapii, dietetyki i treningu motorycznego, stawiając na kompleksową opiekę nad psami i kotami – od szczeniąt po seniorów. 

Samotna wędrówka przez Tatry

Bernard przez wiele dni był widywany na szlakach po polskiej i słowackiej stronie Tatr. Turyści publikowali zdjęcia i nagrania zwierzęcia, które samotnie przemierzało górskie okolice. Pojawiało się m.in. w rejonie Krywania, Popradzkiego Stawu, Szczyrbskiego Jeziora oraz Chaty pod Rysami.

Według osób zaangażowanych w akcję pies mógł pokonać ponad 140 kilometrów. Dla domowego czworonoga była to niezwykła próba wytrzymałości, ale również ogromne zagrożenie. Wysokogórskie szlaki, zmienna pogoda i brak stałego dostępu do jedzenia sprawiały, że każdy kolejny dzień samotnej wędrówki był dla niego walką o przetrwanie.

Długo nie dawał się złapać

Przez wiele dni podejmowano próby odnalezienia i bezpiecznego złapania psa. Bernard pojawiał się w różnych miejscach, podchodził do ludzi, ale pozostawał ostrożny i szybko się oddalał.

Wolontariusze zwracali uwagę, że w przypadku tak wystraszonego zwierzęcia niezbędna jest cierpliwość i doświadczenie. Nieudana próba złapania mogła sprawić, że pies jeszcze bardziej unikałby kontaktu z człowiekiem.

Ostatecznie akcja zakończyła się powodzeniem. Psa udało się schwytać w rejonie Nowego Smokowca na Słowacji. Trafił pod opiekę osób zajmujących się pomocą zwierzętom, gdzie rozpoczął powrót do normalności po wyczerpującej tułaczce.

Po odnalezieniu najważniejsze było zapewnienie mu spokoju, odpoczynku i odpowiedniej opieki po wielu dniach spędzonych w górach.

W Tatrach może być jeszcze jeden pies

Historia Bernarda może mieć jednak dalszy ciąg. Podczas poszukiwań pojawiały się zgłoszenia dotyczące drugiego, bardzo podobnego psa. Wolontariusze ze słowackiego stowarzyszenia Cesta za Domovom (Droga do Domu) początkowo zakładali, że drugi zwierzak mógł nie przeżyć samotnej wędrówki. Nowe informacje zmieniły jednak sytuację.

- Od początku było ich dwóch - napisali wolontariusze z Cesta za Domovom, apelując o pomoc dla drugiego psa, który według otrzymanych zgłoszeń ma przebywać po polskiej stronie Tatr.

Według informacji otrzymanych przez wolontariuszy drugi pies ma być obecnie widywany po polskiej stronie Tatr, w rejonie Doliny Kościeliskiej. Stowarzyszenie zwróciło się z prośbą o pomoc do polskich organizacji zajmujących się ochroną zwierząt. Wolontariusze podkreślają jednocześnie, że nie powinny podejmować się tego przypadkowe osoby.

Nie wiadomo, jak psy trafiły w góry

Na razie nie wiadomo, skąd zwierzęta znalazły się w Tatrach. Nie ustalono, czy miały wcześniej właścicieli, czy zostały porzucone, ani jak długo przebywały samotnie w górach.

Nie ma również potwierdzenia, że drugi pies rzeczywiście jest spokrewniony z Bernardem. Wolontariusze podejrzewają jednak taki scenariusz ze względu na podobny wygląd zwierząt oraz informacje otrzymane podczas poszukiwań.

– Zabieranie zwierząt w podróż wiąże się z pewnymi utrudnieniami, ale dłuższa podróż może stanowić zagrożenie dla zdrowia, a czasem i życia pupila. Dlatego apeluję do właścicieli o rozwagę i zastanowienie się, czy naprawdę konieczne jest zabranie pupila w podróż – mówi prof. Piotr Sławuta z Katedry Chorób Wewnętrznych z Kliniką Koni, Psów i Kotów Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu.

Nie każde zwierzę powinno jechać na wakacje

Choć coraz więcej hoteli i pensjonatów akceptuje zwierzęta, nie oznacza to, że każdy pies czy kot będzie dobrze znosił urlop poza domem. Długa podróż, nowe miejsce, hałas czy wysokie temperatury mogą być dla pupila źródłem silnego stresu.

Szczególną ostrożność warto zachować w przypadku lotów samolotem. Psy przewożone w luku bagażowym narażone są na hałas, wibracje i turbulencje, które dla wielu zwierząt są niezwykle stresującym doświadczeniem.

Dlatego przed podjęciem decyzji warto uczciwie odpowiedzieć sobie na pytanie: czy wyjazd będzie przyjemnością również dla naszego pupila?

Kot zwykle woli zostać w domu

W przypadku kotów eksperci są niemal zgodni – większość z nich znacznie lepiej zniesie rozłąkę z opiekunem niż zmianę otoczenia.

– Koty są silnie związane z terytorium, a zmiana miejsca pobytu często stanowi dla nich większe źródło stresu niż nieobecność opiekuna – wyjaśnia dr Agata Kokocińska-Alexandre, behawiorystka z Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu.

Jeżeli kot jest zdrowy i nie wymaga specjalistycznej opieki, najlepszym rozwiązaniem będzie pozostawienie go w domu pod opieką rodziny, znajomych lub sprawdzonego petsittera. Dzięki temu zwierzę zachowa swoją codzienną rutynę i będzie przebywać w dobrze znanym środowisku.

Z psem sytuacja jest bardziej skomplikowana

Psy zazwyczaj znacznie silniej przywiązują się do swoich opiekunów niż do miejsca, w którym mieszkają. Dla wielu z nich wspólny wyjazd może być mniej stresujący niż kilkudniowa rozłąka.

Nie oznacza to jednak, że każdy pies powinien podróżować. W domu lepiej pozostawić zwierzęta starsze, chore, lękliwe lub źle znoszące transport. Także psy cierpiące na silny lęk przed podróżą albo chorobę lokomocyjną mogą znacznie lepiej czuć się we własnym otoczeniu.

Warto również zastanowić się, jak będzie wyglądał sam urlop. Jeśli większość dnia planujemy spędzać w miejscach, do których zwierzę nie ma wstępu, pozostawianie go na wiele godzin w hotelowym pokoju nie będzie dobrym rozwiązaniem.

Jak przygotować zwierzę do rozłąki?

Jeżeli pupil zostaje w domu, przygotowania warto rozpocząć jeszcze przed wyjazdem.

Dobrym pomysłem jest zorganizowanie kilku spotkań z przyszłym opiekunem. Dzięki temu pies lub kot będzie mógł poznać jego zapach, głos i sposób zachowania. Specjaliści zalecają również pozostawienie zwierzęciu ulubionego legowiska, zabawek czy koca pachnącego domem.

Równie ważne jest zachowanie codziennej rutyny – stałych godzin karmienia, spacerów oraz odpoczynku. Im mniej zmian odczuje zwierzę, tym łatwiej zniesie nieobecność właściciela.

Jeżeli pupil bardzo źle reaguje na rozłąkę, warto wcześniej skonsultować się z lekarzem weterynarii lub behawiorystą.

Podróż z psem lub kotem wymaga przygotowań

Wyjazd – zwłaszcza zagraniczny – wiąże się z koniecznością dopełnienia formalności.

Podstawą jest aktualne szczepienie przeciwko wściekliźnie oraz paszport zwierzęcia. Warto pamiętać, że pierwsze szczepienie zaczyna obowiązywać dopiero po 21 dniach, dlatego przygotowania najlepiej rozpocząć z odpowiednim wyprzedzeniem.

Przed wyjazdem należy również sprawdzić przepisy obowiązujące w kraju docelowym. Niektóre państwa wymagają dodatkowych badań, odrobaczenia lub specjalnych zaświadczeń weterynaryjnych.

Co spakować dla pupila?

Podobnie jak właściciel, również zwierzę powinno mieć własny bagaż.

Oprócz zapasu karmy, misek, smyczy, szelek, worków na odchody, legowiska czy ulubionej zabawki warto przygotować podręczną apteczkę.

Jeżeli lekarz weterynarii zaleci preparaty przeciw chorobie lokomocyjnej lub środki uspokajające, należy sprawdzić ich działanie jeszcze przed wyjazdem. Każde zwierzę reaguje na nie inaczej, dlatego pierwsze podanie leku w dniu podróży nie jest dobrym pomysłem.

Nigdy nie należy podawać psu ani kotu leków przeznaczonych dla ludzi bez konsultacji z lekarzem weterynarii.

Bezpieczeństwo podczas podróży

Niezależnie od środka transportu, zwierzę powinno być odpowiednio zabezpieczone.

Kot zawsze powinien podróżować w transporterze. W przypadku psa najlepszym rozwiązaniem są specjalne szelki samochodowe, transporter lub klatka transportowa. Podczas jazdy warto robić regularne przerwy, umożliwić psu krótki spacer oraz zapewniać stały dostęp do świeżej wody.

Podróżując pociągiem lub komunikacją publiczną należy pamiętać o obowiązujących przepisach. Psy zazwyczaj muszą mieć kaganiec i pozostawać pod kontrolą opiekuna, a przewożenie kota odbywa się w transporterze.

Upały mogą być śmiertelnie niebezpieczne

Lato to czas, kiedy szczególnie łatwo o przegrzanie organizmu zwierzęcia.

– Pozostawienie zwierzęcia w zamkniętym samochodzie przez kilka godzin oznacza śmierć w męczarniach wywołanych hipertermią – ostrzega prof. Piotr Sławuta.

Podczas upałów należy regularnie podawać zwierzęciu wodę, unikać spacerów w najgorętszych godzinach dnia i zapewnić możliwość schronienia się w cieniu.

Podczas pobytu nad morzem warto pilnować, aby pies nie pił słonej wody, która może wywołać gwałtowne wymioty i biegunkę. Zagrożenie mogą stanowić również sinice, żmije oraz kontakt z dzikimi zwierzętami.

Jak rozpoznać, że zwierzę źle znosi wakacje?

Objawami stresu mogą być brak apetytu, nadmierna wokalizacja, wycofanie, problemy ze snem, intensywne wylizywanie sierści czy zachowania destrukcyjne.

Koty często chowają się w trudno dostępnych miejscach, natomiast psy mogą stać się nadmiernie pobudzone lub nieustannie szukać kontaktu z opiekunem.

Jeżeli niepokojące objawy utrzymują się przez kilka dni albo wyraźnie się nasilają, warto skonsultować się z lekarzem weterynarii lub behawiorystą.

Źródło: https://upwr.edu.pl/aktualnosci/eksperci-upwr--pies--kot-i-urlop-jak-przygotowac-pupila-do-wakacji-4941.html

Kawia domowa (Cavia porcellus) to gryzoń z rodziny kawiowatych, udomowiony w Ameryce Południowej już około 5000–7000 lat temu. Ludy andyjskie hodowały ją początkowo jako zwierzę użytkowe, a do Europy trafiła w XVI wieku wraz z hiszpańskimi żeglarzami – i szybko stała się ulubienicą salonów, także królewskich.

Kilka podstawowych faktów o kawii domowej:

• Długość życia: przeciętnie 5–8 lat, choć zdarzają się rekordzistki żyjące dłużej.
• Masa ciała: dorosły samiec waży zwykle 900–1200 g, samica 700–900 g.
• Aktywność: kawie są aktywne głównie o świcie i o zmierzchu, ale chętnie dostosowują rytm dnia do domowników.
• Charakter: to zwierzęta stadne – w naturze żyją w grupach, dlatego samotność bardzo źle znoszą.

Ten ostatni punkt jest kluczowy: kawia domowa nie powinna mieszkać sama. W wielu krajach, m.in. w Szwajcarii, trzymanie pojedynczej świnki morskiej jest wręcz prawnie zabronione, bo uznaje się to za niezgodne z dobrostanem gatunku. Najlepiej sprawdza się para lub mała grupka – na przykład dwie samice albo kastrowany samiec z samicą.

Opieka nad kawią domową – jak urządzić jej dom?

Świnka morska potrzebuje znacznie więcej przestrzeni, niż sugerują typowe klatki ze sklepów zoologicznych. Organizacje zajmujące się dobrostanem zwierząt (m.in. brytyjska RSPCA) zalecają, aby dla pary kawii przeznaczyć minimum 1,5 m² powierzchni podłogi, a im więcej – tym lepiej.

O czym jeszcze warto pamiętać?

• Podłoże: bezpyłowa ściółka, np. z papieru lub konopi; trociny iglaste mogą podrażniać drogi oddechowe.
• Kryjówki: każda świnka powinna mieć własny domek – to zwierzęta uciekające, potrzebują poczucia bezpieczeństwa.
• Temperatura: optymalnie 18–24°C. Kawie źle znoszą upały – temperatura powyżej 28°C grozi udarem cieplnym.
• Ruch: codzienny wybieg poza klatką (pod nadzorem!) to podstawa profilaktyki otyłości i nudy.
• Brak kołowrotków i kul spacerowych: kręgosłup kawii nie jest przystosowany do wyginania – takie akcesoria mogą prowadzić do poważnych urazów.

Ważna uwaga zdrowotna: świnki morskie jako zwierzęta drapieżne w naturze są ofiarami, więc maskują objawy choroby. Apatia, brak apetytu, nastroszona sierść czy mniejsza ilość odchodów to sygnały alarmowe – z kawią, która nie je od kilkunastu godzin, należy jechać do lekarza weterynarii bez zwłoki, bo zastój jelitowy zagraża życiu.

Co je kawia domowa? Dieta świnki morskiej krok po kroku

Prawidłowa dieta to absolutny fundament zdrowia świnki morskiej. Jej układ pokarmowy jest przystosowany do stałego trawienia dużych ilości włókna, a zęby rosną przez całe życie – muszą się więc nieustannie ścierać.

Piramida żywieniowa kawii wygląda tak:

• Siano – ok. 80% diety. Musi być dostępne bez ograniczeń, 24 godziny na dobę. Świeże, zielone, pachnące – najlepiej z traw łąkowych lub tymotki.
• Świeże warzywa i zioła – codziennie. Papryka, sałaty (poza lodową w nadmiarze), ogórek, koperek, natka pietruszki, marchew (z umiarem – jest słodka).
• Granulat dobrej jakości – niewielki dodatek. Około łyżki stołowej dziennie; wybieraj jednolity pellet zamiast kolorowych mieszanek, z których świnka wyjada tylko smakołyki.
• Owoce – wyłącznie jako przysmak, raz czy dwa razy w tygodniu, w małych ilościach.

Najważniejsza kwestia medyczna: kawia domowa nie syntetyzuje witaminy C – podobnie jak człowiek. Musi ją otrzymywać z pożywieniem, w ilości ok. 10–30 mg dziennie (więcej w ciąży i chorobie). Niedobór prowadzi do szkorbutu, objawiającego się m.in. bolesnością stawów, problemami skórnymi i osłabieniem odporności. Najlepszym źródłem witaminy C jest świeża papryka; suplementy warto stosować po konsultacji z weterynarzem.

Czego śwince podawać nie wolno? Lista jest długa, ale zapamiętaj przede wszystkim: ziemniaki, cebulę, czosnek, por, awokado, rabarbar, rośliny cebulowe i doniczkowe, pieczywo, słodycze oraz jakiekolwiek produkty odzwierzęce. Kawia jest ścisłym roślinożercą.

Higiena kawii domowej – mniej kąpieli, więcej sprzątania

Wbrew pozorom świnki morskie są bardzo czyste i nie wymagają regularnych kąpieli – te są wskazane tylko wyjątkowo, np. na zalecenie weterynarza przy problemach skórnych. Częste mycie wypłukuje naturalną warstwę ochronną skóry i naraża zwierzę na przeziębienie oraz silny stres.

• Codzienna i cotygodniowa pielęgnacja powinna obejmować:
• sprzątanie klatki: usuwanie mokrej ściółki codziennie, pełna wymiana i mycie 1–2 razy w tygodniu;
• kontrolę pazurków: przycinanie mniej więcej co 4–6 tygodni;
• szczotkowanie: rasy krótkowłose raz w tygodniu, długowłose (np. peruwianki, sheltie) nawet codziennie;
• przegląd zdrowotny: raz w tygodniu sprawdź oczy, uszy, zęby, skórę i okolice odbytu; ważenie co tydzień pozwala wcześnie wychwycić chorobę;
• świeżą wodę: codziennie, najlepiej w ciężkiej miseczce lub sprawnym poidle.

Dobrze utrzymana higiena to również profilaktyka najczęstszych problemów zdrowotnych kawii: grzybicy, świerzbowca, pododermatitis (zapalenia podeszew łapek) i infekcji dróg oddechowych.

Ciekawostki o śwince morskiej, które Cię zaskoczą

Na koniec porcja faktów idealnych na Dzień Kawii Domowej:

• Popcorning – młode (i nie tylko) świnki z radości podskakują w miejscu, wyrzucając ciało w górę jak pękający popcorn. To jeden z najbardziej rozczulających widoków w świecie zwierząt.
• Kawie rodzą się w pełni rozwinięte – z otwartymi oczami, futerkiem i zębami, a już po kilku godzinach próbują stałego pokarmu.
• Świnki morskie komunikują się kilkunastoma różnymi dźwiękami – od radosnego „wheek-wheek" na powitanie, przez mruczenie zadowolenia, po ostrzegawcze szczękanie zębami.
• Zęby kawii rosną nieprzerwanie przez całe życie – dlatego siano to nie dodatek, lecz konieczność.
• Kawia domowa poleciała w kosmos! W 1961 roku Związek Radziecki wysłał świnkę morską na orbitę na pokładzie statku Sputnik 9 – zwierzę bezpiecznie wróciło na Ziemię.
• W Peru i Boliwii kawie wciąż bywają zwierzętami użytkowymi, ale na świecie zrobiły oszałamiającą karierę jako zwierzęta towarzyszące – szacuje się, że w samych domach w Europie i USA żyją ich miliony.

Dzień Kawii Domowej to świetna okazja, by przyjrzeć się warunkom, jakie zapewniamy naszym pupilom – i może rozpieścić je porcją świeżej papryki. A jeśli dopiero rozważacie adopcję świnki morskiej, pamiętajcie o żelaznej zasadzie: co najmniej dwie, dużo siana i dużo miłości.

- Tapiry malajskie to gatunek zagrożony wyginięciem. Na całym świecie w ogrodach zoologicznych żyje ich niespełna 200, a w ciągu ostatnich 12 miesięcy urodziło się tylko 7 młodych. W samej Europie pojawiły się zaledwie... trzy maluchy. Nasz jest czwarty! - świętuje ZOO Płock. 

Mały tapir z wyjątkowym umaszczeniem

Nowo narodzony tapir wygląda zupełnie inaczej niż jego rodzice. Jego ciało pokrywają charakterystyczne jasne cętki i paski, które pełnią funkcję kamuflażu w naturalnym środowisku. Dopiero po około sześciu miesiącach młode zacznie nabierać typowego dla dorosłych tapirów malajskich czarno-białego umaszczenia.

Maluch od pierwszych dni życia rozwija się prawidłowo. Pewnie stawia pierwsze kroki i poznaje otaczający świat pod czujnym okiem swojej mamy, Krissy.

Przed nim kolejne wyzwania

Młody tapir jest coraz bardziej ciekawy świata. Zgodnie z informacjami przekazanymi przez ZOO Płock, zaczyna już próbować stałych pokarmów, a w najbliższym czasie czekają go także pierwsze lekcje pływania. Tapiry są bowiem doskonałymi pływakami i chętnie korzystają z wody zarówno do ochłody, jak i ucieczki przed zagrożeniem.

Gatunek zagrożony wyginięciem

Tapir malajski (Tapirus indicus) jest największym spośród wszystkich gatunków tapirów i jedynym występującym w Azji. Zamieszkuje lasy tropikalne Malezji, Tajlandii, Mjanmy i Indonezji. Populacja tych zwierząt w naturze stale maleje z powodu wycinki lasów oraz utraty siedlisk, dlatego gatunek jest uznawany za zagrożony wyginięciem.

Każde narodziny w ramach europejskich i światowych programów hodowlanych mają ogromne znaczenie dla zachowania różnorodności genetycznej i przyszłości tego niezwykle rzadkiego ssaka.

Narodziny pierwszego w Polsce tapira malajskiego są więc nie tylko powodem do dumy dla ZOO Płock, ale także ważnym wydarzeniem dla ochrony zagrożonych gatunków na świecie. Pozostaje trzymać kciuki, aby młody tapir rósł zdrowo i w przyszłości również przyczynił się do zachowania swojej wyjątkowej populacji.

Do Komisariatu VII Policji w Katowicach zgłosiła się zaniepokojona kobieta, która poinformowała funkcjonariuszy o zaginięciu swojego psa. Jak wynikało z jej relacji, pozostawiła czworonoga przed sklepem jedynie na chwilę. Kiedy wróciła, zwierzęcia już nie było.

Sytuacja była dla właścicielki bardzo stresująca, dlatego policjanci od razu rozpoczęli działania mające na celu odnalezienie psa i wyjaśnienie okoliczności zdarzenia.

Policjanci sprawdzili monitoring i szybko ustalili przebieg zdarzenia

Kluczowe okazały się zapisy z kamer monitoringu znajdujących się w okolicy sklepu. m. Jak przekazali policjanci z Komisariatu VII Policji w Katowicach:

- Policjanci niezwłocznie podjęli czynności zmierzające do odnalezienia psa. Funkcjonariusze między innymi przeanalizowali zapisy z kamer monitoringu, co pozwoliło szybko ustalić przebieg zdarzenia. Jak się okazało, psa zabrała osoba nieletnia.

Dzięki zaangażowaniu mundurowych Reksio został odnaleziony i cały oraz zdrowy wrócił do swojej właścicielki.

Sprawą zajmie się sąd rodzinny

Jak poinformowała policja, ze względu na fakt, że w zdarzenie zaangażowana była osoba nieletnia, zgromadzona dokumentacja została przekazana do sądu rodzinnego. To właśnie ta instytucja będzie prowadziła dalsze czynności w sprawie.

Dla właścicielki najważniejsze było jednak szczęśliwe zakończenie – odzyskała swojego ukochanego psa.

Dlaczego nie warto zostawiać psa przed sklepem?

Historia z Katowic zakończyła się szczęśliwie, ale jest też ważną przestrogą dla wszystkich opiekunów zwierząt. Pozostawienie psa bez opieki w miejscu publicznym – nawet na kilka minut – zawsze wiąże się z ryzykiem.

Pies może zostać zabrany przez obcą osobę, przestraszyć się hałasu, wyrwać ze smyczy albo oddalić się w poszukiwaniu właściciela. Nawet spokojny i dobrze wychowany zwierzak może w stresującej sytuacji zachować się inaczej niż zwykle.

Dodatkowym zagrożeniem jest to, że właściciel nie ma kontroli nad tym, co dzieje się z pupilem podczas jego nieobecności.

Jak bezpiecznie robić zakupy z psem?

Jeżeli sklep nie pozwala na wejście ze zwierzęciem, najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest:

• poproszenie drugiej osoby, by została z psem,
• wybranie sklepu lub miejsca przyjaznego zwierzętom,
• unikanie zostawiania psa samego w przestrzeni publicznej,
• zadbanie o oznakowanie pupila, np. poprzez wszczepiony mikrochip i aktualne dane kontaktowe.

Warto również pamiętać, że smycz, obroża czy szelki nie zastępują opieki człowieka. Najlepszym zabezpieczeniem dla psa jest obecność jego opiekuna.

Szczęśliwy finał, ale ważna lekcja dla właścicieli psów

Przypadek Reksia pokazuje, jak ważna jest szybka reakcja i pomoc osób, które angażują się w odnalezienie zaginionego zwierzęcia. Nie każda podobna historia kończy się jednak równie dobrze.

Dlatego warto pamiętać, że kilka minut nieuwagi może wystarczyć, by pies znalazł się w niebezpiecznej sytuacji. Najlepszym sposobem ochrony pupila jest niedopuszczanie do takich zdarzeń i zapewnienie mu stałej opieki.

Papugi zamiast bagażu

Funkcjonariusze Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego zabezpieczyli 20 ptaków, które były przewożone bez wymaganych dokumentów. Wśród nich znajdowało się 16 papug z rodzaju Platycercus (rozelle) oraz 4 papugi z rodzaju Psittacula (aleksandretty).

Jak poinformował Mazowiecki Urząd Celno-Skarbowy w Warszawie:

- Funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej z Mazowieckiego Urzędu Celno-Skarbowego w Warszawie (MUCS) przekazali do Centralnego Azylu dla Zwierząt uratowane z przemytu papugi. Dzięki zaangażowaniu i wzorowej współpracy między Służbą Celno-Skarbową i Centralnym Azylem dla Zwierząt ptaki niezwłocznie trafiły do lecznicy, gdzie objęto je specjalistyczną opieką weterynaryjną.

Dla ptaków oznaczało to zakończenie niebezpiecznej podróży i początek leczenia.

Transport, który spowodował cierpienie

Przemyt zwierząt często oznacza dramatyczne warunki transportu. W tym przypadku istnieje podejrzenie, że papugi zostały potraktowane środkami uspokajającymi, aby ograniczyć hałas i zmniejszyć ryzyko wykrycia przewozu.

Jak wynika z informacji przekazanych przez KAS, stan części ptaków był poważny:

- Okoliczności sprawy wskazują, że papugom najprawdopodobniej podano środki uspokajające, aby nie wydawały odgłosów podczas transportu. Badania weterynaryjne wykazały, że większość zwierząt doznała obrażeń. Ptaki miały połamane lotki i sterówki, jeden z nich miał złamaną kończynę.

Pomimo udzielonej pomocy jednej z papug nie udało się uratować. Pozostałe 19 ptaków nadal znajduje się pod opieką Centralnego Azylu dla Zwierząt.

Papugi objęte ochroną CITES

Wszystkie zabezpieczone ptaki należą do gatunków objętych ochroną wynikającą z przepisów Unii Europejskiej wdrażających postanowienia Konwencji Waszyngtońskiej CITES.

CITES to międzynarodowy system regulujący handel gatunkami dzikich zwierząt i roślin zagrożonych wyginięciem. Jego celem jest ograniczenie nielegalnego pozyskiwania i sprzedaży zwierząt oraz zapewnienie, że obrót nimi odbywa się zgodnie z zasadami ochrony przyrody.

Przewóz takich zwierząt wymaga odpowiednich dokumentów i zgłoszeń. Ich brak może oznaczać poważne konsekwencje prawne.

Grożą surowe kary

Według informacji przekazanych przez Mazowiecki Urząd Celno-Skarbowy przewóz okazów bez wymaganych dokumentów CITES stanowi naruszenie przepisów dotyczących ochrony zagrożonych gatunków.

Za takie przestępstwo może grozić kara pozbawienia wolności od 3 miesięcy do 5 lat.

W sprawie pojawiło się również podejrzenie znęcania się nad zwierzętami. Przewożenie zwierząt w warunkach powodujących zbędne cierpienie lub stres może skutkować karą pozbawienia wolności do 3 lat.

Los papug jeszcze nie jest przesądzony

Uratowane ptaki pozostaną w Centralnym Azylu dla Zwierząt do czasu zakończenia postępowania i rozstrzygnięcia przez sąd ich statusu prawnego.

Dla tych papug najważniejsze jest teraz odzyskanie zdrowia. Ta historia przypomina również, że zakup egzotycznego zwierzęcia zawsze powinien wiązać się ze sprawdzeniem jego legalnego pochodzenia. Nielegalny handel dzikimi gatunkami to nie tylko problem prawny - to realne zagrożenie dla życia i dobrostanu zwierząt.

Pracownicy zoo podkreślili, że takie zachowanie nie jest niewinną zabawą ani przejawem sympatii wobec zwierzęcia. Może ono prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych i stresu u mieszkańców ogrodu zoologicznego.

Dlaczego nie wolno dokarmiać zwierząt w zoo?

Wiele osób uważa, że podanie zwierzęciu kawałka jedzenia to miły gest. W rzeczywistości dla mieszkańców zoo może być to zagrożenie.

Każde zwierzę znajdujące się pod opieką ogrodu zoologicznego otrzymuje specjalnie przygotowaną dietę. Jest ona opracowywana przez specjalistów i dostosowana do konkretnego gatunku, wieku, kondycji zdrowotnej oraz indywidualnych potrzeb danego osobnika.

Dodatkowy pokarm od odwiedzających może:

• wywołać problemy trawienne,
• spowodować zatrucie,
• zaburzyć specjalistyczną dietę lub leczenie,
• prowadzić do nadwagi i chorób,
• zmieniać naturalne zachowania zwierzęcia.

To, co dla człowieka wydaje się niewielką przekąską, dla zwierzęcia może okazać się poważnym problemem.

Nawet niewielka ilość jedzenia może zaszkodzić

Odwiedzający często nie zdają sobie sprawy, że zwierzęta mają zupełnie inne potrzeby żywieniowe niż ludzie. Produkty, które dla nas są bezpieczne, dla konkretnego gatunku mogą być nieodpowiednie lub szkodliwe.

W przypadku zwierząt objętych opieką weterynaryjną dodatkowy pokarm może także wpłynąć na skuteczność leczenia. Dlatego opiekunowie zoo tak stanowczo reagują na każdą próbę dokarmiania.

Nie chodzi o brak możliwości okazania zwierzętom sympatii. Najlepszym sposobem troski jest właśnie respektowanie zasad, które zostały stworzone dla ich bezpieczeństwa.

Rzucanie przedmiotów na wybiegi powoduje stres

Problemem nie jest wyłącznie jedzenie. Równie niebezpieczne jest wrzucanie na wybiegi różnych przedmiotów.

Nagłe pojawienie się obcego elementu w przestrzeni zwierzęcia może powodować stres, lęk, a nawet prowadzić do urazów. Może także zaburzać naturalne zachowania i codzienny rytm życia zwierząt.

Goryle, podobnie jak inne naczelne, są bardzo inteligentnymi i wrażliwymi zwierzętami. Potrzebują spokojnego środowiska oraz możliwości odpoczynku bez niepotrzebnych bodźców.

Chęć pomocy może przynieść odwrotny efekt

Wiele osób, które próbują nakarmić zwierzę w zoo, nie robi tego ze złych intencji. Często kieruje nimi ciekawość albo przekonanie, że chcą sprawić zwierzęciu przyjemność.

Problem polega na tym, że zwierzęta w ogrodach zoologicznych nie potrzebują dodatkowego jedzenia od ludzi. Ich potrzeby są dokładnie określane przez opiekunów i lekarzy weterynarii.

Prawdziwa troska o zwierzę oznacza nie tylko zachwyt nad nim, ale również szacunek do jego potrzeb.

Jak zachować się podczas wizyty w zoo?

Podczas odwiedzania ogrodu zoologicznego warto pamiętać o kilku podstawowych zasadach:

• nie karm zwierząt,
• nie rzucaj niczego na wybiegi,
• nie próbuj przyciągać uwagi zwierząt,
• nie stukaj w szyby i ogrodzenia,
• stosuj się do poleceń pracowników zoo.

Dzięki temu można zadbać zarówno o bezpieczeństwo zwierząt, jak i komfort innych odwiedzających.

Na początku dobra wiadomość: nie trzeba znać na pamięć dziesiątek aktów prawnych. Wystarczy wiedzieć, skąd wynikają zakazy.

Trzy główne źródła to: polska ustawa o ochronie przyrody, rozporządzenie unijne wdrażające konwencję CITES (czyli międzynarodowe porozumienie o handlu zagrożonymi gatunkami), oraz przepisy o inwazyjnych gatunkach obcych. Uzupełnia je rozporządzenie Ministra Środowiska z 2011 roku, które wprost wymienia zwierzęta uznane za niebezpieczne i dzieli je na dwie grupy.

Pilnowaniem tych zasad zajmuje się Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska i podlegli mu regionalni dyrektorzy (w skrócie: RDOŚ). W maju 2025 roku przepisy zostały znowelizowane – ruszczył też Centralny Azyl dla Zwierząt, czyli państwowa placówka, do której trafiają zwierzęta odebrane właścicielom.

Dwie grupy niebezpiecznych – od tego zacznij

Ministerstwo podzieliło dzikie zwierzęta uznane za niebezpieczne na dwie kategorie. I tu zaczyna się to, co dla wielu jest zaskoczeniem.

Kategoria I – twarde NIE dla każdego z nas

Jeśli zwierzę ląduje w tej grupie, nie ma żadnych wyjątków. Możesz je zobaczyć w zoo, w cyrku lub w placówce badawczej – i koniec. Żadna prywatna osoba, niezależnie od zasobności portfela czy wielkości posesji, nie dostanie na nie zgody. Do tej kategorii należą:

• lwy, tygrysy, pantery, jaguary i gepardy
• słonie – zarówno afrykańskie, jak i azjatyckie
• goryle i inne wielkie małpy
• niedźwiedzie wszystkich gatunków
• hipopotamy i nosorożce
• najgroźniejsze jadowite pająki i skorpiony
• silnie jadowite węże, takie jak mamba czarna

Kategoria II – możliwe, ale z poważnymi warunkami

Tu jest trochę więcej elastyczności. Gatunki z drugiej grupy można trzymać prywatnie, ale tylko po uzyskaniu oficjalnej zgody RDOŚ i po spełnieniu rygorystycznych wymogów bezpieczeństwa. Nie jest to coś, co załatwia się mailowo w kwadrans. Urzędnicy sprawdzą, jak wyglądają zabezpieczenia, warunki utrzymania i czy sąsiedzi nie są zagrożeni. W tej grupie są m.in.:

• wilki i rysie
• żyrafy i zebry
• krokodyle (większość gatunków)
• anakondy i część pytonów
• wybrane gatunki małp
• niektóre pająki i skorpiony

CITES – papier ważniejszy niż się wydaje

CITES to międzynarodowa konwencja, która kontroluje handel około 10 000 gatunkami zwierząt zagrożonych wyginięciem. Unia Europejska wdrożyła ją własnym rozporządzeniem i podzieliła gatunki na cztery grupy oznaczone literami A, B, C i D.

W skrócie: im wcześniejsza litera, tym surowsze ograniczenia.

Gatunki z grupy A są objęte praktycznie całkowitym zakazem handlu. Należą do nich m.in. wszystkie tygrysy, słonie azjatyckie, orangutany, goryle czy papugi ara. Kupić je – niemożliwe. Posiadać – tylko jeśli masz do tego odpowiednie zezwolenie i dokumenty potwierdzające legalne nabycie.

Gatunki z grupy B są w obrocie, ale każde z nich musi mieć dokumenty. To popularne gady, papugi, gekony, wiele gatunków węży. Kupując takie zwierzę w sklepie lub od hodowcy, zawsze pytaj o tzw. certyfikat wspólnotowy albo inne zaświadczenie o legalnym pochodzeniu. Brak dokumentów to nielegalne posiadanie – nawet jeśli kupiłeś zwierzę w dobrej wierze i w zaufanym sklepie.

Grupy C i D to niższe poziomy ryzyka, ale przy przewożeniu przez granice UE i tak wymagana jest dokumentacja.

Żółw ozdobny i szop pracz – niespodziani „przestępcy"

Od 2014 roku działa w Unii Europejskiej lista inwazyjnych gatunków obcych. Chodzi o zwierzęta, które – choć często łagodne i niegroźne dla człowieka – stanowią zagrożenie dla lokalnych ekosystemów, gdy dostaną się do środowiska. Aktualnie na liście unijnej i polskiej jest łącznie 119 gatunków.

Trzymanie ich w domu, hodowla, sprzedaż i – uwaga – wypuszczanie na wolność jest zakazane.

Brzmi abstrakcyjnie? Niekoniecznie. Na tej liście są m.in.:

• żółw ozdobny – przez lata jeden z najpopularniejszych gadów w polskich domach. Jego handel jest zakazany od dawna, ale zakaz posiadania zaskoczył wielu właścicieli, którzy trzymali go od lat.
• szop pracz – kiedyś sprzedawany jako urocze futrzaste zwierzątko, dziś ściśle objęty zakazem.
• wiewiórka szara i jenot w niektórych regionach.

Jeśli masz już takie zwierzę i kupiłeś je przed wejściem zakazu w życie, nie wpadaj w panikę. Przepisy przewidują procedury legalizacyjne. Skontaktuj się z RDOŚ lub miejscowym ogrodem zoologicznym i zapytaj, co możesz zrobić. Ważne: nie wypuszczaj zwierzęcia – to też jest niezgodne z prawem.

Rejestracja – 14 dni i ani chwili dłużej

Nawet jeśli twoje zwierzę jest całkowicie legalne, możesz mieć jeszcze jeden obowiązek: zarejestrowanie go u starosty. Dotyczy to gadów, płazów, ptaków i ssaków objętych konwencją CITES.

Termin to 14 dni od momentu, gdy wchodzisz w posiadanie zwierzęcia – czyli od zakupu, darowizny, przywozu z zagranicy czy nawet znalezienia. Rejestracja jest bezpłatna, wymagane są tylko dokumenty potwierdzające legalne pochodzenie.

Kto tego nie zrobi? Popełnia wykroczenie. Kara to areszt od 5 do 30 dni albo grzywna od 20 do 5000 zł. Nie jest to co prawda wyrok skazujący, ale wpisany mandat i konfiskata zwierzęcia to poważne konsekwencje.

Co grozi za poważniejsze naruszenia?

Przy bardziej poważnych sprawach – trzymanie zwierzęcia z kategorii I bez uprawnień, handel gatunkami CITES bez dokumentów – wchodzi już prawo karne. Ustawa o ochronie przyrody przewiduje za to karę do 2 lat pozbawienia wolności. Jeśli ktoś robi z tego biznes, może być surowiej.

Skonfiskowane zwierzęta trafiają do zoo lub do Centralnego Azylu dla Zwierząt, który działa od 2024 roku.

Jeden szczegół, który warto zapamiętać: Inspekcja Weterynaryjna i Policja prowadzą regularne kontrole, a doniesienia od sąsiadów są traktowane poważnie. Głośno ryczący lew za płotem raczej nie pozostanie niezauważony.

Zanim zdecydujesz się na zakup – krótka lista kontrolna

Zanim wyjdziesz ze sklepu z egzotycznym zwierzęciem pod pachą, zadaj sobie kilka pytań:

• Czy ten gatunek nie jest na liście kategorii I? Jeśli tak – zapomnij.
• Czy nie jest na liście inwazyjnych gatunków obcych? To też zakaz, bez wyjątków.
• Czy jest objęty CITES i czy sprzedawca ma wszystkie dokumenty?
• Czy nie jest gatunkiem chronionym w Polsce (np. rodzime jaszczurki, żaby, bocian biały)?
• Czy potrzebuję zgody RDOŚ? Jeśli tak – złóż wniosek PRZED zakupem, a nie po fakcie.
• Czy mam obowiązek rejestracji i czy zrobię to w ciągu 14 dni?
• Czy sprzedawca to legalny hodowca lub zarejestrowany sklep? Żądaj faktury i dokumentów.

Puma z Polanowa – historia z (na szczęście) szczęśliwym zakończeniem

Przez kilka lipcowych dni 2026 roku gmina Polanów w Zachodniopomorskiem żyła w cieniu nieoczekiwanego sąsiada. W lasach w okolicach Karsinki i Rekowa poruszała się młoda puma – zwierzę, które w warunkach naturalnych zamieszkuje wyłącznie obie Ameryki, od Kanady po Patagonię. W Polsce może pojawić się tylko za sprawą człowieka.

Służby postawiły na nogi fotopułapki, zwiększono patrole Straży Leśnej, a mieszkańców apelowano, by nie wchodzili do lasu. Akcja odłowu zakończyła się sukcesem 12 lipca 2026 roku – specjalistyczna firma ze Szczecina uśpiła pumę strzałką z narkotykiem i przekazała ją pod opiekę weterynaryjną. Okazało się, że to młoda samica w dobrej kondycji, oznakowana mikroczipem. W poniedziałek rano trafiła do Ogrodu Zoologicznego w Poznaniu.

Skąd wzięła się w zachodniopomorskich lasach? Tego wciąż nie ustalono. Żadna hodowla ani zoo nie zgłosiło ucieczki. Eksperci wskazują na prywatną, najprawdopodobniej nielegalną hodowlę – w Polsce i nie tylko – jako najbardziej prawdopodobne źródło.

Więcej o poszukiwaniach pumy i apelach dla mieszkańców pisaliśmy wcześniej - Puma w gminie Polanów – ostrzeżenie dla mieszkańców Karsinki i Rekowa

Emu pod Lublińcem – sytuacja jest rozwojowa

Zaledwie kilka dni po finale historii z pumą, Nadleśnictwo Lubliniec informuje o kolejnym zaskakującym zgłoszeniu. W okolicach Lublińca ma pojawić się ptak, który – jeśli doniesienia się potwierdzą – jest emu. Sprawa jest nadal rozwojowa: leśnicy są w kontakcie ze służbami i weryfikują informacje.

W Polsce hodowane emu są legalnie – ich mięso, jaja i pióra są przedmiotem obrotu handlowego. Jednak zwierzę, które trafia do lasu, jest zdezorientowane, podatne na stres i stanowi realne zagrożenie zarówno dla siebie, jak i dla otoczenia. Sytuacja pod Lublińcem jest monitorowana. Śledzimy ją i będziemy informować na bieżąco.

Skąd egzotyczne zwierzęta trafiają do polskich lasów?

Nie zawsze jest to efekt celowego wypuszczenia. Przyczyny bywają bardzo różne:

• Ucieczka z hodowli – Emu, strusie, lamy, alpaki, a nawet wielkie koty hodowane są w Polsce przez prywatnych właścicieli. Wystarczy nieszczelne ogrodzenie, niedomknięta brama czy moment nieuwagi, by zwierzę znalazło się na wolności.
• Nielegalne prywatne kolekcje – Część egzotycznych zwierząt w Polsce pochodzi z przemytu lub szarej strefy. Gdy właściciel traci nad nimi kontrolę – finansową lub fizyczną – bywa, że po prostu je porzuca.
• Zmiany przepisów za granicą – Jak w przypadku pumy z Polanowa, zaostrzone regulacje w krajach sąsiednich mogą skłaniać hodowców do pozbycia się zwierząt w sposób niekontrolowany.
• Transport i przemyt – Zwierzęta uciekają z tirów, kontenerów i klatek podczas przewozu przez granicę.

Każdy z tych scenariuszy kończy się podobnie: zagubione, przestraszone zwierzę w obcym środowisku, które nie jest przystosowane do jego potrzeb.

Co grozi rodzimej faunie i ekosystemowi?

Egzotyczne zwierzę wypuszczone lub zbiegłe do polskiej przyrody rzadko staje się integralną częścią ekosystemu – ale zawsze niesie ze sobą ryzyko. Największe zagrożenia to:

• Drapieżnictwo na rodzimych gatunkach – Duży drapieżnik, nawet młody, może polować na sarny, zające czy ptaki gniazdujące na ziemi.
• Choroby i pasożyty – Zwierzęta egzotyczne mogą być nosicielami patogenów, na które polska fauna nie wytworzyła odporności.
• Stres w ekosystemie – Obecność nieznanego, dużego zwierzęcia zaburza zachowania miejscowych gatunków: ich trasy migracji, miejsca żerowania i wzorce rozrodu.
• Ryzyko dla ludzi i zwierząt domowych – Szczególnie w przypadku dużych drapieżników i silnych ptaków jak struś.

Jak zachować się, gdy spotkasz egzotyczne zwierzę w lesie?

Zasady są proste, ale w praktyce trudne do utrzymania – szczególnie gdy zwierzę jest duże, niezwykłe i wzbudza ciekawość.

• Zachowaj bezpieczny dystans – Nie podchodź bliżej, nie wyciągaj rąk, nie próbuj robić sobie selfie w zasięgu zwierzęcia.
• Nie płosz i nie gonisz – Przestraszone egzotyczne zwierzę staje się nieprzewidywalne. Struś potrafi kopnąć z siłą zdolną złamać kość. Puma, choć zazwyczaj unika konfrontacji, w sytuacji stresowej może zareagować agresją.
• Nie próbuj go łapać – To zadanie dla specjalistów z odpowiednim sprzętem i doświadczeniem.

Powiadom odpowiednie służby:

• 112 – numer alarmowy, zawsze właściwy w sytuacji zagrożenia
• Policja – gdy zwierzę przebywa w pobliżu zabudowań lub drogi
• Leśnicy (Straż Leśna) – gdy zdarzenie ma miejsce na terenie leśnym

Przekaż możliwie dokładne informacje – lokalizację (miejscowość, droga, charakterystyczne punkty), opis zwierzęcia, jego zachowanie i kierunek poruszania się.

Co mówi prawo? Kto odpowiada za zbiegłe egzotyczne zwierzę?

Właściciel egzotycznego zwierzęcia jest prawnie odpowiedzialny za jego utrzymanie w warunkach uniemożliwiających ucieczkę oraz za wszelkie szkody, które zwierzę wyrządzi. Jeśli zbiegłe zwierzę pochodzi z nielegalnej hodowli, właściciel naraża się na odpowiedzialność karną.

W przypadku dużych egzotycznych zwierząt odłowionych przez służby stosuje się procedurę wynikającą z ustawy z dnia 4 listopada 2022 r. o Centralnym Azylu dla Zwierząt. To właśnie ta ustawa umożliwiła sprawne przekazanie pumy z Polanowa do poznańskiego zoo i wyznaczyła instytucję odpowiedzialną za decyzję o jej dalszych losach. Mechanizm działa – pod warunkiem, że sprawę zgłoszono na czas.

Tymczasem w Lublińcu...

Historia z Polanowa zakończyła się dobrze. Czy historia z Lublińca pójdzie w podobnym kierunku? Na razie za wcześnie, by powiedzieć. Struś – jeśli to rzeczywiście struś – wciąż pozostaje nieuchwytny, a Nadleśnictwo Lubliniec czuwa. Będziemy Wam relacjonować kolejne doniesienia, jak tylko się pojawią.

Jedno jest pewne: egzotyczne zwierzęta będą co jakiś czas pojawiać się tam, gdzie nikt się ich nie spodziewał. To nie jest wyłącznie polski problem – ale to nasz wspólny obowiązek, by reagować odpowiedzialnie: z bezpiecznym dystansem, bez paniki i z telefonem do właściwych służb.

Do zdarzenia doszło w Stefanowie, w kierunku Piątku, na trasie o dużym natężeniu ruchu. Bocian, wykonując jeden ze swoich pierwszych samodzielnych lotów,  z dużą siłą zderzył się z przeszkodą. Skutkiem wypadku było złamanie lewego nadgarstka – czyli stawu skrzydła odpowiadającego funkcjonalnie za jego napęd i sterowność w locie.

Ranny ptak nie był w stanie odlecieć z jezdni. Każdy kolejny przejeżdżający samochód oznaczał realne ryzyko śmiertelnego potrącenia. Sytuację uratowała czujność mieszkańca, który natychmiast powiadomił Komendę Powiatową Policji w Kutnie.

Błyskawiczna reakcja policji

Funkcjonariusze KPP w Kutnie zabezpieczyli ptaka na miejscu i osobiście dostarczyli go do ośrodka rehabilitacji dzikich zwierząt prowadzonego przez Stowarzyszenie "Pomagam Bocianom". Stowarzyszenie podkreśla, że tego rodzaju współpraca ze służbami mundurowymi regularnie ratuje życie dzikim zwierzętom, które same nie są w stanie oddalić się z miejsca zagrożenia.

Warto wiedzieć, że zgodnie z polskim prawem:

• bociany białe są gatunkiem chronionym na mocy ustawy o ochronie przyrody,
• zabrania się ich płoszenia, chwytania i przetrzymywania bez zezwolenia,
• ranne dzikie zwierzę należy zgłaszać do najbliższego ośrodka rehabilitacji, straży miejskiej, policji lub lekarza weterynarii, a nie próbować leczyć samodzielnie,
• transportem i leczeniem powinny zajmować się wyłącznie uprawnione podmioty posiadające odpowiednie zezwolenia.

Amputacja skrzydła jedyną szansą na życie

Po przewiezieniu do ośrodka ptak przeszedł dokładną diagnostykę. Okazało się, że uszkodzenia skrzydła są na tyle rozległe, że jedynym sposobem na uratowanie życia bociana była amputacja jego części. To decyzja, którą lekarze i rehabilitanci zwierząt podejmują wyłącznie w ostateczności, gdy nie ma szans na odbudowanie funkcji lotu.

Bocian przeżył zabieg, jednak nigdy nie odzyska zdolności latania. Nie wróci na wolność – od teraz będzie stałym rezydentem ośrodka. Jak podkreśla Stowarzyszenie "Pomagam Bocianom", takie ptaki często pełnią ważną rolę edukacyjną, przypominając odwiedzającym, jak krucha bywa pierwsza wędrówka młodych bocianów i jak wielkie znaczenie ma szybka reakcja człowieka.

Dlaczego pierwsze loty bocianów są tak niebezpieczne

Historia bociana ze Stefanowa nie jest odosobniona. Pierwsze tygodnie samodzielnego życia po opuszczeniu gniazda to dla młodych bocianów najbardziej krytyczny etap życia. Statystyki ośrodków rehabilitacji dzikich zwierząt w Polsce pokazują, że każdego roku setki młodych ptaków tego gatunku giną lub odnoszą trwałe obrażenia właśnie w tym okresie.

Do najczęstszych przyczyn wypadków należą:

• zderzenia z liniami energetycznymi – szczególnie niebezpieczne dla ptaków o dużej rozpiętości skrzydeł,
• kolizje z budynkami i ogrodzeniami – zwłaszcza przy słabej widoczności lub silnym wietrze,
• potrącenia przez pojazdy – gdy ranny lub zdezorientowany ptak ląduje na jezdni,
• wyczerpanie i odwodnienie – u młodych osobników uczących się dopiero techniki lotu i żerowania.

Tylko nieliczne z rannych ptaków mają szczęście, że ktoś zauważy ich cierpienie i zareaguje wystarczająco szybko, by wezwać pomoc.

Kolejna interwencja już w drodze

Stowarzyszenie "Pomagam Bocianom" poinformowało, że kolejna akcja ratunkowa jest już zaplanowana. Następnego dnia po zdarzeniu w Stefanowie wolontariusze mieli wyruszyć po kolejnego bociana – tym razem z Łowicza. Ptak przebywa obecnie pod opieką lekarza weterynarii w lecznicy, a jego stan wymaga dalszej obserwacji.

Każda taka interwencja pokazuje, jak ważna jest sieć współpracy między mieszkańcami, służbami mundurowymi, lekarzami weterynarii i ośrodkami rehabilitacji dzikich zwierząt. Bez zaangażowania każdego z tych ogniw wiele ptaków nie miałoby żadnej szansy na przeżycie.

Co zrobić, gdy znajdziesz rannego bociana?

Jeśli natkniesz się na rannego lub zdezorientowanego bociana, warto pamiętać o kilku zasadach:

• Zachowaj bezpieczną odległość i nie próbuj samodzielnie chwytać ptaka.
• Jeśli to możliwe, zabezpiecz miejsce zdarzenia, np. ostrzegając innych kierowców.
• Zadzwoń na policję, straż miejską lub do najbliższego ośrodka rehabilitacji dzikich zwierząt.
• Poczekaj na przyjazd służb w bezpiecznym miejscu, obserwując ptaka z dystansu.
• Taka postawa – dokładnie jak w przypadku mieszkańca Stefanowa – może zadecydować o życiu lub śmierci dzikiego zwierzęcia.

Wielu opiekunów latem pamięta przede wszystkim o kleszczach. I słusznie – choroby odkleszczowe są poważnym zagrożeniem. Nie są one jednak jedynym problemem, z którym psy trafiają w tym okresie do gabinetów weterynaryjnych.

Kleszcze nadal groźne. Babeszjoza może rozwijać się bardzo szybko

Kleszcze są aktywne nie tylko wiosną. W okresie letnim, gdy psy częściej przebywają na łąkach, w lasach czy wysokiej trawie, ryzyko kontaktu z pasożytem znacząco rośnie.

Jedną z najgroźniejszych chorób przenoszonych przez kleszcze u psów jest babeszjoza. Wywołują ją pierwotniaki, które niszczą czerwone krwinki zwierzęcia.

Pierwsze objawy mogą być dość niespecyficzne. Pies staje się apatyczny, mniej chętnie je, może mieć gorączkę i nie chce wychodzić na spacery. Z czasem mogą pojawić się bardziej charakterystyczne symptomy, takie jak ciemny mocz czy wyraźne osłabienie.

Jak podkreślają lekarze weterynarii,wW przypadku chorób odkleszczowych czas ma ogromne znaczenie. Jeśli pies po spacerze zaczyna zachowywać się inaczej niż zwykle, jest osowiały lub odmawia jedzenia, nie warto czekać, aż objawy same miną.

Po każdym spacerze, szczególnie w lesie lub na łące, warto obejrzeć psa. Kleszcze najczęściej wybierają miejsca, gdzie skóra jest delikatniejsza – okolice uszu, pachwin, szyi czy przestrzenie między palcami.

Upał może być dla psa niebezpieczny

Wysoka temperatura jest jednym z największych letnich wyzwań dla psiego organizmu. Psy nie chłodzą się tak skutecznie jak ludzie – nie pocą się całym ciałem, a głównym sposobem regulacji temperatury jest ziajanie.

Problem pojawia się wtedy, gdy organizm nie jest już w stanie oddać nadmiaru ciepła. Może dojść do udaru cieplnego, który jest stanem zagrażającym życiu.

Szczególnie narażone są psy:

• starsze,z nadwagą,
• z chorobami serca lub układu oddechowego,
• rasy brachycefaliczne, czyli z krótką kufą, np. mopsy czy buldogi.

Niepokojące objawy to między innymi bardzo silne dyszenie, osłabienie, chwiejny chód, wymioty, a w ciężkich przypadkach utrata przytomności.

Latem szczególną ostrożność trzeba zachować podczas podróży samochodem. Nawet kilka minut w zamkniętym aucie może być dla psa śmiertelnie niebezpieczne.

Gorący asfalt może poparzyć psie łapy

Nie tylko temperatura powietrza ma znaczenie. Rozgrzany chodnik czy asfalt mogą powodować bolesne uszkodzenia opuszek łap.

Pies nie zawsze od razu pokaże, że coś jest nie tak. Czasem dopiero po spacerze zaczyna intensywnie lizać łapy albo unikać chodzenia.

Warto wybierać spacery rano lub wieczorem i sprawdzać, czy nawierzchnia nie jest zbyt gorąca. Prosty test? Przyłożyć dłoń do asfaltu na kilka sekund – jeśli dla człowieka jest niekomfortowo gorący, dla psa również może stanowić zagrożenie.

Latem częściej nasilają się alergie i problemy skórne

Ciepłe miesiące to również trudniejszy czas dla psów ze skłonnościami do alergii.

Pyłki roślin, trawy, owady czy większa wilgotność mogą powodować nasilenie objawów. Pies może zacząć częściej się drapać, wylizywać łapy albo wygryzać sierść.

Częstym problemem jest także alergiczne pchle zapalenie skóry. Niektóre psy bardzo silnie reagują nawet na pojedyncze ukąszenia pcheł.

Jeśli zwierzę nagle zaczyna intensywnie się drapać albo na skórze pojawiają się zaczerwienienia i rany, warto skonsultować to z weterynarzem. Drapanie nie zawsze jest tylko „problemem skórnym” – czasem może być objawem alergii lub bólu.

Spacer może zakończyć się zatruciem

Latem psy spędzają więcej czasu na zewnątrz, a to oznacza także więcej okazji do zjedzenia czegoś, czego nie powinny.

Na spacerach mogą znaleźć resztki jedzenia, rośliny, grzyby czy substancje chemiczne używane w ogrodach.

Objawy zatrucia mogą być różne – od wymiotów i biegunki po drżenia mięśni, problemy z poruszaniem się czy zaburzenia świadomości.

Jeżeli opiekun podejrzewa, że pies coś zjadł, nie powinien czekać na rozwój sytuacji. W przypadku wielu zatruć szybka reakcja ma kluczowe znaczenie.

Woda też może być źródłem problemów

Wakacyjne wyjazdy często oznaczają kąpiele w jeziorach czy rzekach. Dla wielu psów to jedna z największych atrakcji lata, ale nie każda woda jest bezpieczna.

Zanieczyszczone zbiorniki mogą być źródłem bakterii i pasożytów. Szczególną ostrożność należy zachować podczas zakwitów sinic – kontakt z toksynami może prowadzić do poważnego zatrucia.

Po kąpieli warto opłukać psa czystą wodą, szczególnie jeśli pływał w zbiorniku o niepewnej jakości.

Jak zadbać o psa latem?

Kilka prostych zasad może ograniczyć ryzyko problemów:

• zapewniaj psu dostęp do świeżej wody,
• unikaj spacerów w największym upale,
• stosuj ochronę przeciw kleszczom dobraną do potrzeb psa,
• po spacerach sprawdzaj skórę i sierść,
• nie pozwalaj psu pić z przypadkowych zbiorników,
• nie zostawiaj zwierzęcia w samochodzie,
• reaguj na zmiany zachowania.

Źródła:

American Veterinary Medical Association (AVMA) – informacje dotyczące bezpieczeństwa zwierząt podczas upałów

European Scientific Counsel Companion Animal Parasites (ESCCAP) – zalecenia dotyczące profilaktyki pasożytów u psów i kotów

Companion Animal Parasite Council (CAPC) – informacje o chorobach odkleszczowych i pasożytach

Merck Veterinary Manual – informacje dotyczące chorób skóry, zatruć i problemów zdrowotnych psów

World Small Animal Veterinary Association (WSAVA) – materiały dotyczące profilaktyki zdrowotnej psów

Co dokładnie się wydarzyło?

Sprawę nagłośniło Nadleśnictwo Opole publikując informacje w mediach społecznościowych. Z relacji wynika, że:

Jakie śmieci najczęściej znajdujemy w lasach?

Lasy wokół polskich miast, w tym okolice Opola, wciąż padają ofiarą nielegalnego porzucania odpadów. Do najczęściej spotykanych należą:

• plastikowe opakowania i butelki – zwierzęta mogą utknąć głową w pojemnikach lub połknąć fragmenty plastiku,
• sznurki, siatki i sieci (rolnicze, ogrodowe, rybackie) – szczególnie groźne, bo łatwo owijają się wokół rogów, szyi czy kończyn,
• puszki i metalowe elementy – ostre krawędzie ranią pyski i łapy,
• opony samochodowe – zwierzęta kopytne potrafią utknąć w nich nogami,
• elastyczne taśmy i gumy – często pochodzące z gospodarstw rolnych, mogą owinąć się wokół poroża jeleniowatych,
• żyłki wędkarskie – niewidoczne, a bardzo niebezpieczne dla ptaków i ssaków.
• To właśnie tego typu odpady najczęściej stają się „pułapką” dla danieli, jeleni i saren, których poroże w naturalny sposób przyciąga i zatrzymuje elastyczne materiały.

Dlaczego to takie niebezpieczne dla zwierząt?

Zaplątanie w śmieci to nie tylko kwestia estetyki czy dyskomfortu. Konsekwencje mogą być poważne:

• ograniczenie ruchu – zwierzę traci sprawność, wolniej ucieka przed drapieżnikami,
• rany i stany zapalne – ucisk ciała obcego prowadzi do otarć, a z czasem do infekcji,
• problemy z odżywianiem – jeśli przeszkoda znajduje się blisko pyska, zwierzę może mieć trudności z jedzeniem,
• stres i wyczerpanie – długotrwałe noszenie obcego elementu osłabia kondycję zwierzęcia,
• ryzyko śmierci – w skrajnych przypadkach uduszenie, zakażenie krwi lub wycieńczenie mogą doprowadzić do zgonu.

U jeleniowatych, takich jak daniele, dodatkowym problemem jest to, że poroże co roku jest zrzucane i odrasta – jeśli ciało obce wrośnie w tkankę u nasady, usunięcie go bez pomocy specjalisty może być niemożliwe.

Jak reagować, widząc zwierzę w potrzebie?

Obserwacja zaplątanego zwierzęcia budzi w ludziach naturalny odruch niesienia pomocy, jednak w przypadku dzikich zwierząt liczy się przede wszystkim bezpieczeństwo – zarówno człowieka, jak i samego zwierzęcia. Warto pamiętać o kilku zasadach:

• nie podchodź samodzielnie – dorosły samiec daniela w stresie może być niebezpieczny, zwłaszcza w okresie rui,
• zgłoś obserwację do lokalnej straży miejskiej, policji lub najbliższego nadleśnictwa,
• skontaktuj się z organizacją zajmującą się dziką fauną – w regionie działają grupy interwencyjne i fundacje specjalizujące się w ratowaniu zwierząt,
• podaj dokładną lokalizację oraz, jeśli to możliwe, zdjęcie lub nagranie z bezpiecznej odległości,
• nie próbuj samodzielnie usuwać elementu z poroża – to zadanie dla przeszkolonych służb, często wymagające unieruchomienia zwierzęcia.

Zaśmiecanie lasu to również wykroczenie

Warto podkreślić, że porzucanie odpadów w lesie w Polsce jest wykroczeniem podlegającym karze grzywny, a w przypadku poważniejszych szkód – nawet odpowiedzialnością karną. Przepisy dotyczące ochrony przyrody oraz utrzymania czystości i porządku w gminach nakładają obowiązek prawidłowego usuwania odpadów, a lasy – jako ekosystemy chronione – wymagają szczególnej troski.

Każdy porzucony sznurek, siatka czy plastikowy pojemnik może stać się śmiertelną pułapką dla zwierzęcia, które nie rozumie, że to, co dla człowieka jest odpadem, dla niego może oznaczać cierpienie i śmierć.

Jak legwan trafił do przepustu pod drogą?

To pytanie, na które na razie nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Istnieją dwa najbardziej prawdopodobne scenariusze:

Ucieczka z ogrodowej woliery letniej – wielu właścicieli legwanów latem wystawia swoje gady na zewnątrz, do specjalnych ogrodzeń czy wybiegów. Wystarczy chwila nieuwagi, uszkodzona siatka albo słabo zabezpieczone wyjście, by zwierzę wykorzystało okazję do "zwiedzania okolicy".

Porzucenie przez właściciela – niestety scenariusz równie prawdopodobny, a w Polsce powtarzający się co roku, szczególnie w sezonie wakacyjnym. Legwany bywają kupowane pod wpływem chwili, bez świadomości, jak dużych i kosztownych warunków potrzebują dorosłe osobniki.

Strażacy z Żabiej Woli mają nadzieję na ten pierwszy, bardziej optymistyczny wariant – że gad jest zbiegiem, którego właściciel szybko się odnajdzie i zapewni mu odpowiednie warunki do życia.

Legwan jako zwierzę bezdomne – co mówi prawo?

Sytuacja prawna takich przypadków bywa w Polsce skomplikowana. Zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt, znaleziony bez opieki legwan traktowany jest jako zwierzę bezdomne – a to oznacza, że teoretycznie powinny go objąć takie same procedury, jakie stosuje się wobec bezdomnych psów czy kotów.

W praktyce jednak system opieki nad bezdomnymi zwierzętami w Polsce jest przygotowany przede wszystkim z myślą o zwierzętach domowych – psach i kotach. Gminne programy opieki nad zwierzętami bezdomnymi rzadko przewidują procedury dla gadów egzotycznych, co oznacza, że:

• gminy często nie mają podpisanych umów z ośrodkami przystosowanymi do przetrzymywania gadów,
• odławianiem i tymczasową opieką nad takimi zwierzętami zajmują się often strażacy lub lokalne fundacje działające społecznie,
• docelowe umieszczenie zwierzęcia (np. w ogrodzie zoologicznym, fundacji herpetologicznej czy u nowego opiekuna) bywa procesem długotrwałym i zależnym od dobrej woli zaangażowanych instytucji.

Dlatego odpowiedź na pytanie "co dalej z legwanem?" – jak przyznają sami strażacy – na razie brzmi: zobaczymy. Zwierzę trafiło pod opiekę Fundacji Epicrates.

Legwan zielony – zwierzę piękne, ale wymagające

Legwan zielony (Iguana iguana), bo najprawdopodobniej o ten gatunek chodzi w tej sprawie, to jeden z najpopularniejszych gadów trzymanych w polskich terrariach. Niestety to też gatunek, który najczęściej pada ofiarą nieprzemyślanych decyzji zakupowych. Dorosły osobnik:

• może osiągnąć nawet 1,5–2 metry długości (łącznie z ogonem),
• potrzebuje przestronnego terrarium z odpowiednim ogrzewaniem i oświetleniem UVB,
• wymaga stałej temperatury i wysokiej wilgotności powietrza,
• żyje nawet kilkanaście–dwadzieścia lat, co oznacza wieloletnie zobowiązanie opiekuńcze,
• ma specyficzną, roślinną dietę, bogatą w wapń i odpowiednio zbilansowaną.

Wielu właścicieli decyduje się na zakup małego, uroczego młodego legwana, nie zdając sobie sprawy ze skali wyzwania, jakie czeka ich za kilka lat. Efektem bywają właśnie takie historie – zwierzęta porzucane lub "gubione" w sposób budzący poważne wątpliwości.

Co zrobić, gdy znajdziemy porzuconego gada?

Jeśli natkniemy się na podobną sytuację, warto wiedzieć, jak zareagować:

• Nie próbujmy łapać zwierzęcia samodzielnie, jeśli nie mamy doświadczenia – legwany potrafią się bronić pazurami i ogonem.
• Zgłośmy sprawę lokalnej straży pożarnej, straży gminnej/miejskiej lub policji.
• Skontaktujmy się z gminą – to ona odpowiada za realizację programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi na swoim terenie.

Warto też zapytać lokalne fundacje herpetologiczne lub ogrody zoologiczne – często dysponują wiedzą i czasem możliwością tymczasowego przyjęcia gada.

Starzenie się samo w sobie nie boli. Boli to, co mu często towarzyszy, tj. zmiany zwyrodnieniowe stawów, przewlekłe napięcia mięśniowe, dyskopatia. Problem w tym, że pies nie powie wprost „boli mnie łapa”.

Zrobi coś dużo cichszego, zacznie robić mniej. A „mniej” bardzo łatwo pomylić z wiekiem. Szczególnie często słyszę to w kontekście mieszańców. „Przecież to kundelek, one są najzdrowsze, nie chorują tak jak rasowe”. I owszem, mieszańce rzeczywiście rzadziej dziedziczą niektóre choroby genetyczne charakterystyczne dla ras czystych. Ale to nie znaczy, że są odporne na ból. A do tego dochodzi coś, o czym często zapominamy: bardzo rzadko znamy pełną historię takiego psa. Nie wiemy, czy nie miał złamania, które się źle zrosło.

Nie wiemy, przez ile miesięcy biegał po ulicy zanim trafił do schroniska, ani jak wyglądały jego pierwsze miesiące życia. Ich przeszłość jest dla nas często zupełnie niewidoczna, a ciało pamięta to, czego my nigdy się nie dowiemy.

5 zachowań psa, które mogą świadczyć o bólu

Dlatego przygotowałam listę pięciu zachowań, które warto obserwować uważniej. Nie po to, żeby kogokolwiek straszyć - tylko po to, żeby dać psu szansę na to, żeby ktoś w końcu zapytał „dlaczego”, zamiast założyć, że zna już odpowiedź.

1. Niechęć do wskakiwania na kanapę, łóżko lub do samochodu

Pies, który kiedyś wskakiwał na sofę bez zastanowienia, teraz przed nią przystaje. Waha się. Czasem obchodzi ją dookoła, jakby szukał łatwiejszego wejścia. To jeden z pierwszych sygnałów, jakie widzę, i jeden z najczęściej bagatelizowanych. Skok wymaga dużej siły odepchnięcia z tylnych łap i stabilności stawów biodrowych oraz kolanowych.

Jeśli te stawy bolą, nawet nieznacznie to najzwyczajniej w świecie pies zaczyna unikać ruchu, który wywołuje dyskomfort. To nie lenistwo. To po prostu uczenie się, czego unikać. Zwróć uwagę, czy pies zamiast skoku szuka schodków, prosi o pomoc albo wskakuje „na raty”, czyli najpierw przednimi łapami, potem z wyraźnym wysiłkiem resztą ciała.

2. Wolniejsze wstawanie i „rozgrzewanie się” po odpoczynku

Rano, po drzemce, po dłuższym leżeniu twój pies potrzebuje chwili, zanim zacznie normalnie chodzić. Właściciele mówią wtedy: „no bo jest już sztywny, staruszek”. I tu właśnie wraca to zdanie, które słyszę najczęściej: zawsze tak siadał, zawsze tak wstawał.

Tylko że zdrowy staw, niezależnie od wieku psa, nie powinien wymagać rozchodzenia. Jeśli pies przez pierwsze kroki kuleje, ma usztywniony chód, a po kilku minutach porusza się już swobodnie,to jest to zazwyczaj typowy obraz choroby zwyrodnieniowej stawów.

3. Rzadsze bieganie za piłką, unikanie zabawy z innymi psami

To zachowanie najłatwiej wpisać w narrację „psiej starości”. Pies wygląda po prostu na spokojniejszego, bardziej "dojrzałego". Zadaj sobie jednak pytanie: czy unika akurat tych aktywności, które wymagają nagłych zwrotów, przyspieszeń, skrętów?

Bo to one najbardziej obciążają stawy i kręgosłup, które najszybciej stają się bolesne. Pies może dalej chętnie chodzić na spacery, a jednocześnie całkowicie zrezygnować z aportowania czy szarpania linką z kolegą z podwórka. To nie przypadek. To wybieranie tego, co nie boli.

4. Zmiana pozycji do siedzenia lub leżenia

To zachowanie łatwo przeoczyć, bo dzieje się gdzieś w tle codzienności. Pies, który kiedyś siadał równo, teraz siada bokiem, z jedną łapą odstawioną na zewnątrz. Układa się do leżenia asymetrycznie, unika leżenia na jednym boku, w nocy często zmienia pozycję. I znowu to samo zdanie: „zawsze tak siadał”.

Czasem tak, ale warto zapytać: od kiedy dokładnie? Bo takie ułożenie ciała to zwykle nie przyzwyczajenie, tylko sposób, w jaki organizm psa odciąża bolesny staw albo odcinek kręgosłupa.

5. Większa drażliwość przy dotyku, myciu, czesaniu

To bywa najtrudniejsze do zaakceptowania, bo łatwo odczytać to jako pogorszenie charakteru. Pies, który wcześniej spokojnie znosił kąpiel czy czesanie, nagle warczy, odsuwa się, unika dotyku w okolicy bioder, łap czy grzbietu.

Często następstwem takich zachowań jest konsultacja behawioralna i szczerze, to naprawdę dobry trop. Jednak warto pamiętać, że każdy behawiorysta zwierząt wyśle najpierw pacjenta na diagnostykę. Starsze psy nie stają się nagle bardziej nerwowe bez powodu. Jeśli zmiana jest nagła albo narasta z czasem, prawie zawsze warto sprawdzić, czy nie stoi za nią ból, a nie charakter.

Dlaczego objawy bólu u psa są tak często bagatelizowane?

Starzenia się nie da się zatrzymać, i nie taki jest cel ani mój, ani żadnego właściciela. Ból natomiast to coś, na co można zareagować. Odpowiednia diagnostyka, fizjoterapia, czasem leczenie farmakologiczne czy zmiana warunków w domu potrafią naprawdę poprawić komfort życia psa, niezależnie od tego, ile ma lat.

Problem w tym, że psy nie okazują bólu tak jak my. Nie kulą się, nie płaczą. Po cichu ograniczają swoje życie, jeden mały gest na raz, aż w końcu ktoś powie „on już taki jest, jest stary” i zamknie temat, zanim się w ogóle otworzył.

I tu jest chyba najtrudniejsza część mojej pracy. Bardzo rzadko widzę psa, który przychodzi do mnie za wcześnie. Prawie zawsze jest już jakiś etap kompensacji za sobą, np. mięśnie, które przejęły pracę bolesnego stawu, są przeciążone i same zaczynają boleć. Kręgosłup, który latami układał się asymetrycznie, ma już swoje utrwalone napięcia. Im dłużej czekamy, tym więcej trzeba potem odkręcać i tym dłużej to trwa. Wcześnie złapany problem to czasem kilka sesji fizjoterapii i drobna zmiana nawyków w domu. Złapany po roku czy dwóch to już praca na wiele miesięcy, czasem z gorszym rokowaniem, niż gdyby ktoś zareagował od razu.

Jak pomóc psu, który może odczuwać ból?

Jeśli w swoim psie rozpoznajesz choć dwa z powyższych punktów, to dobry moment na konsultację z lekarzem weterynarii, a jeśli będzie potrzeba to także z zoofizjoterapeutą. Im wcześniej, tym więcej można zrobić.

Znacznie więcej, niż gdy pies przestanie już chodzić po schodach albo zacznie wyraźnie kuleć. To nie jest pytanie o to, ile pies ma lat. To pytanie o to, jak czuje się w swoim ciele. I zawsze warto poszukać na nie odpowiedzi - nawet jeśli „zawsze tak siadał”.

O autorce

Faustyna Goździk-Rakowska - technik weterynarii z pięcioletnim doświadczeniem, zdobytym zarówno w pogotowiu nocnym, jak i w przychodniach dziennych. Na co dzień prowadzi wizyty domowe – pomaga właścicielom kontynuować leczenie zalecone przez lekarza (kroplówki, iniekcje, podawanie leków) oraz zajmuje się zoofizjoterapią, dzięki czemu zwierzęta mogą wracać do formy we własnym, znanym otoczeniu. Studentka ostatniego roku zoofizjoterapii – wiedzę weterynaryjną łączy z rehabilitacją, patrząc na zwierzę całościowo, nie tylko przez pryzmat diagnozy.

Do zdarzenia doszło na terenie Nadleśnictwa Andrychów. Jak poinformowali leśnicy w mediach społecznościowych, ktoś pozostawił w lesie dwa całkowicie bezbronne kocięta. Nie przewidział jednak, że miejsce jest monitorowane przez fotopułapkę wykorzystywaną przez Straż Leśną.

Nagranie pozwoliło szybko ustalić okoliczności zdarzenia i podjąć interwencję. Kocięta zostały odnalezione i przewiezione pod profesjonalną opiekę, gdzie otrzymały pomoc.

Leśnicy podkreślają, że historia zakończyła się szczęśliwie wyłącznie dzięki szybkiej reakcji i temu, że zwierzęta zostały odnalezione w porę. W wielu podobnych przypadkach porzucone zwierzęta giną z głodu, odwodnienia lub padają ofiarą drapieżników.

Porzucenie zwierzęcia to przestępstwo

Porzucenie psa, kota czy innego zwierzęcia domowego nie jest wykroczeniem ani "pozbyciem się problemu". Zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt jest traktowane jako jedna z form znęcania się nad zwierzętami.

W związku z wydarzeniem Nadleśnictwo Andrychów zapowiedziało przekazanie zgromadzonych materiałów policji. To właśnie funkcjonariusze będą prowadzić dalsze czynności mające na celu ustalenie i rozliczenie sprawcy.

Dlaczego porzucone w lesie kocięta praktycznie nie mają szans?

Małe kocięta są całkowicie zależne od matki. Potrzebują regularnego karmienia, ciepła i ochrony. Pozostawione same w lesie bardzo szybko stają się ofiarami trudnych warunków.

Największe zagrożenia to:

• odwodnienie i głód,
• wychłodzenie organizmu,
• ataki lisów, kun czy ptaków drapieżnych,
• choroby i pasożyty,
• brak możliwości samodzielnego zdobycia pożywienia.

Nawet dorosły kot domowy często nie potrafi poradzić sobie w lesie. Zwierzę wychowane przez człowieka nie jest przygotowane do życia w naturalnym środowisku, a dla kilkutygodniowych kociąt taka sytuacja oznacza niemal pewną śmierć.

Nie możesz opiekować się zwierzęciem? Są inne rozwiązania

Leśnicy przypominają, że las nigdy nie powinien być miejscem porzucania zwierząt. Jeśli właściciel z różnych powodów nie może dalej sprawować opieki nad pupilem, powinien szukać legalnych i bezpiecznych rozwiązań.

Pomoc można uzyskać między innymi w:

• schroniskach dla zwierząt,
• fundacjach i stowarzyszeniach prozwierzęcych,
• organizacjach prowadzących domy tymczasowe,
• urzędzie gminy właściwym dla miejsca zamieszkania.

Coraz częściej skuteczne okazują się również odpowiedzialnie przygotowane ogłoszenia adopcyjne publikowane we współpracy z organizacjami zajmującymi się pomocą zwierzętom.

Znalazłeś porzucone kocię? Nie zawsze zabieraj je od razu

Specjaliści przypominają, że samotne kocię nie zawsze oznacza, że zostało porzucone. Kotka może w tym czasie szukać pożywienia lub przenosić pozostałe młode.

Jeżeli maluch nie jest ranny i nie znajduje się w bezpośrednim niebezpieczeństwie, warto przez pewien czas obserwować miejsce z bezpiecznej odległości. Gdy kotka nie wraca przez kilka godzin albo zwierzę jest wychłodzone, osłabione lub znajduje się przy ruchliwej drodze, należy skontaktować się z lokalną organizacją pomagającą zwierzętom, strażą miejską lub lekarzem weterynarii.

Do 22 lipca 2026 roku właściciele psów podróżujących poza transporterem płacili za przewóz pupila 15,20 zł. Po zmianie cennika stawka została obniżona i wynosi obecnie:

Bilet dla psa w PKP Intercity: 11,90 zł.

Opłata jest stała – nie zależy od długości trasy ani rodzaju pociągu. Oznacza to, że tyle samo zapłaci osoba jadąca z psem kilka stacji, jak i właściciel wybierający się z pupilem w podróż przez całą Polskę.

Mały pies w transporterze może podróżować bez biletu

Nie każdy pies musi mieć wykupiony osobny bilet. Jeśli zwierzę jest przewożone w odpowiednim transporterze, nie zajmuje miejsca dla pasażera i mieści się w zasadach przewozu bagażu podręcznego, dodatkowa opłata nie jest wymagana.

Dotyczy to przede wszystkim małych psów, które mogą komfortowo podróżować w torbie lub transporterze umieszczonym na kolanach opiekuna albo w miejscu przeznaczonym na bagaż.

Większy pies musi mieć bilet i spełniać określone wymagania

Jeżeli pies podróżuje poza transporterem, właściciel musi kupić dla niego dodatkowy bilet. Podczas przejazdu opiekun powinien zadbać również o bezpieczeństwo innych pasażerów.

Pies powinien:

• znajdować się pod opieką właściciela przez całą podróż,
• mieć założoną smycz,
• mieć kaganiec,
• posiadać aktualne szczepienie przeciwko wściekliźnie (właściciel powinien mieć możliwość potwierdzenia szczepienia).

Warto pamiętać, że nawet spokojny i dobrze wychowany pies może w pociągu zareagować inaczej niż zwykle. Nowe zapachy, tłum ludzi, hałas i ruch mogą być dla zwierzęcia stresujące.

Jak przygotować psa do podróży pociągiem?

Pierwsza podróż koleją może być dla psa dużym wydarzeniem. Aby ograniczyć stres, warto wcześniej przygotować pupila.

Przed wyjazdem dobrze:

• przyzwyczaić psa do transportera, jeśli będzie z niego korzystał,
• wybrać spokojniejszą porę podróży, jeśli pies źle znosi tłum,
• zabrać wodę i miskę podróżną,
• przygotować woreczki na odchody i ręcznik lub matę,
• wyjść z psem na spacer przed wejściem do pociągu.

Dla wielu psów sama podróż nie jest największym problemem – trudniejsze bywają dworce, oczekiwanie na pociąg i duża liczba obcych osób.

PKP Intercity ujednoliciło opłaty dodatkowe

Zmiana ceny biletu dla psa jest częścią większej zmiany cennika usług przewozowych PKP Intercity. Od 23 lipca przewoźnik wprowadził jedną stawkę dla części biletów dodatkowych – m.in. za przewóz psa, roweru i bagażu.

Dla właścicieli psów oznacza to korzystną zmianę – opłata za podróż pupila spadła.

To jedno z najczęściej zadawanych pytań przez właścicieli psów. Odpowiedź jest prosta: pies w lesie nie powinien być puszczany luzem. Zwierzę powinno pozostawać pod kontrolą opiekuna, dlatego podczas spaceru należy korzystać ze smyczy lub linki treningowej.

Przepisy mają chronić nie tylko ludzi, ale również mieszkańców lasu. Pies może bowiem spłoszyć sarnę, zająca czy ptaki, a w przypadku młodych zwierząt zakłócić ich naturalne zachowania. Nawet spokojny czworonóg może pod wpływem zapachu dzikiego zwierzęcia ruszyć w pościg.

Warto pamiętać, że dla psa las jest pełen nowych bodźców. Trop, którego człowiek nawet nie zauważy, może sprawić, że zwierzę nagle pobiegnie w zupełnie innym kierunku.

„Mój pies zawsze wraca” – dlaczego to nie wystarczy?

Właściciele, którzy puszczają psy luzem, często argumentują, że ich pupil jest dobrze wyszkolony i nigdy wcześniej nie sprawiał problemów. Rzeczywiście wiele psów świetnie reaguje na przywołanie w znanym otoczeniu.

Las jest jednak zupełnie innym środowiskiem. Nowe zapachy, obecność zwierzyny i naturalne instynkty mogą sprawić, że pies zachowa się inaczej niż podczas codziennego spaceru po osiedlu czy parku.

Nawet bardzo posłuszny pies może w pewnym momencie przestać reagować na komendę. Wtedy właściciel może stracić kontrolę nad sytuacją.

Dlaczego smycz w lesie chroni również psa?

Smycz często kojarzy się właścicielom z ograniczeniem swobody psa. Tymczasem podczas leśnych spacerów może być elementem bezpieczeństwa.

Pies, który oddali się od opiekuna, może się zgubić, wbiec na drogę albo wejść w miejsce, w którym będzie narażony na kontakt z dzikim zwierzęciem. Szczególnie niebezpieczne mogą być spotkania z dzikami, zwłaszcza lochami prowadzącymi młode.

Kontrola nad psem pozwala również uniknąć sytuacji, w której zwierzę zaczyna gonić sarnę lub inne leśne zwierzę. Dla dzikiego mieszkańca lasu taka sytuacja może oznaczać ogromny stres i utratę energii potrzebnej do przetrwania.

Smycz czy linka treningowa? Jak spacerować z psem po lesie?

Nie każdy pies dobrze znosi krótką smycz podczas długiego spaceru. Rozwiązaniem może być długa linka treningowa, która pozwala czworonogowi swobodniej eksplorować teren, ale nadal pozostaje on pod kontrolą właściciela.

Podczas spaceru warto również zadbać o podstawowe przygotowanie. Pies powinien mieć dobrze dopasowaną obrożę lub szelki, a właściciel powinien pamiętać o wodzie, woreczkach na odchody i aktualnym identyfikatorze.

Dobrym pomysłem jest też regularne ćwiczenie przywołania w różnych warunkach. Pies, który reaguje na komendę w domu, nie zawsze będzie równie posłuszny w lesie pełnym nowych zapachów.

Pies w lesie a dzikie zwierzęta. Czego unikać?

Podczas spaceru należy pamiętać, że las jest przede wszystkim domem dzikich zwierząt. Nie należy pozwalać psu podchodzić do znalezionych młodych zwierząt ani ich obwąchiwać.

Samotna sarna czy mały ptak nie zawsze potrzebują pomocy człowieka. W wielu przypadkach rodzice celowo zostawiają młode na pewien czas, a ingerencja psa może zaburzyć naturalny proces.

Jeżeli pies znajdzie trop lub zainteresuje się zwierzyną, najlepszym rozwiązaniem jest spokojne odwołanie go i kontynuowanie spaceru.

Czy do każdego lasu można wejść z psem?

Przed wybraniem się na spacer warto sprawdzić zasady obowiązujące w danym miejscu. W niektórych lokalizacjach, takich jak parki narodowe czy rezerwaty przyrody, mogą obowiązywać dodatkowe ograniczenia dotyczące wprowadzania psów.

Informacje o zakazach i szczególnych zasadach zazwyczaj znajdują się przy wejściach na teren chroniony.

Źródło: https://www.lasy.gov.pl/pl/informacje/aktualnosci/pies-w-lesie-jak-spacerowac-odpowiedzialnie