Mroczna strona „uroczych” filmików z dzikimi zwierzętami. Eksperci alarmują: to dla nich wyrok śmierci

Utrata instynktu, to utrata tożsamości

Specjaliści z Leśnego Pogotowia, którzy od ponad 30 lat ratują i rehabilitują dziką faunę, nie mają złudzeń. Zwierzę, które przestaje czuć naturalny lęk przed człowiekiem, bezpowrotnie traci szansę na normalne życie i bezpieczny powrót do swojego naturalnego środowiska.

Dzikie drapieżniki, takie jak lisy, zamiast uczyć się kopać nory i unikać ludzi, zaczynają funkcjonować jak domowe pupile. Z kolei ptaki, na przykład wychowywane w bliskim kontakcie z człowiekiem sroki, cierpią na całkowity brak tożsamości gatunkowej. Nie wiedzą, jak komunikować się ze swoimi pobratymcami, traktując ich jak obcy gatunek, a kontaktu szukają wyłącznie u ludzi.

Brak strachu to pewna śmierć na wolności

Wypuszczenie oswojonego, w pełni zdrowego zwierzęcia na wolność nie jest żadnym sukcesem – to edukacyjna porażka i skazywanie go na niechybną śmierć. Dzikie zwierzę pozbawione lęku pójdzie do pierwszego lepszego człowieka, licząc na zabawę lub darmowy posiłek.

Niestety, nie każdy napotkany spacerowicz kocha zwierzęta. Lis, który z ufnością podbiegnie do dziecka lub wejdzie na podwórko w poszukiwaniu drobiu, z dużym prawdopodobieństwem zostanie potraktowany jako zagrożenie. Służby bardzo często likwidują takie osobniki, uznając je z góry za agresywne lub nosicieli wścieklizny. Dzikie zwierzę musi pozostać dzikie i musi się nas bać – to jego jedyna i najważniejsza tarcza ochronna. Jak podkreśla Jacek Wąsiński z Leśnego Pogotowia

- Jednak wypuszczanie oswojonego, zdrowego zwierzęcia do lasu i wmawianie światu, że to coś pięknego, to skazywanie go na śmierć w męczarniach.

Dzikie zwierzę musi pozostać dzikie.

Kiedy oswojenie ma sens? Istnieje jeden wyjątek

Eksperci z ośrodków rehabilitacji zaznaczają, że istnieje ściśle określony wyjątek od tej reguły. Świadome oswajanie dzikiego zwierzęcia jest dopuszczalne – i staje się wręcz aktem miłosierdzia – wyłącznie w przypadku osobników trwale okaleczonych lub z ciężkimi wadami neurologicznymi.

Zwierzęta, które nie mają żadnych szans na powrót do natury i resztę swoich dni spędzą w azylu, zyskują na bliskości z opiekunem. Brak strachu ułatwia im codzienne funkcjonowanie, oszczędza paniki podczas badań i umożliwia bezstresowe podawanie niezbędnych leków.

Nie napędzaj szkodliwej mody

Promowanie w sieci filmów z oswojonymi dzikimi zwierzętami i robienie z nich maskotek to budowanie fałszywego przekonania, że takie zachowanie jest urocze i właściwe. Daje to ciche przyzwolenie na krzywdzenie natury dla zdobycia wirtualnych zasięgów. Zanim zostawisz lajka pod kolejnym "słodkim" wideo z liskiem, zastanów się, czy bezwiednie nie wspierasz niezwykle szkodliwego zjawiska.