W internecie pojawiło się nagranie z targów końskich w Pajęcznie, które szybko zaczęło krążyć w mediach społecznościowych. Widać na nim mężczyznę znajdującego się w bezpośrednim kontakcie z końmi, który szarpie je oraz uderza.

W dalszej części nagrania jedno ze zwierząt reaguje kopnięciem, po czym mężczyzna przewraca się na ziemię.

Postępowanie policji

Komenda Powiatowa Policji w Pajęcznie poinformowała o wszczęciu postępowania w związku ze zgłoszeniem dotyczącym znęcania się nad zwierzętami podczas targów końskich.

– W sprawie wszczęte zostało postępowanie w związku ze zgłoszeniem o znęcaniu się nad zwierzętami w trakcie targów końskich w Pajęcznie – przekazała asp. Wioletta Mielczarek, rzecznik prasowa Komendy Powiatowej Policji w Pajęcznie.

Jak dodała, na miejsce zdarzenia zostały wezwane służby medyczne, jednak policja nie prowadziła bezpośredniej interwencji podczas incydentu.

Z ustaleń policji wynika, że mężczyzna został przewieziony do szpitala, gdzie stwierdzono u niego blisko trzy promile alkoholu we krwi. 35-latek opuścił placówkę na własne żądanie i przebywa obecnie w domu. Jak ustalono, jest mieszkańcem województwa małopolskiego, powiatu wielickiego.

Zawiadomienie do prokuratury i działania inspekcji weterynaryjnej

Do sprawy odniósł się również wiceminister rolnictwa i rozwoju wsi Adam Nowak, informując o działaniach podjętych przez inspekcję weterynaryjną oraz administrację państwową.

Jak przekazuje, Powiatowy Lekarz Weterynarii w Wieluniu przygotował zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, dotyczącego znęcania się nad zwierzętami. Dokument został następnie złożony w Prokuraturze Rejonowej w Wieluniu.

- Nie ma zgody na łamanie praw zwierząt ani jakiekolwiek przejawy złego traktowania, agresji i przemocy wobec zwierząt - podkreśla polityk.

Dyskusja po skandalu na targach końskich w Pajęcznie

Nagranie wywołało szeroką dyskusję w internecie na temat zasad organizacji targów zwierząt oraz nadzoru nad ich przebiegiem. Organizacje prozwierzęce zwracają uwagę na konieczność zwiększenia kontroli oraz zapewnienia odpowiednich warunków podczas tego typu wydarzeń.

Policja prowadzi czynności wyjaśniające w sprawie. Na tym etapie nie przekazano informacji o ewentualnych zarzutach wobec 35-letniego mężczyzny.

Do zdarzenia doszło w trakcie planowanej kontroli prowadzonej przez leśniczych oraz przedstawicieli Komitetu Ochrony Orłów. Mieli oni przeprowadzić obrączkowanie młodych bielików.

Na miejscu zastali jednak zupełnie inny widok.

- Dziś leśniczy oraz przedstawiciele Komitetu Ochrony Orłów, którzy przyjechali, aby przeprowadzić obrączkowanie młodych bielików, zastali dramatyczny widok - gniazda już nie było. Ścięte zostało pojedyncze drzewo, na którym znajdowało się gniazdo, a lęg został zniszczony – przekazała Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Łodzi.

Leśnicy: wszystko wskazuje na działanie celowe

Według Lasów Państwowych drzewo zostało ścięte w sposób, który wskazuje na działanie umyślne.

- Wszystko wskazuje na celowe działanie osoby, która świadomie doprowadziła do zniszczenia miejsca lęgowego jednego z najcenniejszych gatunków ptaków w Polsce – podkreślają leśnicy.

Na terenie znajdowała się strefa ochrony bielika. Nie prowadzono tam prac leśnych.

Silna ochrona bielika w regionie

Bielik jest jednym z najlepiej chronionych ptaków drapieżnych w Polsce. Wokół jego gniazd tworzone są specjalne strefy ochronne.

W Lasach Państwowych w regionie łódzkim liczba takich stref rosła w ostatnich latach:

• 2016 rok – 14 stref
• 2021 rok – 24 strefy
• 2025 rok – 32 strefy ochrony całorocznej (ponad 320 ha)

Dodatkowo obowiązują strefy ochrony okresowej – około 990 ha lasów w sezonie lęgowym.

Dlaczego zniszczenie gniazda bielika jest tak poważne?

Bieliki często wracają do tych samych gniazd przez wiele lat. Jedno stanowisko może być wykorzystywane i rozbudowywane przez długi czas.

Utrata gniazda oznacza:

• przerwanie aktualnego lęgu,
• utratę miejsca rozrodu w kolejnych sezonach,
• konieczność szukania nowego stanowiska.

To szczególnie istotne w przypadku gatunku, który jeszcze kilkadziesiąt lat temu był w Polsce rzadki.

Pisklęta nie przeżyły. Sprawa trafiła na policję

W wyniku zniszczenia gniazda doszło do śmierci młodych ptaków.

Leśnicy niezwłocznie zgłosili sprawę policji. Trwają ustalenia dotyczące okoliczności zdarzenia.

Bielik jest objęty ścisłą ochroną gatunkową. Niszczenie jego gniazd stanowi przestępstwo.

Bielik – symbol odbudowy przyrody w Polsce

Populacja bielika w Polsce jest jednym z największych sukcesów ochrony przyrody w ostatnich dekadach. Dzięki ochronie strefowej i ograniczeniu presji człowieka gatunek odbudował swoją liczebność.

Tym bardziej każde zniszczenie miejsca lęgowego ma znaczenie dla lokalnych populacji.

Co dalej?

Sprawa z Nadleśnictwa Poddębice jest wyjaśniana przez służby. Kluczowe będzie ustalenie, kto i w jakich okolicznościach ściął drzewo z gniazdem.

Pożar lasu w Puszczy Solskiej ponownie zwrócił uwagę na temat wpływu ognia na faunę. Jak podkreślają służby terenowe Nadleśnictwa Józefów oraz strażacy, nie ma obecnie dowodów na masową śmierć zwierząt.

Większość dzikich zwierząt posiada rozwinięte mechanizmy obronne, które pozwalają im reagować na zagrożenie jeszcze przed pojawieniem się ognia.

- Wiele gatunków potrafi skutecznie uciekać przed ogniem – wskazują leśnicy, dodając, że zwierzęta reagują na dym, hałas i wzrost temperatury, co często pozwala im opuścić zagrożony teren na czas.

Skutki pożaru lasu dla zwierząt – kto jest najbardziej narażony?

Choć większe ssaki zwykle uciekają przed ogniem, nie wszystkie gatunki mają taką możliwość.

Najbardziej zagrożone są zwierzęta związane z runem leśnym i ściółką, w tym:

• młode ptaki w gniazdach,
• drobne ssaki leśne,
• płazy i gady,
• bezkręgowce.

Ich ograniczona mobilność sprawia, że są szczególnie narażone na skutki pożaru lasu.

Z kolei dorosłe ptaki oraz większe ssaki, takie jak jelenie, sarny i łosie, zazwyczaj zdążają uciec, jednak później mierzą się z brakiem schronienia i pożywienia.

Pożar lasu w okresie lęgowym – szczególne zagrożenie dla ptaków

Pożary lasów są szczególnie niebezpieczne w sezonie lęgowym. Gniazda ukryte w trawach, krzewach i na ziemi często nie mają szans przetrwania.

Ogień powoduje także utratę miejsc żerowania oraz zmusza część ptaków do przeniesienia się na inne, nieobjęte pożarem tereny.

Czy zwierzęta giną w pożarach lasów?

Według leśników, w przypadku pożaru w Puszczy Solskiej nie stwierdzono masowej śmierci zwierząt. Na tym etapie brak również wiarygodnych danych liczbowych dotyczących strat w faunie.

Ocena rzeczywistego wpływu pożaru na zwierzęta wymaga czasu i szczegółowych obserwacji prowadzonych po zakończeniu akcji gaśniczej.

Czy zwierzęta wracają na pogorzeliska?

Powrót zwierząt na tereny po pożarze lasu zależy od skali zniszczeń oraz tempa odbudowy środowiska.

Niektóre gatunki pojawiają się bardzo szybko, jeśli znajdują tam jeszcze pokarm i schronienie. Inne wracają dopiero po wielu latach, gdy ekosystem zaczyna się odbudowywać.

Leśnicy zaobserwowali już pierwsze oznaki regeneracji – nawet mrówki przystępują do odbudowy swoich kolonii na pogorzeliskach.

Czy potrzebna jest pomoc dla zwierząt po pożarze lasu?

Służby leśne nie prowadzą obecnie bezpośrednich interwencji wobec dzikich zwierząt. Jak podkreślają eksperci, ingerencja człowieka w wielu przypadkach może być bardziej szkodliwa niż pomocna.

Obszar po pożarze jest jednak stale monitorowany.

Odbudowa lasu i powrót życia – proces wieloletni

Pożar lasu nie kończy życia w ekosystemie – ale je poważnie zmienia. Najpierw odradza się runo leśne i ściółka, następnie wracają owady, a dopiero później większe zwierzęta.

Regeneracja lasu to proces długotrwały, który może trwać wiele lat.

W Krakowie powstanie wyjątkowa i długo wyczekiwana inwestycja – „Park Wiernych Przyjaciół”, czyli planowane miejskie grzebowisko dla zwierząt domowych połączone z parkiem pamięci i zadumy.

Projekt realizowany jest przez spółkę Kraków Nowa Huta Przyszłości i ma wypełnić ważną lukę w infrastrukturze miasta – do tej pory Kraków nie posiadał oficjalnego, kompleksowego miejsca pochówku zwierząt.

Nowa Huta zyska park pamięci dla zwierząt

Inwestycja powstanie w dzielnicy Nowa Huta, na zadrzewionym terenie dawnej zieleni izolacyjnej Huty im. Sendzimira.

To około 1,3 hektara zielonej przestrzeni, oddalonej od zabudowy mieszkaniowej, co ma zapewnić spokój, intymność oraz ograniczyć ewentualne uciążliwości.

Twórcy projektu podkreślają, że miejsce ma mieć charakter parku kontemplacji i pamięci, w którym infrastruktura grzebalna zostanie harmonijnie wkomponowana w naturę.

Grzebowisko dla zwierząt w Krakowie – odpowiedź na realną potrzebę mieszkańców

Coraz więcej właścicieli zwierząt w Krakowie zwraca uwagę na brak oficjalnego miejsca, w którym mogliby godnie pożegnać swoich pupili.

„Park Wiernych Przyjaciół” ma być odpowiedzią na tę potrzebę i stworzyć:

• legalne i bezpieczne grzebowisko dla zwierząt w Krakowie
• spokojną przestrzeń do pożegnania pupili
• park pamięci w otoczeniu zieleni
• miejsce wolne od miejskiego zgiełku

Park pamięci i zieleni zamiast tradycyjnego cmentarza dla zwierząt

Nowa inwestycja ma różnić się od klasycznego „cmentarza dla zwierząt”. Zamiast zwartej zabudowy powstanie zielona, parkowa przestrzeń zadumy, w której natura będzie pełnić kluczową rolę.

Założeniem projektu jest stworzenie miejsca:

• spokojnego
• naturalnego
• estetycznie wkomponowanego w krajobraz
• sprzyjającego refleksji i wspomnieniom

Nowoczesne podejście do pamięci o zwierzętach

Projekt wpisuje się w szerszy trend zmiany podejścia do relacji człowiek–zwierzę. Dla wielu mieszkańców psy i koty są pełnoprawnymi członkami rodziny, a potrzeba godnego pożegnania staje się coraz bardziej istotna.

„Park Wiernych Przyjaciół” może stać się pierwszym tego typu miejscem w Krakowie, łączącym funkcję:

• usługową (grzebowisko dla zwierząt)
• symboliczną (miejsce pamięci)
• społeczną (przestrzeń dla mieszkańców)

Lokalizacja z dala od zabudowy

Wybór lokalizacji nie jest przypadkowy. Teren położony jest z dala od gęstej zabudowy mieszkaniowej, co:

• zwiększa komfort odwiedzających
• minimalizuje potencjalne uciążliwości
• pozwala zachować spokojny charakter miejsca

Co oznacza ta inwestycja dla Krakowa?

Jeśli projekt zostanie zrealizowany, Kraków dołączy do miast, które oferują mieszkańcom nowoczesne i humanitarne rozwiązania dotyczące pochówku zwierząt domowych.

„Park Wiernych Przyjaciół” może stać się ważnym punktem na mapie miasta – nie tylko usługowym, ale również emocjonalnym i symbolicznym.

Sejm zaakceptował poprawki Senatu do ustawy KROPiK

Senat wprowadził do projektu głównie poprawki redakcyjne i doprecyzowujące. Sejm zaakceptował je bez większych zmian, co oznacza zakończenie kolejnego etapu prac nad ustawą.

Najważniejsze założenia projektu pozostają bez zmian. KROPiK ma działać jako ogólnopolski system rejestracji zwierząt domowych, który pozwoli na szybszą identyfikację zagubionych psów i kotów oraz ograniczenie problemu bezdomności zwierząt.

Obowiązkowe chipowanie psów i kotów w Polsce

Nowelizacja przewiduje obowiązkowe oznakowanie zwierząt mikroczipem. Dane właściciela i zwierzęcia mają trafiać do centralnego rejestru, co – według ustawodawców – ma poprawić skuteczność odnajdywania zwierząt oraz zwiększyć odpowiedzialność właścicieli.

Podobne rozwiązania funkcjonują już w wielu krajach europejskich i są uznawane za jedno z podstawowych narzędzi walki z bezdomnością zwierząt.

Nowy system ma również ułatwić pracę schroniskom, organizacjom prozwierzęcym oraz samorządom zajmującym się opieką nad bezdomnymi zwierzętami.

Kiedy KROPiK może wejść w życie?

Projekt znajduje się obecnie na końcowym etapie procesu legislacyjnego. Po przyjęciu poprawek Senatu przez Sejm ustawa oczekuje na dalsze formalne decyzje.

Na razie nie podano jeszcze dokładnej daty wejścia nowych przepisów w życie. Wiele wskazuje jednak na to, że obowiązkowy rejestr psów i kotów stanie się jednym z największych systemów identyfikacji zwierząt domowych w Polsce.

Więcej o KROPiK

Więcej o zasadach działania systemu KROPiK, obowiązkowym chipowaniu oraz zmianach dla właścicieli zwierząt pisaliśmy w osobnym artykule: „Czipowanie psów i kotów stanie się obowiązkowe? Sejm przyjął ustawę o KROPiK”

Gumowe pociski na niedźwiedzie – jak ma działać nowe prawo?

Nowelizacja zakłada, że w sytuacjach zagrożenia lub częstego pojawiania się dzikich zwierząt w pobliżu ludzi, możliwe będzie ich płoszenie z użyciem środków nieśmiercionośnych.

W praktyce chodzi o amunicję, która ma wywołać ból i odstraszenie, ale nie prowadzić do zabicia zwierzęcia. Rozwiązanie to ma być stosowane przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, w tym m.in. uprawnienia łowieckie, jeśli przewiduje to decyzja RDOŚ.

Dlaczego zmienia się prawo? Rosnąca populacja niedźwiedzi w Polsce

W uzasadnieniu ustawy wskazano, że populacja niedźwiedzia brunatnego w Polsce rośnie, szczególnie w regionach górskich. Coraz częściej dochodzi też do sytuacji, w których zwierzęta pojawiają się w pobliżu zabudowań mieszkalnych w poszukiwaniu pożywienia.

Autorzy projektu podkreślają, że niedźwiedzie mogą przyzwyczajać się do łatwo dostępnego pokarmu, co zwiększa ryzyko ich powrotów w okolice domów. Dlatego celem nowych przepisów ma być wykształcenie u zwierząt niechęci do zbliżania się do terenów zamieszkanych.

Brak odpowiedzialności karnej za przypadkowe zranienie zwierzęcia

Jednym z najbardziej dyskutowanych elementów nowelizacji jest przepis dotyczący odpowiedzialności karnej. Zakłada on, że osoba prowadząca działania płoszące nie będzie ponosić odpowiedzialności karnej za przypadkowe zranienie lub zabicie zwierzęcia, jeśli działała w warunkach stanu wyższej konieczności.

Zmiana ta ma chronić osoby podejmujące interwencje w sytuacjach bezpośredniego zagrożenia, gdy obecność dużego drapieżnika w pobliżu ludzi wymaga natychmiastowego działania.

Kontrowersje wokół płoszenia zwierząt dzikich w Polsce

Nowe przepisy wywołują debatę dotyczącą skuteczności i etycznych aspektów stosowania metod odstraszania opartych na bodźcach bólowych. Krytycy zwracają uwagę na możliwy stres u zwierząt oraz nieprzewidywalne reakcje dzikiej fauny.

Zwolennicy reformy argumentują natomiast, że rosnąca liczba kontaktów ludzi z niedźwiedziami i innymi dużymi zwierzętami wymaga skutecznych narzędzi interwencyjnych, szczególnie w regionach górskich i wiejskich.

Informacja o zwierzętach trafiła najpierw do pracowników Urząd Miasta Otwocka. Zgłoszenie dotyczyło dwóch psów przywiązanych do słupa w rejonie skrzyżowania dróg leśnych. Po weryfikacji okazało się, że interwencja jest pilna i konieczna.

Jak relacjonują funkcjonariusze, sytuacja była jednoznaczna i wymagała natychmiastowego działania:

- Psy zostały pozostawione w lesie, przywiązane do słupa przy zbiegu leśnych dróg. Bez dostępu do wody i pokarmu, z ograniczoną swobodą ruchu.

Szybka reakcja policji. Sprawcy ustaleni w krótkim czasie

Sprawą zajęli się policjanci z otwockiego referatu do walki z przestępczością ekonomiczną. Dzięki sprawnym działaniom operacyjnym szybko ustalono osoby odpowiedzialne za porzucenie zwierząt. Okazali się nimi 19-letnia kobieta oraz 19-letni mężczyzna.

Z ustaleń funkcjonariuszy wynika, że motywem ich działania była przeprowadzka i związana z nią chęć „pozbycia się problemu”. Jak podkreślono w policyjnych ustaleniach:

- Para, zmieniając miejsce zamieszkania, uznała, że dwa psy stanowią dla nich zbędny balast. Zamiast zapewnić im należytą opiekę lub poszukać nowego domu, wywieźli czworonogi do lasu.

Zarzuty znęcania się nad zwierzętami

19-latkowie zostali zatrzymani i usłyszeli zarzuty znęcania się nad zwierzętami. Zgodnie z obowiązującym prawem, porzucenie zwierzęcia w warunkach zagrażających jego życiu traktowane jest jako forma znęcania się i podlega odpowiedzialności karnej.

O dalszym losie podejrzanych zdecyduje sąd.

Prawo i odpowiedzialność: zwierzę to nie przedmiot

Przypadek z powiatu otwockiego ponownie przypomina, że zwierzę nie jest rzeczą, którą można porzucić, gdy zmieniają się plany życiowe. Każdy właściciel ma obowiązek zapewnić pupilowi opiekę, a w sytuacji kryzysowej – znaleźć odpowiedzialne rozwiązanie, takie jak adopcja czy pomoc organizacji prozwierzęcych.

Apel o reakcję

Służby i organizacje prozwierzęce apelują o reagowanie na każdy przypadek krzywdzenia zwierząt. Nawet pozornie pojedyncze zgłoszenie może uratować życie.

Przestępstwa wobec zwierząt są w Polsce ścigane z pełną surowością, a sprawcom grożą poważne konsekwencje karne.

Policjanci z Ozimka pomogli rannemu bocianowi

Według relacji Policji Opolskiej ptak „ma najprawdopodobniej złamane skrzydło”. Zwierzę zostało znalezione na polu i nie było w stanie odlecieć. Mieszkańcy zabezpieczyli bociana przed biegającymi luzem psami, jednak sami nie mogli przewieźć go do lecznicy.

- Z pomocą przyszli funkcjonariusze z Komisariatu Policji w Ozimku. Mundurowi zaopiekowali się ptakiem i przewieźli go do Opolskiego Centrum Leczenia i Rehabilitacji Dzikich Zwierząt AVI -  przekazała Policja Opolska.

Ranny bocian trafił do ośrodka rehabilitacji dzikich zwierząt

Ranny bocian trafił pod opiekę specjalistów z Opolskie Centrum Leczenia i Rehabilitacji Dzikich Zwierząt AVI, gdzie przechodzi leczenie i rehabilitację. To właśnie tam dzikie zwierzęta otrzymują pomoc weterynaryjną i przygotowywane są do powrotu na wolność.

Pracownicy ośrodka przyznają jednak, że w przypadku urazów skrzydeł rokowania bywają niepewne.

- Rokowania ostrożne. Mamy bociany, które po takim urazie odzyskały lotność, ale mamy też takie, które nie latają idealnie i pozostały na zawsze w ośrodku. Jedno jest pewne - jego życie zostało uratowane - przekazali opiekunowie ośrodka AVI.

Co zrobić, gdy znajdziemy rannego bociana?

Wiosna i początek lata to okres, w którym ośrodki rehabilitacji dzikich zwierząt przyjmują wiele rannych bocianów. Ptaki często ulegają urazom po zderzeniach z liniami energetycznymi, zaplątaniu w odpady lub podczas prób lądowania na polach i łąkach.

Dużym zagrożeniem dla osłabionych dzikich ptaków bywają także psy puszczane bez kontroli. Ranny bocian często nie ma możliwości ucieczki i może zostać zaatakowany.

Specjaliści przypominają, że po znalezieniu rannego dzikiego ptaka należy:

• zabezpieczyć zwierzę przed dodatkowymi zagrożeniami,
• ograniczyć kontakt i stres,
• skontaktować się z weterynarzem, strażą miejską, policją lub ośrodkiem rehabilitacji dzikich zwierząt,
• nie próbować samodzielnie leczyć ani karmić ptaka.

Nowelizacja ustawy: zwierzęta domowe jako element terapii pacjenta

Projekt zakłada, że pacjenci przebywający w wybranych placówkach medycznych mogliby mieć prawo do kontaktu ze swoimi zwierzętami towarzyszącymi – przede wszystkim psami i kotami. Jak podkreślają autorzy, chodzi o zwierzęta utrzymywane na co dzień w domach i traktowane jak członkowie rodziny.

Zgodnie z propozycją, zmiany w pierwszej kolejności miałyby objąć:

• hospicja stacjonarne
• oddziały medycyny paliatywnej

W dalszych pracach legislacyjnych niewykluczone jest rozszerzenie przepisów także na inne oddziały, np. psychiatryczne.

Dlaczego psy i koty mają trafić do szpitali?

Zwolennicy projektu podkreślają, że obecność zwierząt może mieć realny wpływ na stan psychiczny pacjentów. W uzasadnieniach i wypowiedziach ekspertów pojawiają się argumenty, że kontakt z pupilem:

• obniża poziom stresu,
• zmniejsza poczucie samotności,
• poprawia nastrój,
• wspiera proces rehabilitacji,
• stabilizuje ciśnienie krwi.

Jak wskazują posłowie, w przypadku pacjentów terminalnych lub przewlekle chorych kontakt z własnym zwierzęciem może mieć znaczenie emocjonalne porównywalne z obecnością najbliższej rodziny.

Szpitale już dziś testują wizyty zwierząt

Choć obecnie brak ogólnokrajowych przepisów regulujących wizyty zwierząt w szpitalach, niektóre placówki już prowadzą pilotażowe programy.

Przykładem jest Klinika Medycyny Paliatywnej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, gdzie realizowane są kontrolowane wizyty zwierząt domowych u pacjentów. Program opiera się na ścisłych procedurach sanitarnych i weterynaryjnych.

To właśnie takie inicjatywy mają być jednym z argumentów za wprowadzeniem zmian w prawie – pokazują bowiem, że kontakt pacjenta ze zwierzęciem może być bezpieczny.

Kontrowersje i ograniczenia nowego prawa

Choć projekt budzi duże zainteresowanie i pozytywny odbiór, nie brakuje również wątpliwości.

Najczęściej podnoszone kwestie to:

• bezpieczeństwo sanitarne w szpitalach,
• ryzyko alergii u innych pacjentów,
• możliwość przenoszenia zakażeń,
• organizacyjne obciążenie personelu.

Dlatego projekt zakłada, że ostateczna decyzja o wprowadzeniu zwierzęcia na oddział należałaby do kierownika placówki medycznej, który mógłby odmówić wizyty np. ze względów epidemiologicznych lub organizacyjnych.

Psy i koty w szpitalach – krok w stronę „humanizacji medycyny”

Twórcy projektu podkreślają, że celem zmian jest nie tylko poprawa komfortu pacjentów, ale także większe uznanie roli zwierząt w życiu człowieka.

W Polsce psy i koty są dziś traktowane jako pełnoprawni członkowie rodziny w milionach domów, a ich znaczenie emocjonalne – szczególnie w sytuacjach kryzysowych – stale rośnie.

Jeśli projekt wejdzie w życie, Polska dołączy do krajów, które formalnie regulują obecność zwierząt domowych w placówkach medycznych jako element wsparcia terapeutycznego.

Czy psy i koty w szpitalach staną się standardem? O tym zdecydują dalsze prace legislacyjne w Sejmie. 

Kot został odebrany właścicielom i trafił pod opiekę fundacji. Sprawa została zgłoszona organom ścigania, a wobec matki wszczęto postępowanie.

Po miesiącach od publikacji nagrania sprawa doczekała się sądowego finału.

Od nagrania do postępowania sądowego

Po nagłośnieniu sprawy zajęły się nią odpowiednie służby. W toku postępowania oceniano nie tylko zachowanie dziecka, ale przede wszystkim rolę osoby dorosłej, która była obecna przy całym zdarzeniu.

Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolski wydał wyrok wobec matki dziecka. Orzeczono 6 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu, zakaz posiadania zwierząt oraz obowiązek zapłaty nawiązki na rzecz organizacji zajmującej się ochroną zwierząt. Wyrok nie jest jednak prawomocny - obrońca oskarżonej złożył apelację. 

Oznacza to, że sprawa formalnie nadal pozostaje otwarta.

Co z kotem?

Kot, który stał się ofiarą całej sytuacji, nie wrócił już do poprzedniego środowiska. Trafił pod opiekę i - według dostępnych informacji - znalazł nowy, bezpieczny dom.

To właśnie ten element jest dziś najważniejszy dla osób śledzących sprawę: zwierzę zostało zabezpieczone i nie musi wracać do miejsca, w którym doszło do zdarzenia.

Za znęcanie się nad zwierzętami grozi odpowiedzialność karna

Zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt znęcanie się nad zwierzętami jest przestępstwem. Sąd może orzec nie tylko karę pozbawienia wolności, ale również zakaz posiadania zwierząt czy obowiązek zapłaty nawiązki na cel związany z ich ochroną.

W praktyce coraz częściej kończy się to także odebraniem zwierzęcia właścicielowi jeszcze na etapie postępowania. Tak stało się również w przypadku kota Kacpra.

Wyrok w sprawie nie jest jeszcze prawomocny. Ostateczne rozstrzygnięcie zapadnie po rozpoznaniu apelacji, która trafiła do Sądu Okręgowego w Kaliszu. 

Wejście w życie ustawy było momentem przełomowym. Po raz pierwszy polskie prawo wprost wskazało, że zwierzę nie jest rzeczą, a jego dobrostan podlega ochronie. Z biegiem lat przepisy były wielokrotnie nowelizowane, a kary za znęcanie się nad zwierzętami stopniowo zaostrzane.

Jak jednak podkreślają eksperci, sama zmiana prawa to za mało – równie ważna jest praktyka jego stosowania i społeczna świadomość.

„Teraz mamy inną wrażliwość” – zmiana społeczna, która ma znaczenie

O tym, jak zmieniło się podejście do ochrony zwierząt w Polsce, mówiła w Polskim Radiu mec. Katarzyna Topczewska, adwokatka od lat zaangażowana w sprawy dotyczące zwierząt.

Jak zauważyła, jeszcze kilkanaście lat temu egzekwowanie prawa było znacznie trudniejsze, a świadomość społeczna – dużo niższa. Dziś sytuacja wygląda inaczej, choć wciąż nie idealnie.

– Teraz mamy inną wrażliwość i możliwości – podkreślała mec. Katarzyna Topczewska, wskazując, że zmieniło się zarówno podejście społeczeństwa, jak i instytucji państwowych.

Ekspertka zwróciła uwagę, że dawniej osoby zgłaszające przestępstwa wobec zwierząt często spotykały się z obojętnością lub niechęcią świadków. Dziś coraz częściej reagują nie tylko organizacje prozwierzęce, ale również zwykli obywatele, którzy nie godzą się na przemoc wobec zwierząt.

Prawo się zmienia, ale wciąż nie jest wystarczające

Mimo postępu, wciąż istnieją obszary wymagające pilnych zmian. Jednym z najczęściej podnoszonych problemów są zbyt niskie kary za znęcanie się nad zwierzętami.

– Na ten moment, według przepisów, kradzież jest karana surowiej niż zabicie zwierzęcia – tłumaczyła mec. Katarzyna Topczewska na antenie radiowej Jedynki.

To porównanie od lat wywołuje społeczne emocje i pokazuje, że system ochrony zwierząt w Polsce wciąż nie jest spójny z rosnącą wrażliwością społeczną.

Choć sądy coraz częściej dostrzegają cierpienie zwierząt i orzekają surowsze kary, wciąż – jak podkreślają prawnicy – dzieje się to zbyt rzadko. Maksymalny wymiar kary przewidziany w ustawie, czyli 5 lat pozbawienia wolności, w praktyce nigdy nie został w Polsce zastosowany.

„Sądy widzą więcej niż kiedyś, ale to nadal za mało”

Zmiany w podejściu organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości są zauważalne, choć – jak wskazują eksperci – nierównomierne.

Jeszcze kilkanaście lat temu funkcjonariusze często nie znali przepisów ustawy o ochronie zwierząt, co utrudniało interwencje. Dziś sytuacja wygląda lepiej, a liczba spraw, w których zapadają realne wyroki, rośnie.

Jednocześnie głośne sprawy, takie jak brutalne znęcanie się nad zwierzętami czy interwencje w schroniskach, pokazują, że system wciąż wymaga uszczelnienia – szczególnie w zakresie nadzoru i egzekwowania standardów opieki.

„Ustawa łańcuchowa” i koniec hodowli na futra – krok w stronę zmian

W debacie o prawach zwierząt coraz częściej pojawiają się także nowe inicjatywy legislacyjne. W Sejmie trwają prace nad zmianami w tzw. „ustawie łańcuchowej”, która ma ograniczyć lub całkowicie zakazać trzymania psów na uwięzi.

Istotnym krokiem było również wprowadzenie zakazu hodowli zwierząt na futra – rozwiązania, które przez lata budziło ogromne emocje społeczne i polityczne. Jak podkreślają aktywiści i prawnicy, to efekt wieloletnich starań i nacisków społecznych.

Jak reagować, gdy widzimy cierpienie zwierzęcia?

Ogólnopolski Dzień Praw Zwierząt to również dobry moment, by przypomnieć, że ochrona zwierząt zaczyna się od reakcji świadków.

Eksperci podkreślają, że w przypadku podejrzenia znęcania się nad zwierzęciem kluczowe jest działanie:

• dokumentowanie sytuacji (zdjęcia, nagrania),
• wezwanie policji,
• zabezpieczenie danych świadków,
• a przede wszystkim – niepozostawanie obojętnym.

Jak wskazuje mec. Topczewska, nawet proste działania mogą mieć ogromne znaczenie dla późniejszego postępowania karnego.

Adopcja i domy tymczasowe – realna pomoc dla zwierząt

Drugim ważnym aspektem ochrony zwierząt jest ich codzienny los w schroniskach i fundacjach. W Polsce wciąż wiele zwierząt czeka na adopcję, a organizacje prozwierzęce apelują o tworzenie domów tymczasowych.

Dom tymczasowy to miejsce, w którym zwierzę po przejściach może dojść do siebie w warunkach domowych, zanim trafi do stałej rodziny.

Potrzeba rąk do pracy – podkreślają działacze. Nawet krótkoterminowe wsparcie może realnie zmienić los konkretnego zwierzaka.

Źródło: Jedynka Polskie Radio

Głównym zadaniem czapraka jest ochrona skóry przed otarciami oraz absorpcja potu, co zapobiega niszczeniu skórzanych paneli siodła. Działa on również jako amortyzator, rozkładając nacisk i redukując wstrząsy podczas treningu. Dobrze dopasowany model stabilizuje siodło, podnosząc komfort pracy konia i bezpieczeństwo jeźdźca.

Konstrukcja i materiały klasy Premium

W ofercie Horse Trade znajdziesz czapraki o zaawansowanej, trójwarstwowej budowie:

• warstwa zewnętrzna – wytrzymały poliester lub polipropylen, odporny na przetarcia i łatwy w pielęgnacji,

• wypełnienie – wyściółki o grubości 8–20 mm z pianki poliuretanowej lub pianki memory, które doskonale tłumią uderzenia,

• warstwa kontaktowa – materiały oddychające (siatki 3D, bawełna), które błyskawicznie odprowadzają wilgoć, utrzymując suchą skórę nawet podczas intensywnego wysiłku.

Rodzaje czapraków – dopasuj model do dyscypliny

Wybór czapraka powinien zależeć od rodzaju siodła i intensywności pracy:

1. Treningowe i skokowe (VS/SR – krótsze, profilowane, zapewniające swobodę łopatce.

2. Ujeżdżeniowe (DR) – dłuższe i prostokątne, idealnie pasujące pod długie tybinki siodeł dresażowych.

3. Anatomiczne – z wyraźnie wyprofilowaną linią grzbietu, niezbędne dla koni z mocno zarysowanym kłębem.

4. Specjalistyczne – z wkładkami żelowymi lub podszyciem z wełny naturalnej, polecane dla koni wrażliwych i w procesie rehabilitacji.

Jak dbać o czaprak, by służył latami?

Trwałość osprzętu Horse Trade zależy od właściwej pielęgnacji. Syntetyczne czapraki warto prać regularnie (co 2–4 tygodnie przy codziennej jeździe) w temperaturze 30°C, używając delikatnych detergentów. Suszenie powinno odbywać się na płasko, z dala od bezpośrednich źródeł ciepła, co zapobiega odkształceniom wyściółki.

Dlaczego warto wybrać czapraki Horse Trade?

W Horse Trade stawiamy na detale, które robią różnicę. Nasze czapraki dla koni łączą anatomiczny krój z nowoczesnymi technologiami, takimi jak podszycia szybkoschnące czy wzmocnienia w miejscu popręgu. Dzięki precyzyjnym przeszyciom materiał nie roluje się pod siodłem, eliminując ryzyko bolesnych odparzeń. Wybierając naszą ofertę, zyskujesz osprzęt odporny na częste pranie i intensywne użytkowanie, który zachowuje swój kształt i kolor przez wiele sezonów, dbając o zdrowie Twojego wierzchowca.

Podsumowanie

Pamiętaj, że nawet najlepszy czaprak nie zastąpi dopasowanego siodła, ale stanowi jego niezbędne uzupełnienie. Wybierając produkty Horse Trade, inwestujesz w sprawdzoną trwałość, oddychające technologie i design, który wyróżni Cię na czworoboku i w terenie. Dobrze dobrany czaprak to zdrowszy grzbiet Twojego konia i czysta radość z każdej wspólnej chwili w siodle.

Projekt przygotowany przez Miasto Kraków i krakowskie schronisko ma jeden prosty cel: zachęcić osoby starsze do adopcji dojrzałych zwierząt, które najdłużej czekają na nowy dom. To właśnie psy i koty w wieku senioralnym najczęściej przegrywają z młodszymi, bardziej „efektownymi” podopiecznymi, mimo że mają wiele do zaoferowania.

W ramach kampanii mieszkańcy będą mogli poznać historie zwierząt czekających na adopcję. Informacje i materiały promocyjne trafią m.in. do Centrów Aktywności Seniorów, gdzie mają pomóc w przełamaniu stereotypów dotyczących adopcji starszych zwierząt.

Starsze psy i koty – spokojni towarzysze codzienności

Organizatorzy akcji podkreślają, że starsze zwierzęta często są bardziej przewidywalne, spokojniejsze i mniej wymagające niż młode psy czy kocięta. Nie potrzebują intensywnej aktywności, a ich potrzeby lepiej wpisują się w tryb życia wielu osób starszych.

To właśnie ta zgodność rytmu dnia ma być jednym z kluczowych argumentów kampanii. Spokojne spacery, wspólne przebywanie w domu czy cicha obecność zwierzęcia mogą stać się ważnym elementem codzienności seniorów.

Adopcja, która działa w obie strony

„Senior dla Seniora” nie jest wyłącznie kampanią adopcyjną. To także odpowiedź na problem samotności i wykluczenia społecznego osób starszych. Obecność zwierzęcia w domu często daje poczucie bliskości, motywuje do aktywności i wprowadza rytm dnia, który pomaga utrzymać codzienną stabilność.

Z drugiej strony starsze psy i koty zyskują coś równie ważnego – spokojny, bezpieczny dom i opiekuna, który ma dla nich czas i cierpliwość. Dla wielu z nich to często ostatnia szansa na życie poza schroniskiem.

Zwierzęta seniorzy w schroniskach czekają najdłużej

Problem starszych zwierząt w schroniskach nie jest nowy. Psy i koty w dojrzałym wieku znacznie trudniej znajdują nowych opiekunów i często spędzają w placówkach wiele miesięcy, a nawet lat. Mimo to bardzo dobrze odnajdują się w warunkach domowych i szybko budują relację z człowiekiem.

Krakowska akcja ma zwrócić uwagę właśnie na tę grupę – często niewidoczną, choć w pełni gotową na adopcję.

Więcej niż adopcja – budowanie relacji i wsparcia

„Senior dla Seniora” opiera się na idei wzajemności i troski. To projekt, który pokazuje, że niezależnie od wieku każdy potrzebuje bliskości, bezpieczeństwa i obecności drugiego istotnego życia.

Dla jednych będzie to nowy początek w spokojnym domu, dla drugich – codzienna radość, która potrafi zmienić zwykłe dni w coś znacznie bardziej wartościowego.

Krakowska inicjatywa wpisuje się w rosnący trend świadomej adopcji zwierząt i może stać się przykładem dla innych miast, jak łączyć potrzeby ludzi i zwierząt w sposób realnie poprawiający jakość życia obu stron.

Źródło: krakow.pl

- Otrzymaliśmy zgłoszenie, że na targu ktoś sprzedaje psy – dwa szczeniaki w typie amstaffa. Nie pozostało nam nic, jak tylko zweryfikować zgłoszenie w trybie natychmiastowym – relacjonuje TOZ.

Na miejscu szybko okazało się, że sytuacja jest dokładnie taka, jak w zgłoszeniu. Szczenięta leżały wśród ludzi, a wokół nich zatrzymywali się potencjalni kupujący.

Sprzedający miał zachęcać do zakupu wprost: „DOBRĄ CENĘ DAM NA DWA”.

Pięć tygodni życia i targ w pełnym słońcu

To, co najbardziej zaniepokoiło inspektorów, to stan i wiek zwierząt. Szczenięta miały około pięciu tygodni – zdecydowanie za mało, by mogły być oddzielone od matki.

Były niezaszczepione, wyraźnie zarobaczone i przebywały w warunkach, które trudno uznać za choćby minimalnie odpowiednie.

- Psy bez szczepień, z ogromnymi zarobaczonymi brzuchami, w upale. Psy oderwane od matki w wieku zaledwie 5 tygodni, a więc z fatalnym startem w życiu – opisują pracownicy schroniska.

Policja na miejscu i decyzja o odebraniu zwierząt

Na targ wezwano policję. Po oględzinach podjęto decyzję o zabezpieczeniu szczeniąt. Trafiły one pod opiekę lekarza weterynarii, gdzie rozpoczęto diagnostykę i leczenie.

Równolegle inspektorzy zaczęli ustalać, skąd pochodzą zwierzęta. 

- Zaczynamy walkę o ich zdrowie, jak również szukanie ich matki, bo sprzedający nie chciał udzielić informacji, skąd je ma  – przekazuje TOZ.

„Po co bierzecie psy?” – reakcje, które zaskoczyły inspektorów

Interwencja nie zakończyła się jednak tylko na zabezpieczeniu zwierząt. Pracownicy TOZ zwracają uwagę na reakcje części osób obecnych na targu.

Dla niektórych odebranie szczeniąt było niezrozumiałe.

- Nawet nie wiecie, ilu odwiedzających targ uznało nas za wariatów: ‘PO CO BIERZECIE PSY?’, ‘W SCHRONISKACH PSY ZDYCHAJĄ’, ‘A CO W TYM ZŁEGO? JUŻ SOBIE PSA SPRZEDAĆ NIE MOŻNA?’

Takie komentarze pokazują, jak duża wciąż jest luka w wiedzy na temat przepisów i samej odpowiedzialności za zwierzęta.

Sprzedaż psów na targu w Polsce jest nielegalna

Choć dla części świadków sytuacja mogła wyglądać jak „zwykła sprzedaż”, przepisy są w tej kwestii jednoznaczne.

W Polsce obowiązuje zakaz handlu zwierzętami domowymi na targowiskach, giełdach i bazarach. Wynika on z ustawy o ochronie zwierząt, która ma ograniczać niekontrolowany obrót zwierzętami i przeciwdziałać pseudohodowlom.

„Zabrania się wprowadzania do obrotu zwierząt domowych na targowiskach, targach i giełdach oraz prowadzenia targowisk, targów i giełd ze sprzedażą zwierząt domowych” – stanowi art. 10a ustawy.

W praktyce oznacza to, że zarówno sprzedaż, jak i zakup psa w takich warunkach jest nielegalny. Prawo przewiduje również sankcje finansowe dla osób łamiących te przepisy.

Dlaczego te przepisy są ważne

Zakaz sprzedaży zwierząt na targach nie jest przypadkowy. Ma chronić zwierzęta przed niekontrolowanym handlem, w którym często pomija się podstawowe standardy opieki weterynaryjnej.

Chodzi również o przyszłych opiekunów, którzy w takich sytuacjach często nie mają świadomości, w jakim stanie zdrowia są zwierzęta i z jakimi problemami mogą się mierzyć w przyszłości.

„Trzymajcie kciuki za maluchy”

Odebrane szczenięta trafiły pod opiekę specjalistów i walczą o zdrowie. Ich dalszy los zależy od wyników leczenia i diagnozy.

- Trzymajcie kciuki za maluchy – apeluje TOZ Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt we Wrocławiu.

Społeczność zgromadzona wokół Łukasza Litewki wielokrotnie udowadniała, że razem można góry przenosić – od zbiórek karmy po finansowanie skomplikowanych operacji weterynaryjnych.

Niestety kontynuacja tych działań napotkała na poważne trudności organizacyjne. Bliscy zmarłego pragnąc chronić jego dziedzictwo i zagwarantować, by Fundacja Team Litewka działała zgodnie z jego pierwotnymi założeniami, wskazują na źródło konfliktu:

Naszą wolą było dołączenie do Rady Fundacji w taki sposób, by móc mieć realny wpływ na kierunek jej działań i tym samym ochronę dziedzictwa Łukasza. Niestety, nie wszyscy podzielili to zdanie. Część członków Rady zaczęła forsować własne pomysły, stojące w sprzeczności z naszą wolą

To bezpośrednio rzutuje na wszystkie planowane akcje charytatywne.

Co z tegoroczną edycją Zwierzogrania?

W oficjalnym komunikacie rodzina poinformowała o konflikcie z częścią Rady Fundacji. 

Oto pełna treść listu otwartego:

LIST OTWARTY RODZINY ŁUKASZA

Drogi Teamie,

pisanie tych słów nie przychodzi nam z łatwością, jednak wierzymy, że czasem trzeba zrobić krok w tył, aby później móc iść dalej — w zgodzie z prawdą i z podniesioną głową.

Team Litewka to społeczność, która zgromadziła się wokół Łukasza, ponieważ podzielała wartości i zasady, jakimi kierował się w życiu. Team Litewka to społeczność, która wzrastała z każdym kolejnym gestem dobra, stając się fenomenem społecznym, kojarzonym z niezwykłą mocą i za to jesteśmy Wam ogromnie wdzięczni, ale też właśnie dlatego czujemy, że jesteśmy Wam winni informację o obecnej sytuacji.

Zależało nam, aby dzieło naszego syna, brata, partnera, przyjaciela — Fundacja Team Litewka — było kontynuowane w niezmienionej formie, z jasno określonymi celami oraz z ludźmi, z którymi na co dzień ją tworzył, ufał i którym my również ufamy.

Naszą wolą było dołączenie do Rady Fundacji w taki sposób, by móc mieć realny wpływ na kierunek jej działań i tym samym ochronę dziedzictwa Łukasza. Niestety, nie wszyscy podzielili to zdanie. Część członków Rady zaczęła forsować własne pomysły, stojące w sprzeczności z naszą wolą.

W związku z tym, do czasu wyjaśnienia wszelkich wątpliwości, podjęliśmy decyzję o wstrzymaniu komunikacji związanej z działaniami Fundacji na tym profilu.

Dajcie nam proszę czas, wykażcie się cierpliwością i mimo tej niezręcznej ciszy, która nie była intencjonalna, zostańcie tutaj z nami.

Najbliżsi Łukasza.

Co dalej z pomocą dla czworonogów?

Prośba o cierpliwość to wyraźny sygnał dla wszystkich zaangażowanych w Zwierzogranie. Choć na profilach społecznościowych zapanowała "niezręczna cisza", nie oznacza to, że sprawa nie jest szeroko komentowana. Wszyscy miłośnicy zwierząt, wolontariusze i osoby zaangażowane w pomoc czworonogom z niecierpliwością wyczekują na dalsze informacje dotyczące przyszłości Fundacji Team Litewka.

Do zdarzenia doszło wczoraj około godziny 12:30. Dyżurny Komendy Powiatowej Policji w Kościerzynie otrzymał zgłoszenie dotyczące „dwóch agresywnych psów prowadzonych na smyczach bez kagańców”.

Na miejsce skierowano dzielnicowego, który szybko podjął czynności na miejscu zdarzenia i ustalił jego przebieg.

Jak przekazali policjanci, „dzielnicowy sprawdził, że psy posiadały aktualne szczepienia, a młody mężczyzna nie odniósł żadnych obrażeń”. W związku z niezachowaniem środków ostrożności przy trzymaniu zwierząt 66-latka została ukarana mandatem karnym.

Zbyt długa smycz psa – co mówią przepisy?

Jak ustalono, kobieta wyprowadzała psy „na zbyt długich smyczach”. W pewnym momencie obok przechodził młody mężczyzna, w którego kierunku zwierzęta nagle skoczyły.

Choć w polskim prawie nie ma konkretnego limitu długości smyczy dla psa, kluczowe znaczenie ma to, czy właściciel zachowuje nad zwierzęciem pełną kontrolę.

Zgodnie z art. 77 Kodeksu wykroczeń, odpowiedzialność może ponieść osoba, która nie zachowuje „zwykłych lub nakazanych środków ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia”. W praktyce oznacza to, że zbyt długa smycz – jeśli uniemożliwia reakcję i kontrolę – może zostać uznana za naruszenie przepisów.

Policja przypomina o zasadach bezpieczeństwa

Funkcjonariusze podkreślają, że właściciele psów mają obowiązek zachowania szczególnej ostrożności podczas spacerów:

- Zwierzęta powinny być prowadzone na smyczy, a w przypadku ras uznawanych za agresywne lub psów mogących stanowić zagrożenie - również w kagańcu.

Policja apeluje: odpowiednie zabezpieczenie zwierząt nie tylko zmniejsza ryzyko podobnych incydentów, ale też chroni zarówno przechodniów, jak i same zwierzęta.

Wbrew obiegowym opiniom karma sucha NIE stanowi dobrego wyboru dla kota. Owszem, dla nas jest niezwykle wygodna, a przy tym relatywnie tania, jednak jej skład nie spełnia wymogów dobrej karmy dla kota. Dzieje się tak z kilku powodów. 

Po pierwsze zawartość wody w karmie suchej jest skrajnie niska i oscyluje w okolicy 6-10%. Tymczasem naturalne kocie ofiary mają nawodnienie wynoszące około 70-80%. Oczywiście nasuwa się myśl, że kot może przecież wypić brakującą ilość wody wprost z miseczki, jednak jest to mylne założenie. Koty to zwierzęta pijące z natury bardzo mało, nastawione na to, że wodę dostarczy im odpowiednie pożywienie. Owszem, napiją się z miski, ale zwykle nie na tyle, aby poziom ich nawodnienia był optymalny. 

Po drugie karma sucha zawsze zawiera spory dodatek węglowodanów - w najtańszych produktach są to głównie zboża, w karmach bezzbożowych strączki lub warzywa skrobiowe. Jest to wymóg technologiczny, ponieważ bez węglowodanów karmy nie udałoby się uformować w suche granulki. To także sposób na obniżenie kosztu produkcji karmy. Niestety takie rozwiązanie jest bardzo niekorzystne dla kota, który jako 100% mięsożerca jest w pełni przystosowany do trawienia pokarmu zwierzęcego, nie roślinnego. Kot nie tylko nie potrzebuje węglowodanów w diecie, ale wręcz są one dla niego szkodliwe i  prowadzą m.in do nadwagi i cukrzycy. 

Po trzecie karma sucha to produkt wysokoprzetworzony, który w procesie obróbki traci wiele cennych wartości odżywczych zawartych w produktach początkowych. Owszem, producenci uzupełniają te braki w procesie produkcyjnym, jednak przyswajalność takich dodatków jest zwykle znacznie gorsza od naturalnych witamin i minerałów obecnych w jedzeniu nisko przetworzonym. 

W czym karma mokra jest lepsza od suchej?

Zacznijmy od tego, że karma mokra nie ma żadnej z powyższych wad karm suchych. Jest wysoko nawodniona (poziom wody jest porównywalny do nawodnienia naturalnych kocich ofiar), znacznie mniej przetworzona i może w ogóle zawierać minimalną ilość szkodliwych dla kota węglowodanów. 

Dodatkowo nie jest kaloryczna i kot może zjeść jej tyle, aby naprawdę poczuć sytość. W przypadku karmy suchej kot albo nie czuje się najedzony, albo zjada zbyt wiele kalorii, ponieważ karma dopiero po dłuższym czasie pęcznieje w kocim żołądku dając uczucie najedzenia. To dlatego koty jedzące karmę suchą są znacznie bardziej narażone na otyłość niż koty na diecie mokrej. 

Karmiąc kota mokrą karmą także zwróć uwagę na jej skład! 

To, że karma jest mokra, nie gwarantuje niestety jej zdrowego składu. Także w jej przypadku producenci próbują oszczędzać przy kosztach produkcji, wypełniając koci pokarm produktami roślinnymi i produktami zwierzęcymi słabej jakości. Dlatego tak ważne jest, aby uważnie czytać skład karmy, którą podajemy swojemu kotu. 

Kot to bezwzględny mięsożerca, zatem to właśnie produkty zwierzęce powinny być podstawą jego codziennej diety. Pierwsze miejsce  w składzie karmy powinno zawsze zajmować mięso mięśniowe. Co jednak ważne, pełnowartościowa kocia dieta to nie tylko samo mięso mięśniowe, ale także podroby i tzw. produkty pochodzenia zwierzęcego, o ile całość ujęta jest w prawidłowych proporcjach. Koty naturalnie zjadają swoje ofiary w całości, dzięki czemu ich dieta jest kompletna i zbilansowana. Podawanie kotu samego mięsa mięśniowego np. tylko piersi z kurczaka to istotny błąd, który prowadzi do niedoborów pokarmowych i nadmiernego obciążenia kluczowych narządów, zwłaszcza nerek. 

Także tłuszcze, których w kociej karmie może być całkiem sporo (koty świetnie radzą sobie z ich metabolizowaniem), powinny być pochodzenia zwierzęcego. Z tłuszczów roślinnych kot nie jest w stanie pobrać wszystkich potrzebnych składników odżywczych. 

Dodatki roślinne - głównie w formie warzyw i ziół - nie powinny przekraczać w dobrej jakości karmie 5%. 

A co z “czyszczeniem kocich ząbków” przy pomocy karmy suchej?

Wiele osób nadal uważa, że karma sucha ściera z kocich zębów osad i zmniejsza osadzanie się na nich kamienia. Niestety to mit, który obalono już wieloma testami laboratoryjnymi. Kot co najwyżej rozgryza karmę (choć niektóre nawet tego nie robią), a to za mało, aby mogła ona wykazać właściwości ścierne. Co więcej drobinki karmy często zalegają w zakamarkach jamy ustnej kota, zwiększając ryzyko stanów zapalnych dziąseł.

Zarówno koty karmione karmą suchą jak i mokrą powinny mieć czyszczone zęby codziennie, jeśli chcemy uniknąć problemów z osadzającym się kamieniem. Do tego celu służy jednak nie karma, a specjalne szczoteczki, pasty i preparaty. 

Ciekawym sposobem na uzupełnienie metod higieny kocich zębów jest regularne podawanie kotu dużych kawałków mięsa mięśniowego, które dzięki swoim długim włóknom rzeczywiście czyszczą zęby, w czasie gdy kot gryzie je na kawałki. 

Czy łączenie karmy mokrej i suchej ma sens?

Wiesz już, że to karma mokra, a nie sucha jest lepszym wyborem dla Twojego kota. Postaraj się więc podawać jej jak najwięcej. Idealnie jeśli możesz przestawić kota wyłącznie na dietę mokrą i podawać ją w formie 4-6 posiłków w ciągu dnia. Jeśli jednak z jakiegoś powodu nie jest to możliwe zadbaj, by karma sucha była wyłącznie dodatkiem do diety i nie była przez kota spożywana łącznie z pokarmem mokrym. Dzięki temu obie karmy zostaną przez niego lepiej strawione. A może z czasem uda Ci się zrezygnować z karmy suchej całkowicie? Zdrowie Twojego kota na pewno Ci za taką zmianę “podziękuje”!

Po zdrowe, mokre karmy dla kotów oraz więcej porad na temat prawidłowego żywienia Twojego pupila zapraszamy na stronę www.petsmile.pl.

Najczęstszym błędem, jaki popełniamy na widok osy w domu lub dużego szerszenia, jest gwałtowne wymachiwanie rękami, krzyki i bieganie po pokoju. Dla owada takie zachowanie to jasny sygnał: "jestem atakowany!". Z natury ani osy, ani szerszenie nie polują na ludzi i nie żądlą bez powodu. Ich broń służy im wyłącznie do samoobrony.

Jeśli zobaczysz owada latającego pod sufitem, zatrzymaj się i powstrzymaj gwałtowne ruchy. Gdy usiądzie na meblu lub firance, zyskasz czas na bezpieczne zaplanowanie "ewakuacji".

Otwórz okna i stwórz drogę ucieczki

Owady, które wlatują do naszych mieszkań, najczęściej robią to przez przypadek i same chcą się z nich jak najszybciej wydostać. Gubią się jednak w zamkniętej przestrzeni i uderzają w szyby w poszukiwaniu drogi na zewnątrz.

Najprostszą i najbardziej skuteczną metodą jest szerokie otwarcie okna w pomieszczeniu, w którym znajduje się intruz. Następnie należy wyjść z pokoju, zamykając za sobą drzwi. Bez naszych rozpraszających ruchów owad w ciągu kilkunastu minut zazwyczaj sam odnajdzie drogę na zewnątrz, kierując się w stronę światła i świeżego powietrza.

Metoda na szklankę – jak bezpiecznie złapać owada?

Jeśli szerszeń w domu uparcie chodzi po szybie i nie potrafi z niego wylecieć, możesz użyć sprawdzonego i całkowicie humanitarnego sposobu. Będziesz do tego potrzebować jedynie przezroczystej szklanki oraz sztywnej kartki papieru.

• Powoli i spokojnie zbliż się do owada, gdy ten nieruchomo siedzi na płaskiej powierzchni.
• Zdecydowanym, ale płynnym ruchem nakryj osę lub szerszenia szklanką.
• Ostrożnie wsuń pod szklankę kartkę papieru, odcinając owadowi drogę ucieczki.
• Trzymając szklankę dociśniętą do kartki, wynieś owada na balkon lub do ogrodu i wypuść go, zdejmując naczynie.

Co radzą Dorota Sumińska i Marta Stachowiak?

Dorota Sumińska i Marta Stachowiak na kanale „Zwierzę Ci się” zwracają uwagę, że szerszenie i osy są znacznie mniej agresywne niż na przykład pszczoły. Odpowiadają też na pytanie co robić, gdy do mieszkania wleci szerszeń:

Nie robić nic - odpowiada lekarka weterynarii i dziennikarka.

Prowadzące podkreślają również jak ważne jest zachowanie spokoju w takiej sytuacji i właściwa edukacja ekologiczna od najmniejszych lat.

Do tego niebezpiecznego zdarzenia doszło na obwodnicy Brzozowa. Mieszkaniec powiatu brzozowskiego, jadąc ulicą św. Jana Pawła II w kierunku Humnisk, zauważył na poboczu drogi poszkodowane zwierzę. Mężczyzna nie pozostał obojętny na los dzikiego ptaka i natychmiast poinformował odpowiednie służby, aby zorganizować szybki ratunek. Ze wstępnych ustaleń wynika, że bocian najprawdopodobniej w trakcie lotu niefortunnie uderzył w barierę energochłonną, po czym upadł bezpośrednio na pas zieleni przy jezdni.

Profesjonalne zabezpieczenie terenu – policja wkracza do akcji

Po przyjęciu zgłoszenia przez oficera dyżurnego, na miejsce natychmiast został skierowany patrol. Brzozowska policja potwierdziła doniesienia kierowcy – poszkodowany ptak faktycznie znajdował się na poboczu i wymagał pilnej pomocy. Jak tłumaczy rzecznik prasowy Komendy Powiatowej Policji w Brzozowie:

- Funkcjonariusze ustalili, że ptak najprawdopodobniej uderzył w barierę energochłonną, a następnie upadł.

Policjanci wykazali się pełnym profesjonalizmem, natychmiast zabezpieczając nie tylko samo miejsce zdarzenia, ale również rannego ptaka, tak aby zapobiec jego dalszemu stresowi lub potrąceniu przez nadjeżdżające samochody. Czuwali nad jego bezpieczeństwem do momentu przybycia wykwalifikowanej pomocy medycznej.

Specjalistyczna opieka: weterynarz przejmuje dowodzenie

Zwieńczeniem tej udanej akcji był moment, w którym na miejscu zdarzenia pojawił się wezwany weterynarz. Lekarka ostrożnie i fachowo zajęła się rannym zwierzęciem, po czym bezpiecznie przetransportowała je do specjalistycznego ośrodka. Obecnie opatrzony ptak znajduje się pod całodobową opieką kliniki weterynaryjnej. Zostanie tam tak długo, aż w pełni wyzdrowieje i będzie mógł bezpiecznie wrócić do swojego naturalnego środowiska.

Teraz projekt trafi pod obrady Senatu, a jeśli przejdzie dalszą ścieżkę legislacyjną, nowe przepisy wejdą w życie po upływie 12 miesięcy od ogłoszenia ustawy.

Co dokładnie zakłada ustawa?

Nowe przepisy wprowadzają zasadniczą zmianę w sposobie utrzymywania psów i odchodzą od modelu opartego na stałym trzymaniu zwierząt na uwięzi.

Utrzymywanie psa w kojcu będzie dopuszczalne, ale pod ściśle określonymi warunkami. Kojec musi mieć powierzchnię umożliwiającą psu swobodne poruszanie się i realizację naturalnych potrzeb. Konstrukcja ma być trwała i stabilna, a co najmniej dwa boki powinny zawierać prześwity zapewniające dostęp światła i swobodny przepływ powietrza.

Właściciel będzie zobowiązany zapewnić psu codzienny ruch poza kojcem, dostosowany do jego wieku, stanu zdrowia oraz potrzeb behawioralnych i gatunkowych.

Istotnym obowiązkiem stanie się także zapewnienie odpowiednich warunków bytowych w przypadku psów utrzymywanych na zewnątrz. Właściciel psa przebywającego w kojcu, nieogrzewanym pomieszczeniu lub na otwartej przestrzeni będzie musiał zapewnić mu budę wykonaną z drewna lub materiałów drewnopochodnych, spełniającą funkcję izolacyjną, chroniącą przed warunkami atmosferycznymi i dostosowaną do wielkości zwierzęcia.

Wyjątki od zakazu uwięzi

Ustawa przewiduje także wyjątki od zakazu trzymania zwierząt na uwięzi. Będzie to możliwe m.in. podczas transportu, udziału w wystawach, zabiegów weterynaryjnych czy innych czynności wymagających czasowego ograniczenia ruchu zwierzęcia.

Dopuszczono również krótkotrwałe i incydentalne przebywanie na uwięzi poza miejscem stałego bytowania, pod warunkiem że nie narusza to dobrostanu zwierzęcia i odbywa się w ściśle określonych sytuacjach.

Przepisy dotyczące trzymania psów na uwięzi i regulacje dotyczące kojców nie obejmą psów wykorzystywanych do celów specjalnych, a także – po poprawkach w trakcie prac sejmowych – psów utrzymywanych w schroniskach oraz części psów hodowlanych w określonych zakładach.

Rozporządzenie określi szczegóły

Szczegółowe warunki utrzymywania psów w kojcach zostaną doprecyzowane w rozporządzeniu ministra rolnictwa, po konsultacji z Głównym Lekarzem Weterynarii. To właśnie tam mają znaleźć się m.in. wytyczne dotyczące minimalnej powierzchni kojców.

Przy ich ustalaniu brane będą pod uwagę m.in. wysokość psa w kłębie, liczba zwierząt w jednym kojcu, potrzeby suk karmiących ze szczeniętami oraz konieczność zapewnienia psu swobody ruchu.

Spór o te normy był jednym z kluczowych powodów wcześniejszych kontrowersji wokół projektu i jego zawetowania w poprzedniej wersji.

Obecne głosowanie: zdecydowane poparcie

Tym razem za ustawą zagłosowało 381 posłów i posłanek, przeciw było 28, a 5 osób wstrzymało się od głosu. Zgodnie z przyjętymi zapisami zakaz obejmie nie tylko psy, ale również inne zwierzęta domowe.

Jak podkreślają organizacje prozwierzęce, to długo wyczekiwany krok w stronę poprawy dobrostanu zwierząt w Polsce.

Fundacja Fundacja Międzynarodowy Ruch Na Rzecz Zwierząt Viva! z entuzjazmem odniosła się do decyzji posłów, pisząc:

- Mamy to! 381 posłów i posłanek poparło ustawę o zakazie trzymania psów na łańcuchach! Dziękujemy. To piękny piątkowy poranek dla praw zwierząt w Polsce. Zapamiętamy ten dzień: 29 maja 2026 r. Sejm po raz drugi zerwał łańcuchy. Teraz ustawa trafi do Prezydenta. Liczymy, że tym razem Pan Prezydent Karol Nawrocki ją podpisze!

Po zakończeniu prac w Sejmie ustawa trafi teraz do Senatu, gdzie senatorowie zajmą się jej dalszym procedowaniem. Jeśli zostanie utrzymany obecny kierunek legislacyjny, nowe przepisy zaczną obowiązywać rok po ich oficjalnym ogłoszeniu.

Specjaliści z Leśnego Pogotowia, którzy od ponad 30 lat ratują i rehabilitują dziką faunę, nie mają złudzeń. Zwierzę, które przestaje czuć naturalny lęk przed człowiekiem, bezpowrotnie traci szansę na normalne życie i bezpieczny powrót do swojego naturalnego środowiska.

Dzikie drapieżniki, takie jak lisy, zamiast uczyć się kopać nory i unikać ludzi, zaczynają funkcjonować jak domowe pupile. Z kolei ptaki, na przykład wychowywane w bliskim kontakcie z człowiekiem sroki, cierpią na całkowity brak tożsamości gatunkowej. Nie wiedzą, jak komunikować się ze swoimi pobratymcami, traktując ich jak obcy gatunek, a kontaktu szukają wyłącznie u ludzi.

Brak strachu to pewna śmierć na wolności

Wypuszczenie oswojonego, w pełni zdrowego zwierzęcia na wolność nie jest żadnym sukcesem – to edukacyjna porażka i skazywanie go na niechybną śmierć. Dzikie zwierzę pozbawione lęku pójdzie do pierwszego lepszego człowieka, licząc na zabawę lub darmowy posiłek.

Niestety, nie każdy napotkany spacerowicz kocha zwierzęta. Lis, który z ufnością podbiegnie do dziecka lub wejdzie na podwórko w poszukiwaniu drobiu, z dużym prawdopodobieństwem zostanie potraktowany jako zagrożenie. Służby bardzo często likwidują takie osobniki, uznając je z góry za agresywne lub nosicieli wścieklizny. Dzikie zwierzę musi pozostać dzikie i musi się nas bać – to jego jedyna i najważniejsza tarcza ochronna. Jak podkreśla Jacek Wąsiński z Leśnego Pogotowia

- Jednak wypuszczanie oswojonego, zdrowego zwierzęcia do lasu i wmawianie światu, że to coś pięknego, to skazywanie go na śmierć w męczarniach.

Dzikie zwierzę musi pozostać dzikie.

Kiedy oswojenie ma sens? Istnieje jeden wyjątek

Eksperci z ośrodków rehabilitacji zaznaczają, że istnieje ściśle określony wyjątek od tej reguły. Świadome oswajanie dzikiego zwierzęcia jest dopuszczalne – i staje się wręcz aktem miłosierdzia – wyłącznie w przypadku osobników trwale okaleczonych lub z ciężkimi wadami neurologicznymi.

Zwierzęta, które nie mają żadnych szans na powrót do natury i resztę swoich dni spędzą w azylu, zyskują na bliskości z opiekunem. Brak strachu ułatwia im codzienne funkcjonowanie, oszczędza paniki podczas badań i umożliwia bezstresowe podawanie niezbędnych leków.

Nie napędzaj szkodliwej mody

Promowanie w sieci filmów z oswojonymi dzikimi zwierzętami i robienie z nich maskotek to budowanie fałszywego przekonania, że takie zachowanie jest urocze i właściwe. Daje to ciche przyzwolenie na krzywdzenie natury dla zdobycia wirtualnych zasięgów. Zanim zostawisz lajka pod kolejnym "słodkim" wideo z liskiem, zastanów się, czy bezwiednie nie wspierasz niezwykle szkodliwego zjawiska.

„Pszczoły” – Piotr Socha

Ta wielkoformatowa książka to prawdziwy fenomen i arcydzieło polskiej ilustracji. W niezwykle barwny i angażujący sposób opowiada o życiu owadów, ich kluczowej roli w ekosystemie oraz historii pszczelarstwa. Lektura doskonale tłumaczy skomplikowane procesy przyrodnicze, pokazując mechanizmy rządzące naturą. To świetne narzędzie do nauki podstaw ekologii, uświadamiające, jak ogromne znaczenie dla przetrwania planety mają najmniejsze organizmy. Pełnostronicowe, bogate w detale plansze Piotra Sochy zachęcają do aktywnego poszukiwania ukrytych elementów, co wspaniale ćwiczy koncentrację i cierpliwość.

„Animalium. Muzeum Zwierząt” – Jenny Broom, Katie Scott

Wyjątkowe wydanie, które zabiera młodego czytelnika na wirtualny spacer po majestatycznym muzeum historii naturalnej. Książka podzielona jest na "sale" prezentujące rozwój życia na Ziemi. Bezbłędnie i bardzo przystępnie wprowadza w świat systematyki oraz ewolucji. Operuje poprawną terminologią naukową, wspierając rozwój poznawczy i systematyzując wiedzę przyrodniczą. Hipnotyzujące ryciny autorstwa Katie Scott czerpią z estetyki wiktoriańskich atlasów naukowych. Kształtują zmysł estetyczny i udowadniają, że nauka może być wizualnie zachwycająca.

„Opowiem ci, mamo, co robią koty” – Nikola Kucharska

To absolutny niezbędnik w biblioteczce każdego dziecka, które marzy o własnym czworonogu lub już dzieli z nim dom. Książka w lekkiej formie porusza niezwykle ważne kwestie związane z dobrostanem i zrozumieniem domowych pupili. Stanowi genialne wprowadzenie do behawiorystyki. Dzieci uczą się odczytywać mowę ciała i sygnały wysyłane przez mruczki, co jest fundamentem w budowaniu bezpiecznej, opartej na empatii i szacunku relacji ze zwierzęciem. Dynamiczne, pełne ciepłego humoru plansze aktywizują czytelnika, zachęcając do rozwiązywania drobnych zagadek wizualnych na każdej stronie.

„Żubr Pompik. Tropy, ślady, znaki” – Tomasz Samojlik

Stworzona przez eksperta z Instytutu Biologii Ssaków PAN historia, która jest zaproszeniem do wyjścia z domu i eksplorowania polskiego lasu. Książka rzetelnie i z ogromnym wyczuciem pedagogicznym przybliża rodzimą faunę. Nauka rozpoznawania tropów czy leśnych odgłosów to idealny punkt wyjścia do aktywnej edukacji w terenie i zaszczepiania szacunku do dzikiej natury. Bardzo charakterystyczna, komiksowa i ciepła kreska autora natychmiast budzi sympatię do bohaterów, ułatwiając dzieciom utożsamianie się z ich przygodami.

„Ilustrowany inwentarz zwierząt” – Virginie Aladjidi, Emmanuelle Tchoukriel

Zbiór blisko stu gatunków z całego świata, precyzyjnie pogrupowanych według środowisk, w których występują (od lasów deszczowych po głębiny oceanów). Pomaga zrozumieć koncepcję bioróżnorodności i niesamowitego przystosowania zwierząt do trudnych warunków. Encyklopedyczne, zwięzłe notatki idealnie odpowiadają na potrzebę konkretnych faktów u starszych dzieci. Subtelne, wykonane czarnym tuszem i akwarelami ryciny przywodzą na myśl autentyczne notatniki dawnych przyrodników, dodając lekturze niesamowitego klimatu.

Strażnicy z Nadleśnictwa Płońsk, którzy patrolowali teren niedawnego pożarzyska, natknęli się na wyjątkowy widok. W niewielkim zagłębieniu ziemi, przez które zaledwie chwilę wcześniej przeszedł niszczycielski pożar lasu, ukrywało się osierocone koźlę. Choć mała sarna była w pełni zdrowa i pełna sił, dokładne sprawdzenie terenu wokół pogorzeliska ujawniło tragiczną prawdę. Funkcjonariusze odnaleźli nieopodal martwą matkę malucha, co dowodzi, jak potężnym i bezwzględnym zagrożeniem dla fauny jest ogień. Do tej pory to jedyny potwierdzony przypadek odnalezienia poszkodowanego zwierzęcia na tym zniszczonym obszarze.

Profesjonalna pomoc i ośrodek rehabilitacji zwierząt

Widząc powagę sytuacji, leśnicy natychmiast podjęli jedyną słuszną decyzję o zabraniu i zabezpieczeniu zwierzaka. Jak czytamy na stronie Regionalnej Dyrekcji Lasów Pństwowych:

- Leśnicy podjęli decyzję o zabraniu koźlaka i przewiezieniu go do Ośrodka Rehabilitacji Zwierząt Leśnych prowadzonego przez Nadleśnictwo Płock. Młode jest już bezpieczne i znajduje się pod troskliwą opieką płockich leśników.

Tam sarna znalazła bezpieczną przystań i pozostaje pod bardzo troskliwą opieką specjalistów. Warto zaznaczyć, że leśnicy cały czas aktywnie pracują na miejscu zdarzenia – działania miejscowej służby terenowej i strażaków mocno wspiera zorganizowana Grupa Interwencyjna.

Ochrona każdego fragmentu polskiej przyrody

To smutne wydarzenie dobitnie przypomina nam, jak bezcenne są nasze rodzime ekosystemy. Las sosnowy, nawet ten powstały wyłącznie z celowego sadzenia, jest niezwykle wartościowy dla przyrody. Każdy fragment zadrzewień, bez względu na to, czy powstał w pełni naturalnie, czy z pomocą człowieka, czy składa się z jednego, czy z wielu gatunków drzew – jest unikalnym miejscem życia. Wszystkie dzikie zwierzęta stanowią integralną część polskiej przyrody, a ochrona ich naturalnego domu przed niszczycielskim żywiołem to nasz nadrzędny, wspólny obowiązek.

Szeroko zakrojona akcja terenowa przyniosła pierwsze, bardzo obiecujące rezultaty. Ze wsparciem leśników udało się bezpiecznie odłowić 8 z 18 zaplanowanych na ten rok drapieżników. Aby skutecznie śledzić ich aktywność i trasy wędrówek, aż siedem z nich (cztery dorosłe samce oraz trzy samice) zostało wyposażonych w specjalistyczne obroże telemetryczne. W przypadku jednego, bardzo młodego niedźwiadka, którego niewielkie rozmiary uniemożliwiały bezpieczne założenie obroży, zdecydowano się na wszczepienie podskórnego chipa.

Co niezwykle istotne z punktu widzenia nauki, od każdego zabezpieczonego niedźwiedzia brunatnego pobrano cenny materiał biologiczny. Krew, próbki włosów oraz wymazy trafiły natychmiast do laboratoriów Instytutu Ochrony Przyrody PAN. Szczegółowe analizy tych próbek pozwolą badaczom lepiej poznać kondycję lokalnej populacji oraz precyzyjniej ocenić schematy zachowań osobników, które wdają się w sytuacje konfliktowe z ludźmi.

Bezpieczna relokacja zamiast odstrzału

Priorytetem całego przedsięwzięcia jest minimalizowanie napięć na linii człowiek-zwierzę bez konieczności uciekania się do drastycznych rozwiązań. Doskonałym przykładem skuteczności takich działań jest odłowienie dwóch młodocianych samic w okolicach Wołkowyi. Zwierzęta te regularnie stwarzały zagrożenie, pojawiając się na terenach zamieszkałych. Zamiast eskalować konflikt, leśnicy przeprowadzili humanitarną relokację, przenosząc obie samice do odległych, bezpiecznych kompleksów leśnych. Warto zaznaczyć, że akcja wciąż trwa:

- W ramach naszej akcji ulokowaliśmy również pułapki w okolicach miejscowości Płonna, niestety nie udało się tam odłowić żadnego niedźwiedzia - podkreśla Łukasz Lis, rzecznik prasowy Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w Rzeszowie.

Wyzwania na przyszłość i projekt ochrony

Wszystkie opisane działania terenowe są integralną częścią ważnego, unijnego projektu ("Ochrona niedźwiedzia brunatnego poprzez minimalizowanie sytuacji konfliktowych z jego udziałem na terenie województwa podkarpackiego i małopolskiego"). Proces ten jest niezwykle żmudny i wymaga wielkiej cierpliwości, stałych analiz oraz ścisłej współpracy wielu instytucji i lokalnych samorządów.

Przed służbami leśnymi stoją teraz kolejne, trudne wyzwania, w tym płoszenie drapieżników podchodzących zbyt blisko zabudowań. Eksperci z nadzieją czekają na podpis prezydenta pod nową ustawą, która umożliwi strażnikom legalne użycie broni gładkolufowej i amunicji gumowej do odstraszania najgroźniejszych osobników. Wszystkie te zintegrowane działania terenowe stanowią fundament pod budowę sprawnie działającego, ogólnopolskiego systemu reagowania.

Egzotyczny gość na osiedlu

W niedzielę (31 maja) około godziny 22:00 oficer dyżurny Komendy Powiatowej Policji w Myślenicach odebrał niecodzienny telefon. Zaniepokojeni mieszkańcy informowali o dużym, kolczastym zwierzęciu, które kręci się w pobliżu domów. Sytuacja budziła spory niepokój, szczególnie wśród dzieci.

Wysłany na miejsce patrol szybko potwierdził zgłoszenie – jeżozwierz faktycznie spacerował po okolicy. Funkcjonariusze zabezpieczyli teren, dbając zarówno o bezpieczeństwo mieszkańców, jak i samego, zdezorientowanego zwierzaka, a dyżurny natychmiast rozpoczął poszukiwania osoby zdolnej do bezpiecznego odłowienia egzotycznego ssaka.

Zaskakujący zwrot akcji

Do pomocy udało się zaangażować specjalistę – mężczyznę dysponującego odpowiednim sprzętem transportowym oraz doświadczeniem w opiece nad tego typu gatunkami. Pomimo późnej pory zgodził się on przyjechać na miejsce z profesjonalną klatką. Kiedy jednak ratownik dotarł do Krzywaczki, akcja ratunkowa przybrała zupełnie nieoczekiwany obrót.

- Po przyjeździe na miejsce wezwany mężczyzna ze zdziwieniem rozpoznał w odnalezionym zwierzęciu… swojego własnego podopiecznego. Jak się okazało, jeżozwierz prawdopodobnie przegryzł element ogrodzenia i samodzielnie wydostał się poza posesję. Całe zdarzenie zakończyło się szczęśliwie – nikomu nic się nie stało, a niesforny uciekinier bezpiecznie wrócił do swojej zagrody – relacjonują przebieg nietypowej interwencji funkcjonariusze.

Historia z Krzywaczki to doskonały dowód na to, że nawet najlepiej zabezpieczone wybiegi dla zwierząt mogą okazać się niewystarczające w starciu ze sprytem i determinacją zwierzaka, a policyjna służba potrafi zaskoczyć scenariuszami, których nie wymyśliłby żaden filmowiec.

Za projektem stoją badacze z Wydziału Mechanicznego PWr: dr inż. Dariusz Pyka, mgr inż. Karina Krawiec i dr inż. Jakub Słowiński. W 2024 roku, przy wsparciu uczelnianego inkubatora, powołali startup Astriva, który rozwija technologie osłon balistycznych.

Z czasem ich prace zaczęły trafiać także do świata psów służbowych.

– To, co wymyślimy i zbadamy na uczelni, staramy się wdrażać do przemysłu, w tym też w naszym startupie – mówi dr Dariusz Pyka. – Prace na uczelni doprowadzamy do etapu demonstratora technologicznego, a jako spółka możemy dojść do gotowego produktu. Tak powstały nasze pierwsze hełmy dla ludzi, a potem prototypy hełmów dla psów. Testujący zgłaszają nam uwagi, co możemy jeszcze poprawić – dodaje.

Sprzęt szyty na miarę psiego ciała i zadania

Każdy pies pracuje inaczej - inaczej też musi być chroniony. Kamizelki i hełmy są projektowane indywidualnie, z uwzględnieniem budowy zwierzęcia oraz zagrożeń, z jakimi może się spotkać.

- Dobieramy materiały i rozwiązania zależnie od tego, czy pies jest narażony na kontakt z ostrymi elementami otoczenia, ataki nożem lub bronią palną czy długie pływanie - tłumaczy Karina Krawiec. - Kamizelka ma formę uprzęży. Przewodnik może do niej wybrać wkład chroniący przed ostrymi przedmiotami, balistyczny lub wypornościowy.

Testy trwają nawet kilka miesięcy i odbywają się w realnych warunkach służby.

– Najlepszą metodą dopasowania jest przekazanie gotowego prototypu przewodnikowi psa na miesiąc czy dwa testów. Zwraca ją nam z uwagami, jakie elementy wymagają korekty, a po poprawkach dostaje ją jeszcze na 2–3 miesiące testów końcowych, tak aby gotowy produkt spełniał swoje założenia przez kilka lat służby psa – komentuje dr Dariusz Pyka.

Cichy bohater na służbie człowieka

Twórcy projektu podkreślają, że psy często nie sygnalizują bólu czy dyskomfortu, dlatego w proces projektowy zaangażowani są także weterynarze, fizjoterapeuci i behawioryści.

– Dlatego współpracujemy nie tylko z przewodnikami, ale też z psimi fizjoterapeutami, weterynarzami i behawiorystami, którzy wychwytują najmniejsze oznaki dyskomfortu – zaznacza Karina Krawiec.

O znaczeniu pracy psów służbowych mówi też st. chor. rez. Paweł Domański, były operator Jednostki Wojskowej Komandosów:

– Mimo różnic, psy policyjne i wojskowe wykonują podobnie odpowiedzialną i wymagającą pracę. Potrzebują skutecznej ochrony, bo same każdego dnia chronią ludzi i wspierają przewodników w niebezpiecznych sytuacjach – podkreśla.

Hełmy dla psów trafią na rynek w 2026 roku

Nowe rozwiązania są już testowane w terenie i laboratoriach. W projekt zaangażowana jest także firma MIWO Lubliniec, odpowiedzialna za produkcję elementów taktycznych.

Premiera prototypów hełmów dla psów planowana jest na czerwiec 2026 roku podczas międzynarodowych ćwiczeń K9 „Cerberus K9”. Po zakończeniu testów sprzęt trafi do produkcji i sprzedaży.

Źródło: Politechnika Wrocławska

Jak ocenić, czy kot jest szczęśliwy?

W przeciwieństwie do ludzi kot nie powie nam, że źle się czuje, jest zestresowany lub nie odczuwa satysfakcji z życia. Opiekunowie muszą więc opierać się na obserwacji zachowania zwierzęcia.

Naukowcy przeanalizowali odpowiedzi ponad 400 opiekunów kotów, prosząc ich o ocenę jakości życia swoich pupili. Uczestnicy badania odpowiadali zarówno na proste pytania dotyczące ogólnego dobrostanu zwierzęcia, jak i na bardziej szczegółowe ankiety obejmujące zdrowie, emocje oraz codzienne funkcjonowanie kota.

Okazało się, że większość osób przy ocenie dobrostanu zwraca uwagę przede wszystkim na stan zdrowia zwierzęcia. Jeśli kot ma apetyt, nie wykazuje objawów choroby i zachowuje się „normalnie”, opiekunowie zazwyczaj uznają, że jego życie jest dobre.

Tymczasem rzeczywistość jest bardziej skomplikowana.

Zdrowie to tylko część układanki

Autorzy badania wykazali, że jakość życia kota zależy od wielu wzajemnie powiązanych czynników. Oprócz zdrowia fizycznego znaczenie mają między innymi:

• poziom aktywności,
• zainteresowanie otoczeniem,
• chęć do zabawy i eksploracji,
• odczuwanie pozytywnych emocji,
• brak przewlekłego stresu i lęku,
• relacje z opiekunem.

Innymi słowy, kot może być zdrowy pod względem medycznym, ale jednocześnie doświadczać nudy, frustracji lub stresu, które obniżają jego dobrostan.

To ważna informacja zwłaszcza dla właścicieli kotów niewychodzących. Zwierzęta żyjące wyłącznie w domu potrzebują odpowiedniej stymulacji środowiskowej, możliwości wspinania się, obserwowania otoczenia oraz realizowania naturalnych zachowań łowieckich podczas zabawy.

Relacja z człowiekiem ma ogromne znaczenie

Jednym z najciekawszych wniosków płynących z badania jest rola więzi między kotem a opiekunem.

Przez lata koty były przedstawiane jako samotnicy, które tolerują obecność człowieka głównie ze względu na dostęp do jedzenia i schronienia. Coraz więcej badań pokazuje jednak, że rzeczywistość wygląda inaczej.

Autorzy podkreślają, że pozytywne interakcje z opiekunem były jednym z czynników najsilniej związanych z wysoką jakością życia zwierzęcia. Koty, które utrzymywały dobre relacje z ludźmi, były częściej oceniane jako bardziej zadowolone, aktywne i zainteresowane otoczeniem.

Nie oznacza to oczywiście, że każdy kot marzy o nieustannym głaskaniu. Dla jednych najlepszą formą kontaktu będzie wspólna zabawa, dla innych spokojne przebywanie w tym samym pomieszczeniu. Kluczowe jest respektowanie indywidualnych potrzeb zwierzęcia.

Kot pokazuje swoje samopoczucie każdego dnia

Badacze zwracają uwagę, że codzienne zachowanie może być cennym wskaźnikiem jakości życia kota.

Opiekun powinien zwrócić uwagę między innymi na:

• nagłe ograniczenie aktywności,
• spadek zainteresowania zabawą,
• unikanie kontaktu z ludźmi,
• nadmierne chowanie się,
• zmiany apetytu,
• nadmierną wokalizację,
• problemy z pielęgnacją sierści.

Takie sygnały nie zawsze oznaczają chorobę, ale mogą świadczyć o obniżonym dobrostanie lub przewlekłym stresie.

Czy potrafimy właściwie ocenić szczęście naszego kota?

Co ciekawe, naukowcy zauważyli, że prosta odpowiedź opiekuna na pytanie „czy twój kot ma dobre życie?” nie zawsze pokrywała się z bardziej szczegółową oceną dobrostanu.

W praktyce oznacza to, że wielu właścicieli może nieświadomie pomijać pewne aspekty życia swojego pupila. Łatwo zauważyć brak apetytu czy kulawiznę, ale znacznie trudniej dostrzec przewlekłą nudę, frustrację lub subtelne oznaki stresu.

Dlatego eksperci coraz częściej podkreślają, że ocena jakości życia zwierzęcia powinna obejmować zarówno zdrowie fizyczne, jak i jego stan emocjonalny.

Szczęśliwy kot to kot, który może być kotem

Wyniki badania prowadzą do prostego, ale ważnego wniosku. Dobre życie kota nie sprowadza się wyłącznie do pełnej miski i regularnych wizyt u weterynarza.

Równie istotne są możliwość realizowania naturalnych potrzeb, poczucie bezpieczeństwa, odpowiednia stymulacja oraz pozytywna relacja z człowiekiem. Kot, który może eksplorować otoczenie, bawić się, odpoczywać w spokojnym miejscu i nawiązywać kontakt na własnych zasadach, ma znacznie większe szanse na wysoki dobrostan.

A to właśnie dobrostan – a nie tylko brak choroby – coraz częściej uznawany jest przez naukowców za prawdziwą miarę szczęśliwego życia naszych mruczących towarzyszy.

Źródło: Sommese A., Lesch R., Arhant C., Galunder K. i wsp., „Exploring the quality of life in cats: How caretaker perceptions shape simple and systematic assessments”, Applied Animal Behaviour Science (2026). Badanie przeprowadzono na grupie 421 opiekunów kotów i dotyczyło czynników wpływających na ocenę jakości życia zwierząt przez ich właścicieli.

Najpopularniejsze rodzaje transporterów dla psów

Na rynku dostępnych jest kilka typów transporterów, które różnią się konstrukcją i zastosowaniem. Wybór odpowiedniego modelu zależy od wielkości psa oraz sposobu podróżowania.

Transportery plastikowe (klasyczne kennel)

Solidne i trwałe, dobrze chronią psa podczas podróży. Często wybierane do transportu samochodem i samolotem.

Transportery materiałowe (miękkie torby)

Lekkie i wygodne w przenoszeniu, idealne dla małych i średnich psów. Sprawdzają się podczas krótkich podróży.

Klatki metalowe do samochodu

Stabilne i bardzo bezpieczne rozwiązanie, szczególnie dla większych psów. Najczęściej stosowane w bagażnikach samochodów.

Najczęstsze błędy przy wyborze transportera

Wybór niewłaściwego transportera może obniżyć komfort i bezpieczeństwo psa podczas jazdy samochodem. Warto unikać tych najczęstszych błędów:

• zbyt mały transporter - pies nie ma miejsca, by się obrócić i położyć,
• zbyt duży transporter - brak stabilności podczas jazdy,
• brak odpowiedniej wentylacji,
• niedopasowanie do wielkości i wagi psa,
• brak możliwości bezpiecznego przypięcia w aucie,
• ignorowanie jakości wykonania i materiałów.

Wybierz bezpieczny transporter dla swojego psa

Odpowiedni transporter to klucz do bezpiecznej i komfortowej podróży z psem. Warto postawić na sprawdzone rozwiązania, które zapewnią stabilność, wygodę oraz odpowiednią wentylację.

Szukasz idealnego transportera dla swojego pupila?

Sprawdź ofertę HappyWay - znajdziesz tam świetne transportery i nie tylko. Na ich stronie z łatwością dopasujesz transporter do swoich potrzeb.

Wejdź na happyway.com.pl i wybierz najlepsze rozwiązanie dla swojego psa.

Podsumowanie - jaki transporter dla psa wybrać?

Bezpieczny transporter to podstawa komfortowej podróży z psem i powinien być dopasowany do jego wielkości oraz potrzeb. Do wyboru są m.in. modele plastikowe, materiałowe i metalowe, różniące się zastosowaniem. Duże znaczenie ma także unikanie błędów przy wyborze, aby zapewnić psu wygodę i bezpieczeństwo w trakcie jazdy.

Dorosłe koty przesypiają zwykle od 12 do 16 godzin na dobę. Kocięta i starsze zwierzęta potrafią dojść nawet do 18–20 godzin. Z punktu widzenia człowieka brzmi to jak przesada, ale z punktu widzenia kota - to po prostu standardowy tryb działania.

Kot nie jest „leniwym psem”

Żeby zrozumieć ten sen, trzeba na chwilę zapomnieć o porównywaniu kotów do psów.

Pies - szczególnie w swojej pierwotnej formie - to zwierzę, które często pracuje w ruchu, pokonuje dystanse, działa w grupie. Kot jest zupełnie inny. To samotny łowca, który nie „goni”, tylko czeka. A potem w sekundę przechodzi do działania.

Ta różnica robi ogromną różnicę. Polowanie kota to krótki, bardzo intensywny zryw: skok, chwila walki, koniec. Bez maratonów, bez długiego biegu, bez stałego wysiłku.

W efekcie organizm kota działa w trybie „oszczędzania energii z gotowością do natychmiastowego wybuchu”. I sen jest tu po prostu najprostszym sposobem, żeby ten system utrzymać.

Sen, który nie jest do końca snem

Jeśli przyjrzeć się kotu, który „śpi”, szybko widać, że to nie zawsze jest pełne odcięcie od świata.

Uszy reagują na dźwięki. Wąsy drgają. Czasem jedno oko lekko się uchyla. Kot bardzo rzadko jest całkowicie „wyłączony” w takim sensie, jak człowiek w głębokim śnie.

W badaniach nad snem ssaków widać, że duża część tego czasu to płytkie fazy snu i stan bardzo lekkiego odpoczynku. To coś pomiędzy snem a czuwaniem - tryb, w którym organizm się regeneruje, ale system alarmowy nadal działa.

Głębszy sen - ten związany z fazą REM - zajmuje mniej czasu, ale to właśnie wtedy pojawiają się charakterystyczne drgania łap czy pyszczka. Najczęściej wiąże się go z aktywnością przypominającą śnienie, choć oczywiście nie da się tego bezpośrednio potwierdzić.

Świat kota nie jest zsynchronizowany z naszym

Jest jeszcze jeden powód, dla którego kot wydaje się „wiecznie śpiący”. Po prostu żyje trochę w innym rytmie niż człowiek.

Koty są zwierzętami aktywnymi głównie o świcie i zmierzchu. To momenty, kiedy w naturze ich potencjalna zdobycz - małe gryzonie czy ptaki-— też jest najbardziej ruchliwa.

Dla kota środek naszego dnia to często czas, który biologicznie bardziej przypomina noc. A noc? To dla niego raczej drugi szczyt aktywności niż pora snu.

Efekt jest prosty: człowiek widzi kota głównie wtedy, kiedy on odpoczywa.

Po co tyle snu?

Nie ma jednej odpowiedzi, ale kilka rzeczy się tu nakłada:

• krótki, intensywny styl polowania,
• rytm dobowy przesunięty względem człowieka,
• potrzeba regeneracji układu nerwowego i mięśni,
• oraz zwykła ekonomia energii.

Sen nie jest więc „przerwą od życia”, tylko jego częścią - równie ważną jak polowanie czy zabawa.

Kiedy warto się zatrzymać i spojrzeć uważniej?

Choć koty dużo śpią z natury, ich zachowanie nie jest całkiem sztywne. I to właśnie zmiany są ważniejsze niż same liczby.

Niepokój powinny wzbudzić sytuacje, w których kot:

• nagle traci zainteresowanie jedzeniem,
• przestaje reagować tak jak wcześniej,
• unika kontaktu,
• albo śpi więcej niż zwykle, ale bez okresów normalnej aktywności.

W takich przypadkach sen nie jest już „stylem życia”, tylko może być objawem czegoś innego - bólu, infekcji lub problemów metabolicznych.

Jeśli jednak kot śpi dużo, ale potem normalnie je, bawi się i ma swoje momenty „głupawki”, to najpewniej po prostu robi to, co koty robią od tysięcy lat.

Źródła i literatura:

Turner, D. C., Bateson, P. (red.) The Domestic Cat: The Biology of its Behaviour, Cambridge University Press.

Bradshaw, J. Cat Sense: How the New Feline Science Can Make You a Better Friend to Your Pet, Basic Books.

Kogo dotyczy obowiązkowe czipowanie?

Nowe przepisy wprowadzają jasne zasady dotyczące rejestracji naszych pupili, przy czym ustawodawca zróżnicował podejście do psów i kotów:

• Psy: Obowiązek oznakowania i rejestracji obejmie absolutnie wszystkie psy w Polsce, niezależnie od ich daty urodzenia.
• Koty domowe i schroniskowe: Rejestracja jest obowiązkowa dla wszystkich kotów, które mają właściciela, przebywają w schroniskach lub znajdują się pod opieką organizacji prowadzących domy tymczasowe (które od teraz wchodzą do systemu na podobnych zasadach co schroniska).
• Koty wolnożyjące: O tym, czy objąć je obowiązkiem czipowania, zdecydują indywidualnie rady gmin. Wyjątkiem są koty wolnożyjące bytujące w gospodarstwach rolnych – one są całkowicie zwolnione z tego obowiązku.

Koszty, wygoda i kary za brak czipa

Dla wygody opiekunów system KROPiK zostanie zintegrowany z rejestrem PESEL oraz aplikacją mObywatel, co znacząco ułatwi aktualizację danych. Sam proces znakowania i wprowadzania do systemu będzie przeprowadzany wyłącznie przez lekarzy weterynarii.

Kluczowe informacje dla portfela właściciela:

• Koszty: Zgodnie z szacunkami ministerstwa, maksymalny koszt znakowania i rejestracji wyniesie 0,56% przeciętnego wynagrodzenia ogłaszanego przez GUS, co obecnie przekłada się na około 50 zł za każdą z tych czynności. Właściciele zwierząt już zaczipowanych zapłacą jedynie za samą rejestrację.
• Kary: Niedopełnienie obowiązku będzie słono kosztować. Zgodnie z ustawą grozi za to grzywna w wysokości od 20 zł do aż 5 000 zł. Prezydent zwrócił jednak uwagę, że w okresie przejściowym (vacatio legis) kwestia tak surowych kar powinna zostać jeszcze poddana analizie i urealnieniu.

Kiedy ustawa wchodzi w życie?

Sejm skrócił pierwotny termin wejścia w życie ustawy z trzech do dwóch lat od momentu jej ogłoszenia. Co ważne, właściciele zwierząt urodzonych przed tym terminem będą mieli dodatkowe trzy lata na dopełnienie formalności. Oznacza to, że w ciągu pięciu lat nowa, państwowa baza powinna objąć całą populację psów oraz znaczną część populacji kotów w naszym kraju.

- Prezydent zwrócił uwagę, iż przepisy w pełni wchodzą w życie za kilka lat, jednak w okresie trwania vacatio legis powinno się urealnić poziom kar za brak oznakowania zwierzęcia, który dziś jest zdecydowanie zbyt wysoki. Zaznaczył, że decyzja podjęta została po wnikliwym zapoznaniu się zarówno z przeciwnikami, jak i zwolennikami powstania rejestru - czytamy w komunikacie Prezydenta.

Kogo i kiedy obejmie obowiązkowe czipowanie?

Zgodnie z tekstem ustawy, właściciele będą musieli dostosować się do precyzyjnie określonych terminów, które ustawodawca zróżnicował w zależności od gatunku. Rejestracji podlegają:

• Psy - znakowanie i wpis do rejestru muszą nastąpić „w terminie do dnia pierwszego szczepienia przeciwko wściekliźnie albo do dnia poprzedzającego dzień przeniesienia własności psa”.
• Koty- rejestracja jest z kolei wymagana „w terminie do dnia ukończenia przez kota 3. miesiąca życia albo do dnia poprzedzającego dzień przeniesienia własności kota”.
• Koty wolno żyjące - zgodnie z art. 4 ustawy, podlegają one oznakowaniu na zasadach określonych w gminnych programach opieki, z jednym kluczowym wyjątkiem. Ustawodawca całkowicie zwolnił z tego obowiązku „koty bytujące na terenie gospodarstw rolnych”.

Jakie dane trafią do zintegrowanego systemu?

KROPiK gromadzi w systemie teleinformatycznym szczegółowe informacje. Ich bezpośrednim celem jest, jak czytamy w ustawie:

ograniczenia zjawiska bezdomności psów i kotów przez ustalenie: właściciela zarejestrowanego psa lub kota, schroniska, w którym zarejestrowany pies lub kot są utrzymywane

Co dokładnie znajdzie się w elektronicznej karcie zwierzaka? Baza uwzględnia:

• Numer wszczepionego transpondera (który musi być odczytywany przez czytniki zgodne z normą ISO 11785), datę zabiegu oraz „umiejscowienie transpondera”.
• Cechy fizyczne czworonoga, czyli m.in. płeć, umaszczenie, datę urodzenia oraz ewentualną informację o „trwałym pozbawieniu psa albo kota zdolności rozrodczych”.
• Kluczowe dane kontaktowe opiekuna, w tym adres, numer telefonu oraz powiązany „numer identyfikacyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (numer PESEL)”.
• Informacje o profilaktyce medycznej, w tym przede wszystkim „daty przeprowadzenia obowiązkowych ochronnych szczepień psa przeciwko wściekliźnie”.

Zdarza się, że młody bocian wyrzucony z gniazda nie ma szans na przetrwanie bez szybkiej i fachowej interwencji człowieka. W przypadku Wojtusia pomoc nadeszła błyskawicznie, a kluczem do sukcesu okazała się koordynacja działań wielu ludzi. Akcję ratunkową rozpoczął pan Arek Oleksiak, ornitolog z trzydziestoletnim doświadczeniem, który połączył siły z przedstawicielami Klekusiowa – Ośrodka Rehabilitacji Dzikich Zwierząt.

Aby zapewnić ptakowi maksymalne bezpieczeństwo i działać zgodnie z prawem, podjęto następujące kroki:

• Przeprowadzono szczegółowe konsultacje z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska (RDOŚ), aby dopełnić wszystkich wymogów prawnych.
• Zdecydowano o przekazaniu pacjenta pod opiekę specjalistycznego ośrodka rehabilitacji zwierząt.
• Nawiązano współpracę z przedstawicielami kolei, aby zorganizować bezpieczny i jak najmniej stresujący przewóz.

Nietypowy transport dzikiego pacjenta

Przewiezienie dzikiego ptaka na duże odległości to ogromne wyzwanie logistyczne. W tym przypadku wsparciem wykazały się linie kolejowe Polregio, które wyraziły zgodę na transport tego nietypowego pasażera. Wojtuś wyruszył w niemal trzygodzinną podróż do Zielonej Góry, gdzie na peronie głównym czekali już na niego przedstawiciele azylu. Bocian dotarł na miejsce cały, zdrowy i w zaskakująco dobrej kondycji, co świadczy o profesjonalizmie osób przygotowujących go do drogi.

Co dalej z Wojtusiem? Plany na adopcję zastępczą

Obecnie bocian przebywa pod okiem specjalistów, gdzie powoli odzyskuje siły i rośnie w bezpiecznych warunkach. Ratownicy nie zamierzają jednak na stałe oswajać ptaka. Głównym celem ośrodka rehabilitacji dzikich zwierząt jest podjęcie próby adopcji do gniazda głównego, gdy nadejdzie na to odpowiedni czas. Historia z Czelina stanowi wspaniały przykład współpracy, która pokazuje, że sprawne współdziałanie instytucji i pasjonatów przynosi wymierne efekty w ochronie naszej rodzimej przyrody.

Jak wygląda poszukiwany koń?

Amaretto to 12-letni koń maści skarogniadej. Zwierzę w momencie zdarzenia było wyposażone w sprzęt jeździecki widoczny na zdjęciu (dołączonym do posta).

Ważna uwaga: W chwili zaginięcia koń miał na sobie czaprak w innym odcieniu niż ten prezentowany na fotografii – był on opatrzony logotypem firmy "Bumar".

Gdzie szukać informacji?

Wszelkie osoby, które mogły widzieć zwierzę lub posiadają jakiekolwiek informacje mogące przyczynić się do jego odnalezienia, proszone są o niezwłoczny kontakt.

• Bezpośredni kontakt: Dowódca Szwadronu – tel. 603 961 591.
• Służby: Informacje można również zgłaszać do Straży Miejskiej Miasta Krakowa oraz najbliższej jednostki Policji.

Widok kangura w Polsce, a zwłaszcza w przestrzeni miejskiej, budzi ciekawość i chęć zrobienia zdjęcia, a nawet próby niesienia pomocy. Eksperci i przedstawiciele służb miejskich apelują jednak o zachowanie szczególnego rozsądku:

• Zachowaj bezpieczny dystans: kangur to zwierzę dzikie, które w sytuacji stresowej może stać się nieprzewidywalne i agresywne.
• Nie łap zwierzęcia samemu: próby samodzielnego schwytania mogą wystraszyć kangura, co doprowadzi do jego ucieczki w stronę ruchliwej drogi i stworzy zagrożenie zarówno dla zwierzęcia, jak i kierowców.
• Obserwuj z oddali: jeśli widzisz zwierzę, postaraj się zapamiętać jego lokalizację i kierunek, w którym się przemieszcza, ale nie zbliżaj się do niego.

Jak reagować?

Zauważenie nietypowego zwierzęcia w mieście wymaga szybkiej reakcji odpowiednich służb. Gdy tylko dostrzeżesz „kangura-uciekiniera”, prosimy o niezwłoczny kontakt ze Strażą Miejską w Jastrzębiu-Zdroju. Funkcjonariusze posiadają odpowiednie procedury oraz narzędzia, by bezpiecznie odłowić zwierzęta i przekazać je z powrotem pod opiekę właściciela.

Żmija lewantyńska (Macrovipera lebetina) to gatunek gada, którego występowanie naturalnie ogranicza się do terenów Bliskiego Wschodu, Azji Centralnej i wybrzeży Morza Śródziemnego. W Polsce posiadanie tego węża jest prawnie zabronione ze względu na jego ekstremalną agresję oraz toksyczność jadu.

• Jad tego gada ma silne działanie hemotoksyczne, co oznacza, że powoduje rozpad krwinek, zaburzenia krzepliwości krwi oraz rozległe martwice tkanek.
• Brak podania dedykowanej surowicy w krótkim czasie prowadzi do niewydolności wielonarządowej i śmierci.

Nocna akcja ratunkowa. Logistyka ponad procedurami

Kiedy o godzinie 23:30 na oddział trafił nastolatek, lekarze stanęli przed ścianą. Standardowa terapia objawowa mogła jedynie kupić czas, ale nie usuwała przyczyny zatrucia.

Kluczowe etapy operacji ratunkowej:

• Determinacja - wykonano kilkanaście telefonów do ośrodków toksykologicznych w całym kraju oraz ogrodów zoologicznych.
• Współpraca międzynarodowa - po zlokalizowaniu surowicy w Monachium, uruchomiono błyskawiczną procedurę transportu lotniczego.

- To, co nastąpiło potem, było prawdziwym testem sprawności organizacyjnej całego zespołu. Konieczne było zorganizowanie transportu lotniczego z Warszawy do Monachium, skąd taksówką odebrano surowicę z lotniska. Powrotny lot wylądował bezpośrednio na lotnisku Kraków Balice – tam już czekał transport szpitalny - relacjonują lekarze z Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie.

• Decyzja finansowa - szpital wziął na siebie pełną odpowiedzialność finansową za operację, nie czekając na formalne zgody NFZ, dla których czas był drugorzędny w obliczu zagrożenia życia.

Zwycięstwo medycyny krytycznej

W piątek po godzinie 15:00, dzięki skoordynowanym działaniom pilotów, kurierów i personelu medycznego, surowica trafiła do krwiobiegu chłopca. Walka o każdy oddech zakończyła się sukcesem – pacjent przeżył, co stanowi dowód na to, że w medycynie ratunkowej liczy się nie tylko sprzęt, ale przede wszystkim ludzie gotowi działać poza schematami.