Nużyca vs. świerzb u psa. Jak odróżnić te dwie choroby skóry?

Objawy nużycy: kiedy podejrzewać chorobę?

Nużyca, zwana też demodekozą, wywoływana jest przez nużeńca, czyli pasożyta bytującego w mieszkach włosowych psa. Do zakażenia dochodzi głównie u zwierząt z obniżoną odpornością, młodych szczeniąt oraz seniorów. Typowe objawy to miejscowe wyłysienia, zaczerwienienie skóry i pojawiające się strupy, najczęściej na pysku, wokół oczu i łap.

Choroba w początkowej fazie nie zawsze powoduje intensywny świąd, dlatego bywa bagatelizowana. Z czasem jednak zmiany rozszerzają się, a skóra staje się pogrubiona i bolesna. Nużyca nie przenosi się na ludzi ani inne psy, ale wymaga szybkiego leczenia, by nie doprowadzić do wtórnych infekcji bakteryjnych. Rozpoznanie stawia się na podstawie badania skóry, dlatego wizyta u lekarza jest konieczna już przy pierwszych podejrzeniach.

Świerzb: objawy i charakterystyka choroby

Świerzb u psa wywoływany jest przez świerzbowca, pasożyta, który drąży korytarze w naskórku. To powoduje silny świąd, który sprawia, że pies nieustannie się drapie, często aż do krwi. Najczęściej zmiany lokalizują się na uszach, brzuchu, łokciach i klatce piersiowej, ale w zaawansowanych przypadkach mogą objąć całe ciało. Skóra staje się zaczerwieniona, pokryta strupami i ranami po drapaniu, a pies bywa niespokojny i traci apetyt.

W odróżnieniu od nużycy świerzb jest wysoce zaraźliwy i mogą zarazić się inne psy, a nawet ludzie, u których występuje swędząca wysypka. Rozpoznanie wymaga badania mikroskopowego, a leczenie polega na stosowaniu preparatów przeciwpasożytniczych i często także leków wspomagających gojenie skóry.

Najważniejsze różnice między nużycą a świerzbem

Choć objawy obu chorób są podobne, istnieją różnice, które mogą pomóc opiekunowi psa w ich rozróżnieniu.

• Nużyca zwykle rozpoczyna się od niewielkich, dobrze odgraniczonych ognisk wyłysień, które nie swędzą tak intensywnie, jak w przypadku świerzbu.
• Z kolei świerzb od początku powoduje silny świąd i szybkie rozprzestrzenianie się zmian.

Różni się także sposób zarażenia, ponieważ nużyca pojawia się głównie w wyniku osłabionej odporności, natomiast świerzb przenosi się łatwo pomiędzy zwierzętami. Istotny jest również aspekt zagrożenia dla ludzi: nużyca nie stanowi ryzyka, natomiast świerzb może być przejściowo uciążliwy dla domowników. Ostateczne rozpoznanie zawsze powinien jednak postawić lekarz weterynarii, ponieważ tylko badanie mikroskopowe pozwala jednoznacznie wykryć pasożyta i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Leczenie i profilaktyka obu chorób skórnych

Leczenie nużycy i świerzbu jest odmienne i wymaga starannego nadzoru specjalisty. W przypadku nużycy stosuje się leki przeciwpasożytnicze, wspieranie odporności oraz preparaty pielęgnacyjne do skóry. Świerzb natomiast wymaga podawania leków systemowych lub miejscowych działających na świerzbowce oraz odizolowania chorego psa, aby uniknąć zarażenia innych zwierząt.

Niezależnie od diagnozy, kluczowa jest pielęgnacja skóry, stosowanie kąpieli leczniczych i kontrola środowiska psa, czyli pranie posłań i dezynfekcja akcesoriów. W profilaktyce ogromne znaczenie ma dbanie o odporność, czyli odpowiednia dieta, regularne szczepienia i odrobaczanie, ponieważ zmniejszają ryzyko chorób skóry. Opiekunowie powinni reagować szybko na pierwsze objawy, bo im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym łatwiej i szybciej można pomóc pupilowi.